Category Archives: ការអប់រំ

ចម្រៀងដែលស្ដាប់មិនយល់

កាលនៅពីតូច ខ្ញុំចូលចិត្តស្ដាប់បទចម្រៀងថៃ ទាំងដែលខ្ញុំស្ដាប់មិនយល់ភាសាថៃដែលរៀបរាប់ក្នុង Lyrics នោះមានន័យថាម៉េច រហូតដល់ខ្ញុំចូលរៀនភាសាថៃចប់ថ្នាក់ទី៦ (បឋមសិក្សាថៃ) អាចអាន សរសេរ ស្ដាប់ និងនិយាយបាន រហូតពេលខ្លះសរសេរកំណាព្យភាសាថៃទៀតផង។ វ័យជំទង់ ខ្ញុំចូលចិត្តស្ដាប់បទចិន និង អង់គ្លេស ទាំងដែលខ្ញុំមិនចេះចិនសូម្បីមួយតួអក្សរ និងមិនចេះភាសាអង់គ្លេស សូម្បីកម្រិតដើររកបាយឆីមិនបាន។ ចុះហេតុអ្វីបានជាស្ដាប់? បើស្ដាប់មិនយល់អីផង!

មូលហេតុនោះគឺ “ស្រលាញ់”! សេចក្ដីស្រលាញ់ មិនចាំបាច់មានហេតុផលពន្យល់ឱ្យយល់ឡើយ។ មិនបាច់យល់ក៏បាន សំខាន់ពេលបានស្ដាប់ឮសូរស័ព្ទសំឡេងនោះហើយ ធ្វើឱ្យចិត្តភ្លើតភ្លើន រំភើបរីករាយ។ ឬអាចហៅម្យ៉ាងទៀតថា ជា ជំនោរតណ្ហាចិត្ត។ ចិត្តដែលកើតមានតណ្ហា អត់ត្រូវការហេតុផល ដើម្បីយល់ទេ សំខាន់យកឱ្យបាន បំពេញនូវចំណង់ចិត្តជាមុនសិន។

មានមតិខ្លះលើកឡើងថា “ស្ដាប់បទរ៉េប ហ៊ិបហប់ ដូចឆ្កួត ដូចឡប់ ស្ដាប់មិនយល់ មិនដឹងជាគេច្រៀងពីស្អី”

ខ្ញុំសូមបកស្រាយ ដោយយោងលើសេចក្ដីបញ្ជាក់ល្បះទី១ខាងដើមនោះថា ឱ្យតែយើងស្រលាញ់អ្នកណាម្នាក់ហើយ យើងច្បាស់ជាចង់ស្ដាប់សំឡេងរបស់គេ សូរស័ព្ទរបស់គេ ទោះជាស្ដាប់យល់ឬមិនយល់ក្ដី។ វាដូចយើងចូលចិត្តស្ដាប់បទបរទេសជារៀងរាល់ថ្ងៃ ទាំងដែលយើងមិនយល់ភាសាក្នុងចម្រៀងនោះអ៊ីចឹង។

វាដូចជា កូនង៉ា ដែលចង់ឮសំឡេងម្ដាយ ទាំងដែលវាមិនយល់ភាសាមនុស្សនៅឡើយ។ ដូច ពុទ្ធបរិសទខ្លះ ដែលចូលចិត្តភាវនាធម៌ “នមោ តស្ស ភគវា អរហតោ សម្មាសម្ពុទ្ធស្ស” ទាំងដែលមិនយល់ពីខ្លឹមសារគាថាទាំងនោះ មានន័យបកស្រាយថាយ៉ាងម៉េច សំខាន់ពេលបានភាវនាពាក្យហ្នឹងទៅ គាត់សប្បាយចិត្ត គាត់ក៏កើតមានសិរីសួស្ដី។ វាដូចជា ក្រុមអ្នកស្រលាញ់ព្រះភិក្ខុ គូ សុភាព អ៊ីចឹង។ ដីការបស់ព្រះអង្គ តាមពិតទៅ សាមញ្ញធម្មតា គ្រប់ពេចន៍ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាសម្បូរមនុស្សដេញតាម សាធុ អនុមោទនា ព្រះអង្គច្រើនអីច្រើនខ្លាំងម្ល៉េះ? ព្រោះពួកគាត់នោះស្រលាញ់ព្រះអង្គ គូ សុភាព។ អាត្រង់ហ្នឹងហើយ ដែលគេហៅថា “អៃដូល” (idol) គឺមនុស្សជាទីស្រលាញ់ណាមួយនៅក្នុងដួងចិត្តគេ។

ដូច្នេះ បើចង់ឱ្យសំឡេងយើង សម្ដីយើង មានគេចង់ស្ដាប់ ចង់ឮ ចង់ផ្សាយបន្ត ដូចជាសំឡេង អៃដូលគេ ដំបូងបំផុត យើងត្រូវតែជាបុគ្គលម្នាក់ដែលមានគុណសម្បត្តិច្រើនយ៉ាង អាចទាញបេះដូងរបស់គេជាមុនសិន។ ខ្មែរយើងនិយម ពោលថា “អ្នកក្រសម្ដីសាបដូចទឹកទន្លេ”។ ពំនោលនេះ គ្មានខុសស្អីបន្តិចណាទេ ហើយខ្ញុំក៏ប្រកាន់យកពាក្យនេះដូចគ្នា។ បើចង់មកប្រដៅទូន្មានខ្ញុំ ដំបូងអ្នកត្រូវតែជាបុគ្គលដែលខ្លាំងពូកែដោយខ្លួនឯងជាមុនសិន ទោះមិនមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញ ក៏ត្រូវតែជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានគុណសម្បត្តិចំពោះខ្លួនឯង ស្ថាប័នខ្លួនឯង និងគ្រួសារខ្លួនឯង ជាមុនដែរ។

ងាកមកនិយាយពីរឿង “វ៉ាន់ដា” ដែលខ្ញុំសូមហៅថា ស្ដេចរ៉េប នៅកម្ពុជា និងកំពុងផ្សាយឥទ្ធិពលក្នុងតំបន់ផងនោះ ប្រសិនបើ គ្រាន់តែជាក្មេងប៉ោឡែម្នាក់ ដែលចេះត្រឹមតែរិះគន់គេ ហើយមិនដែលបានសាងគុណសម្បត្តិសម្រាប់ខ្លួនឯង និងប្រទេសជាតិខ្លួនឯង ខ្ញុំក៏ខ្ពើមលើកយកឈ្មោះមកនិយាយដែរ។ ប៉ុន្តែ ក្មេងម្នាក់នេះ បានបំផ្ទុះបេះដូងមនុស្សនៅក្នុងស្រទាប់យុវវ័យ និងមជ្ឈិមវ័យ ឱ្យរំភើបក្ដុកក្ដួលជាមួយ តាមរយៈសិល្បៈរ៉េប ហ៊ិបហប់ ដែលមានរសជាតិប្លែកទាក់ទាញ។ មិនមែន មកពីខ្ញុំជាអ្នកឆ្កួតនឹងកំណាព្យ ទើបខ្ញុំលើកសរសើរ វ៉ាន់ដា ទេ អ្នកមិនចេះតែងកំណាព្យក៏រីករាយនឹងលើកតម្កើងគាត់ច្រើនដែរ។

ពេលអានសំណេរខ្ញុំ សូមឈានជើងបន្តិច ចេញពីខាងឆ្វេង ឬខាងស្ដាំ ហើយឈរឱ្យចំកណ្ដាល ប្រើឧបេក្ខាសតិ ពិចារណា កុំប្រើចិត្តដែលស្រលាញ់ឬស្អប់នរណាម្នាក់មកវិនិច្ឆ័យ។ មានតែផ្លូវកណ្ដាលទេ ទើបជួយយើងឱ្យរីកចម្រើនជឿនលឿនទៅមុខបាន។

កុំផ្កាប់មុខពេក! បុរាណ ជាមរតកវប្បធម៌ ដែលយើងត្រូវតែថែរក្សា ប៉ុន្តែការច្នៃប្រតិដ្ឋ បង្កើតថ្មី គួរតែជាអ្វីដែលគ្រប់គ្នាត្រូវលើកទឹកចិត្ត។ មនុស្សចាស់ៗ ដែលសុខភាពទ្រុឌទ្រោម គួរតែចូលនិវត្ដន៍ ហើយធ្វើជាទីប្រឹក្សាឱ្យក្មេងៗក្នុងការច្នៃបង្កើតថ្មី។ មិនមែន ប្រាប់ឱ្យក្មេងផលិតអ្វីៗតាមរបត់ផ្នត់គំនិតចាស់ៗបុរាណដូចជំនាន់ខ្លួនឯងនោះទេ។

ខ្ញុំអាចនិពន្ធកំណាព្យនិងរឿងខ្លីៗ តាំងពីអាយុ៩ឆ្នាំ ពេលរៀនថ្នាក់ទី៣ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលស្ដីជេរកូនៗរបស់ខ្ញុំ ដែលវ័យជំទង់អស់ទៅហើយ វានៅមិនទាន់ចេះសរសេរតែងសេចក្ដីនៅឡើយនោះទេ។ ព្រោះខ្ញុំយល់និងដឹងថា កូនខ្ញុំនិងខ្ញុំ បានកើតនិងធំធាត់ ក្នុងរបត់បច្ចេកវិទ្យាខុសគ្នា សង្គមខុសគ្នា របៀបចិញ្ចឹមកូនខុសគ្នា បរិស្ថាននិងផ្នត់គំនិតមនុស្សខុសគ្នា។ ពួកគេពិតជាខ្សោយអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ មិនដូចម្ដាយក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែ ពួកគេអាចនឹងខ្លាំងពូកែ ក្នុងរឿងអ្វីផ្សេងមួយទៀត ដែលខ្ញុំចេះមិនដល់។

ជារួម “ចម្រៀងដែលស្ដាប់មិនយល់” មិនប្រាកដថា វាមិនអាចល្បី។ មនុស្ស២នាក់ ដែលធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍គ្នាទៅវិញទៅមក មិនចាំបាច់ចេះភាសាដូចគ្នាក៏បាន ស្ដាប់មិនយល់ពីគ្នាក៏បាន ព្រោះបេះដូងដែលស្រលាញ់ គ្រាន់តែឮសំឡេងគ្នា វាឆ្អែតស្កប់ស្កល់បាត់ទៅហើយ។ មនុស្សកើតមក គថ្លង់ ដូចគ្នា ក៏អាចនឹងស្រលាញ់គ្នាបាន។ មនុស្សដែលនិយាយភាសាស្ដាប់គ្នាមិនបាន ក៏អាចមានកូនមួយកន្ទេលជាមួយគ្នាបាន។

រឿងអី ចម្រៀង១បទ ដែលស្ដាប់មិនយល់ មិនអាចល្បីបានក្នុងសង្គមផ្សេងទៀត? បើខ្មែរធ្លាប់ស្ដាប់បទថៃទាំងមិនយល់ ថៃក៏គេអាចចង់ស្ដាប់បទខ្មែរទាំងអត់ចេះខ្មែរបានដូចគ្នាដែរ។

បើចង់ឱ្យបរទេសព្រមទទួលយកវប្បធម៌ខ្មែរយើងទៅទូលលើក្បាល ដំបូងបំផុត យើងត្រូវតែជាពូជសាសន៍មួយ ដែលចេះស្រលាញ់គ្នាក្នុងគ្រួសារ សង្គមជាតិ ពង្រឹងសេដ្ឋកិច្ចក្នុងប្រទេស ឱ្យមាំមួន ជាមុនសិន ជាពិសេសផលិតអ្វី បង្កើតអ្វីដែលថ្មីប្រកបដោយសិល្បៈទំនើបចម្រុះ ទើបគេចង់ស្ដាប់ចម្រៀងខ្មែរយើង។ ពេលដែលចម្រៀងដែលគេស្ដាប់មិនយល់នោះ ជ្រាបចូលជ្រៅក្នុងដួងចិត្តគេហើយ គេនឹងចង់រៀនភាសាខ្មែរតាមរយៈ Lyrics នៃបទចម្រៀងនោះមិនខាន។ នោះហើយជាឥទ្ធិពលនៃវប្បធម៌!

ទាល់តែយើងខ្លាំង ទើបគេចង់ស្ដាប់! អ្នកដែលខំច្រៀងដែរ តែមិនសូវមានគេស្ដាប់ កុំអាលតូចចិត្ត! សូមអភិវឌ្ឍខ្លួនឯងឱ្យបានល្អអស្ចារ្យជាមុនសិនទៅ សំឡេងអ្នកនឹងពីរោះតាមក្រោយ ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

——-

វិរិយា🌸

០៣ វិច្ឆិកា ២០២២

May be an image of 1 person, sunglasses and text

តើ “ឈាន ឬ ធ្យាន ឬ ជ្ឈាន” នៅក្នុងសមាធិ គឺជាអ្វី?

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

ដោយមើលឃើញថា មួយរយៈចុងក្រោយនេះ សម្បូរមនុស្សនាំគ្នាលើកនិយាយពី “ឈាន” ច្រើននៅគ្រប់ទិសទី ហើយដែលអ្នកនាំគ្នាលើកមកវែកញែកនោះ ប្រហែលជាភាគច្រើន ជាមនុស្សមិនធ្លាប់បានពាល់ត្រូវសមាធិឈាន សូម្បីប៉ុនល្អងធូលី ម្ដងណាផងក៏មិនដឹង ទើបបណ្ដាលឱ្យមានការបញ្ចេញគំនិតយល់ឃើញផ្ដេសផ្ដាស និងអ្នកជឿតាមម្ចាស់គំនិតផ្ដេសផ្ដាសទាំងនោះយ៉ាងគួរសង្វេគបំផុត។

រូបភាពផលិតដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I., Prompted by Viriya Lim

ក្នុងភាសាបាលីរ៉ូម៉ាំង សរសេរថា “Jhāna” រីឯភាសាបាលីសំស្ក្រឹត សរសេរថា “Dhyāna” ភាសាខ្មែរ អាចសរសេរថា “ឈាន ឬ ធ្យាន ឬ ជ្ឈាន” មានន័យថាជាភាវៈមួយនៅក្នុងអប្បនាសមាធិ ឬ សមថកម្មដ្ឋាន ដែលចិត្តបានរួចចាក នីវរណធម៌ ៥ រួមមាន កាមច្ឆន្ទ ព្យាបាទ ថីនមិទ្ធ ឧទ្ធច្ចកុក្កុច្ច និងវិចិកិច្ឆា។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

“ឈាន” អាចសម្គាល់បាននៅពេលដែល ការតម្កល់ចិត្ត បានស្ងប់ស្ងៀមនិងជ្រៅទៅក្នុងការចម្រើនសមថភាវនា។ ឬអាចពន្យល់ថាជា សភាវៈនៃការស្មឹងស្មាធិ៍សតិឱ្យរំហូរនៃចិត្តវេញឡើងចុះនៅតែក្នុងរាងកាយ មិនចេញឆ្ងាយទៅណាផ្សេង ដើម្បីឱ្យចិត្តមានថាមពលខ្លាំងជាងធម្មតា។ ឈាន ត្រូវបានប្រើជាឧបករណ៍ជំរុញដល់ការត្រាស់ដឹង និងរំដោះទុក្ខ តាមរយៈការធ្វើសមាធិ។

រូបភាពផលិតដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I., Prompted by Viriya Lim

ក្នុងសម័យបុរាណ តាំងពីមុនកកើតព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ ដែលដឹកនាំដំបូងដោយ ព្រះពុទ្ធ សាមណៈ សិទ្ធត្ថ គោត្ដម មកម្ល៉េះ “ឈាន” គឺជាអ្វីដែលក្រុមតាបសឬអ្នកបួស នៅក្នុងព្រហ្មញ្ញសាសនា និងសាសនាបុរាណផ្សេងទៀត យកធ្វើជាគ្រឿងសម្គាល់ថា ខ្លួនឯងបានសម្រេចការត្រាស់ដឹង ដែលតាមការពិត ក្រោយការត្រាស់ដឹងរបស់ព្រះពុទ្ធ ទើបព្រះអង្គវែកឃើញការពិតថា “ឈាន” មិនមែនជា ចំណុចត្រាស់ដឹងទេ ហើយក៏មិនអាចរំដោះចេញចាកទុក្ខបានដែរ។ វាជាចំណុចបោកបញ្ឆោតចិត្តមនុស្សក្នុងសមាធិ តាមរយៈវិញាណទាំង៦ ឱ្យវង្វេងវង្វាន់ និងអាចបណ្ដាលឱ្យទៅជាមានសតិវិបល្លាសថែមទៀតផង បើប្រើមិនត្រឹមត្រូវ។

រូបភាពផលិតដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I., Prompted by Viriya Lim

**ថ្នាក់នៃឈាន

ក្នុងគម្ពីរព្រះត្រៃបិដក មានចែងថា​ ឈានមាន៨ថ្នាក់។ ឈាន ៤ ដំបូងជាសមាធិមានរូប ហៅថា “រូបជ្ឈាន” និង​ឈាន​ ៤ ​ទៀត​ជាសមាធិឥតរូប ហៅថា “អរូបជ្ឈាន” ។

* រូបជ្ឈាន (Rūpa-jhāna) ចែកចេញជា៤ដំណាក់កាល៖

#ដំណាក់កាលទី១.| បឋមជ្ឈាន (មានអង្គ៥) គឺ៖ វិតក្កៈ វិចារៈ បីតិ សុខៈ ឯកគ្គតា (ទាំង៥នេះ ជាអារម្មណ៍ដែលស្ងប់ស្ងាត់ចាកផុតពីកាមគុណ)

#ដំណាក់កាលទី២.| ទុតិយជ្ឈាន (មានអង្គ៣) គឺការលះនូវ វិតក្កៈ វិចារៈ នៅសល់តែ “បីតិ និង សុខៈ” ដែលវាជាប់គ្នាជាមួយនឹង បឋមជ្ឈាន ហើយចាប់តាំងពីទុតិយជ្ឈានឡើងទៅ អ្នកបដិបត្តិមិនអាចមានគំនិតរាយមាយឡើយ

#ដំណាក់កាលទី៣.| តតិយជ្ឈាន (មានអង្គ២) គឺការលះនូវ បីតិ នៅសល់តែ សុខៈ និង ឯកគ្គតា

#ដំណាក់កាលទី៤.| ចតុត្ថជ្ឈាន (មានអង្គ២) គឺលះ សុខៈ ចេញ ចិត្តក្លាយជា “ឧបេក្ខា”

រូបភាពផលិតដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I., Prompted by Viriya Lim

ឆ្លងផុតដំណាក់កាលទាំង៤នេះ ហៅថា “រូបជ្ឈាន” មានរូបធម៌ជាអារម្មណ៍ រាប់បញ្ចូលក្នុង រូបាវចរភូមិ។

*អរូបជ្ឈាន (Arūpa-jhāna) ក៏មាន៤ថ្នាក់ដែរ

#ដំណាក់កាលទី១.| កាសានញ្ចាយតនៈ ឬ បឋមារូបចិត្ត (ទំហំអាកាសគ្មានដែនកំណត់)

មានអង្គប្រកប គឺ ឯកគ្គតាចិត្ត និង ផស្សៈ វេទនា សញ្ញា ចេតនា វិញ្ញាណ ឆន្ទៈ អធិមោក្ខៈ វិរិយៈ សតិ ឧបេក្ខា និងមនសិការៈ ។

#ដំណាក់កាលទី២.| វិញ្ញាណញ្ចាយតនៈ ឬ ទុតិយារូបចិត្ត (អនុភាពសតិសម្បជញ្ញៈគ្មានដែនកំណត់)

មានអង្គប្រកប គឺ ឯកគ្គតាចិត្ត និង ផស្សៈ វេទនា សញ្ញា ចេតនា វិញ្ញាណ ឆន្ទៈ អធិមោក្ខៈ វិរិយៈ សតិ ឧបេក្ខា និងមនសិការៈ ។

#ដំណាក់កាលទី៣.| អាកិញ្ចញ្ញាយតនៈ ឬ តតិយារូបចិត្ត (វិមាឌនៃចន្លោះទទេ)

មានអង្គប្រកប គឺ ឯកគ្គតាចិត្ត និង ផស្សៈ វេទនា សញ្ញា ចេតនា វិញ្ញាណ ឆន្ទៈ អធិមោក្ខៈ វិរិយៈ សតិ ឧបេក្ខា និងមនសិការៈ ។

#ដំណាក់កាលទី៤.| នេវសញ្ញានាសញ្ញាយតនៈ ឬ ចតុត្ថារូបចិត្ត (សញ្ញាអ្វីតិចតួចមិនមានឡើយ គឺជាភពរបស់អ្នកចូលឈាននោះខ្លួនឯង)

រូបភាពផលិតដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I., Prompted by Viriya Lim

អរូបជ្ឈានទាំង៤ថ្នាក់នេះ ព្រះពុទ្ធមិនបានរាប់បញ្ចូលថាជាឈានទេ ។ ព្រះពុទ្ធ បានសិក្សាអរូបជ្ឈាន ទី៣ និង ទី៤ ពីព្រាហ្ម២នាក់ដែលជាគ្រូរបស់ព្រះអង្គ មុនពេលដែលព្រះអង្គ បានសម្រេចការត្រាស់ដឹង ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះពុទ្ធទ្រង់ជ្រាបថា អរូបជ្ឈានដំណាក់កាលទី៣ និងទី៤ នឹងមិនអាចនាំផ្លូវទៅកាន់ពន្លឺត្រាស់ដឹង និងរួចចាកទុក្ខឡើយ ហើយព្រះអង្គក៏ចាកចេញ ពីគ្រូទាំង ២ នោះទៅ។

ដោយសារតែព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធអាចឆ្លងផុត ទាំងរូបជ្ឈាន និង អរូបជ្ឈាន ៨ថ្នាក់ ហើយឡើងដល់កម្រិតមួយខ្ពស់ជាងនោះទៅទៀត គេក៏បានចងក្រងទុកក្នុងគម្ពីរថា ព្រះអង្គបានសម្រេចដល់ ជ្ឈាន ទី៩ គឺដំណាក់កាលនៃការត្រាស់ដឹង ដែលព្រះអង្គបានរកឃើញដោយខ្លួនព្រះអង្គឯង នោះគឺជាព្រះអរហន្ត។

រូបភាពផលិតដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I., Prompted by Viriya Lim

តើឫទ្ធិនៃឈាន មានផលតបដូចម្ដេចចំពោះអ្នកបានទទួល?

អ្នកដែលសម្រេចឈាន អាចប្រើថាមពលចិត្ត ដើម្បីប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយសភាវៈអរូបនានា នៅក្នុងភពឋានផ្សេងៗ ដែលមនុស្សធម្មតាមិនអាចពាល់ត្រូវ ដូចជា​ ទេវលោក ព្រហ្មលោក ឋានសួគ៌ ឋាននរកប្រេត គ្រប់ជាន់ថ្នាក់ និងគ្រប់សភាវៈបាតុភូតនានាក្នុងនិងក្រៅចក្រវាល នៅនាគ្រា អតីត បច្ចុប្បន្ន និងអនាគត។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

ពេលវេលា គឺជាពន្លឺ ហើយអ្នកដែលសម្រេចឈាន គឺអ្នកដែលឆ្លងផុតពន្លឺ (ចិត្តដែលលឿនជាងល្បឿនពន្លឺ) ដូច្នេះការនិម្មិតនៅក្នុងគំហើញនៃឈាន គ្មានពេលវេលាទេ។ វាហាក់ស្មុគ្រស្មាញនឹងពន្យល់ណាស់ក្នុងបរិបទនេះ។ ប្រសិនបើយើងយល់ដឹងបានថា ផ្កាយជាច្រើនដែលយើងមើលឃើញនឹងភ្នែកទទេនៅក្នុងលំហអាកាសពេលយប់ តាមពិតគឺភាពទទេ (គ្មានផ្កាយទេ នោះជាចំហាយដែលសល់តាំងពីរាប់លានឆ្នាំមុន) នោះយើងក៏អាចនឹងយល់ដល់និម្មិតកម្មនានាដែលអ្នកចូលឈាន និងអ្នកសម្រេចឈាន បានឃើញ ដូចគ្នាដែរ។ ចំណុចនេះ អ្នកសិក្សាពីផ្កាយ ទើបយល់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

សព្វថ្ងៃនៅមិនទាន់មានទេ ការសិក្សាស្រាវជ្រាវពី “ឈាន” តាមទ្រឹស្ដីវិទ្យាសាស្ត្រ ដោយសារតែវាពិបាកកំណត់និយមន័យទាក់ទងនឹងសភាវៈនីមួយៗនៅក្នុងសភាពដែល អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រខ្លួនឯងក៏មិនអាចពាល់ត្រូវ។ ហើយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្ររូបណា ដែលហ្វឹកហាត់សមាធិ និងពាល់ត្រូវឈានកម្រិតបឋម ក៏នៅតែគ្មានលទ្ធភាពយកទៅលាតត្រដាងពន្យល់មនុស្សសាមញ្ញធម្មតាបាន។

រូបភាពផលិតដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I., Prompted by Viriya Lim

នៅក្នុងខ្សែភាពយន្តរឿងព្រះពុទ្ធ ដែលគេបានផលិតឡើង មានឈុតមួយ ដែលព្រះពុទ្ធកំពុងធ្វើសមាធិ ដើម្បីទទួលបានពន្លឺនៃការត្រាស់ដឹង គឺអ្នកដឹកនាំរឿងខ្លួនឯងក៏គ្មានលទ្ធភាព បង្កើតរូបភាពធ្វើយ៉ាងណាឱ្យអ្នកទស្សនាអាចយល់បានដែរ។

ប្រសិនបើ លោកអ្នក ធ្លាប់បានទស្សនាខ្សែភាពយន្តនោះ លោកអ្នកនឹងឆ្ងល់ ត្រង់ថា តើមារនោះមកពីណា ស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងអស់មកពីណា បិសាចមកពីណា… ។ល។ នោះវាគ្រាន់តែជាការប្រៀបធៀប ដើម្បីពន្យល់អ្នកទស្សនា តែអ្នកទស្សនាជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតា មើលមិនយល់ទេ។ តាមពិត នោះជាការដុតនូវកិលេសក្នុងខ្លួនរបស់ព្រះអង្គខ្លួនឯង។ ព្រះអង្គមិនជាប់ជំពាក់ វង្វេងក្នុងដំណាក់កាល ឈាន ណាទាំងអស់ គឺព្រះអង្គដុតកម្ទេចចោលនូវ នីវរណធម៌ បានសម្រេច ហើយឆ្លងផុត និងចូលដល់លោក្កុតរបញ្ញា ដែលជាញាណកំពូលមួយ គឺ “ការត្រាស់ដឹង”។ អ្នកត្រាស់ដឹងនោះហើយ ដែលយើងហៅថា “ព្រះពុទ្ធ”។

តើគេប្រើ “ឈាន” ដើម្បីអ្វី?

សភាវៈនៃ ឈាន មិនអាចនាំទៅ ដល់ការត្រាស់ដឹងបាន ដោយខ្លួនឯងទេ ព្រោះឈាន​គ្រាន់តែអាចជួយកំចាត់បង់នូវកិលេសតែប៉ុណ្ណោះ ។ អ្នកចម្រើនឈាន ត្រូវចេះប្រើឈាន ជាឧបករណ៍ សម្រាប់បណ្តុះបញ្ញា និងប្រើសម្រាប់ចូលជ្រៅទៅក្នុង សេចក្តីពិតនៃបាតុភូតធម្មជាតិ តាមរយៈការយល់ដឹងផ្ទាល់ខ្លួន ដែលនឹងនាំទៅកាន់ការផ្តាច់បង់កិលេស និងសម្រេចព្រះនិព្វាន តាមរយៈការឆ្លងផុត ឈាន ទាំង៨ដំណាក់កាល។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

ពន្យល់ឱ្យងាយយល់ គឺ ឈាន ប្រៀបដូចជា កាហ្វេ។ យើងមិនអាចផឹកកាហ្វេ ហើយសម្រេចកិច្ចការងារធំដុំបាននោះទេ។ យើងផឹកកាហ្វេ ដើម្បីជំរុញថាមពលរាងកាយឱ្យមានភាពភ្លឺស្វាងក្នុងការបំពេញការងារ ហើយវាលុះត្រាតែយើងជាមនុស្សមានវីរិយពលៈ នៅក្នុងសន្ដាននិស្ស័យថែមទៀត គឺមានកម្លាំងហើយប្រឹងធ្វើការផង ទើបសម្រេចកិច្ចការបាន។ បើមានកម្លាំងថាមពលហើយ គិតតែសប្បាយរីករាយនឹងកម្លាំងនោះ វាមិនខុសពីពួកអ្នកញៀនថ្នាំ Amphetamine ទេ លេបឱ្យមានកម្លាំងដើម្បីដេកសើចសប្បាយ ចុងក្រោយ បើមិនឆ្កួតក៏ឡប់សតិដែរ។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

ដូចគ្នា គេប្រើឈាន ដើម្បីជាកម្លាំងថាមពលក្នុងការធ្វើឱ្យសមាធិរឹតតែស្ងប់និងថ្លាល្អ ដើម្បីតាមមើលបាតុភូតចិត្តខ្លួនឯង ដែលកំពុងតែមានសភាពញ័រខ្លាំងដូចកម្លាំងរ៉េអាក់ទ័រយន្ដហោះ វាវិលលឿនណាស់ ញាប់ណាស់ មើលមិនទាន់ទេ។ ដូច្នេះ ដើម្បីមើលចិត្តខ្លួនឯងទាន់ លុះត្រាតែសមាធិនោះ ជាសមាធិ កម្រិតអាចគ្រប់គ្រងចិត្តបាន មិនមែនចិត្តថ្នាក់ទាបៗអន់ៗធម្មតា ដូចចិត្តមនុស្សយើងសាមញ្ញនេះទេ។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

 អ្នកណាដែលនិយាយថា “ខ្ញុំចង់សមាធិឱ្យចិត្តស្ងប់” គឺជាមនុស្សដែលឥតទាន់បានយល់អ្វីសោះពីសមាធិ។ គ្មាននរណា ងាយគ្រប់គ្រងចិត្តខ្លួនឯងស្ងប់បានឡើយ ទោះបីជាកំពុងដេកលក់ក៏ដោយ។ សូម្បីតែស្លាប់បាត់រលាយរូបកាយហើយ ក៏កម្លាំងថាមពលចិត្តនៅតែវិលខ្ញាល់ដូចម៉ាស៊ីនគ្រឿងចក្រអ៊ីចឹងដែរ ហើយប្រើពេលយូរណាស់ ទម្រាំតែរលត់បាត់ទៅវិញ ខ្លះ៣ថ្ងៃ ខ្លះ៧ថ្ងៃ ខ្លះ១០០ថ្ងៃ ខ្លះវិញរាប់សិបឆ្នាំ អាចដល់រាប់ពាន់ឆ្នាំក៏មាន។ មនុស្សយើងតែងហៅថានោះជា ខ្មោច ឬអមនុស្ស។ តាមពិតវាជាថាមពលចិត្តរបស់មនុស្ស ដែលមិនទាន់រលត់បាត់ក្រោយការស្លាប់។ មនុស្សដែលសិក្សាជ្រៅជ្រះដល់ចំណុចនេះ មានមិនច្រើននាក់ទេក្នុងពិភពលោក។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

ដូច្នេះ ប្រសិនបើ មានបុគ្គលរូបណា ដែលជាជនសាមញ្ញធម្មតា ធ្លាប់ចម្រើនភាវនា វិបស្សនាកម្មដ្ឋានក្នុងរយៈពេលយូរ ដោយគ្មានទម្រសីលជាបង្គោលធម៌ មិនដែលសិក្សា រូបបរមត្ថ មិនដែលសូម្បីតែអប់រំខ្លួនឯងឱ្យស្ថិតនៅក្នុងឧបេក្ខាធម៌ណាមួយ ហើយបែរជាចេញមុខប្រកាសអួតថាខ្លួន បានឈាន យ៉ាងនេះមួយ យ៉ាងនោះមួយ មានន័យថា បុគ្គលនោះ បែកកម្មដ្ឋានហើយ។ បែកកម្មដ្ឋាន​ មានន័យថា ជាការអន្តរាយទៅនៃបរិកម្ម គឺការចម្រើនភាវនាក្នុងផ្លូវខុស មិនត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើឃើញថា មាននរណាម្នាក់ បែកកម្មដ្ឋាន សូមបញ្ជូនគាត់ទៅមន្ទីរពេទ្យ ដើម្បីទទួលការព្យាបាលដោយថ្នាំរម្ងាប់សរសៃប្រសាទ តាមក្បួនវេជ្ជបណ្ឌិតវិទ្យាសាស្ត្រវិញ ទើបអាចជួយបាន។

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

រឿងការប្រើឈានខុសនេះ ប្រៀបដូចជាការប្រើថ្នាំខុសបច្ចេកទេសដែរ បើលេបត្រឹមត្រូវតាមក្បួន យើងនឹងជាដាច់ពីជំងឺ តែបើលេបខុសក្បួន នឹងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត។ អ្នកខ្លះ ពេលឈឺក្បាលម្ដងៗ មិនដែលរកថ្នាំព្យាបាលសរសៃប្រសាទក្នុងក្បាលឱ្យជាទេ បែរជាលេបថ្នាំសង្កត់សរសៃប្រសាទ ដើម្បីបំបាត់ការឈឺចាប់ទៅវិញ លុះលេបយូរទៅ ខូចសរសៃរប្រសាទខ្ទេចអស់ គ្រប់គ្រងសតិស្មារតីលែងបានតែម្ដង។

 អាថ៌កំបាំងក្នុងសមាធិក៏ដូចគ្នាដែរ ពេលជីវិតជួបទុក្ខសោក មិនព្រមទៅរៀនឈ្វេងយល់ពីសច្ចៈធម៌ដែលជាថ្នាំព្យាបាលទេ វាបែរជាចង់បានសមាធិចិត្តស្ងប់ឯណាឆ្កុយ អាហ្នឹងថ្នាំញៀនបំផ្លាញជីវិតទេតើ។ បើចង់ទៅសមាធិដើម្បីបានចិត្តស្ងប់ នៅផ្ទះដេកស្ដាប់ព្រះធម្មទេសនាតាមយូធូបវិញទៅ វាល្អជាង!

រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា
រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា
រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា
រូបភាពរចនាប្រតិដ្ឋឡើងដោយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត Bing A.I. សរសេរ Prompt ដោយ លឹម វិរិយា

ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សសម័យនេះ នៅលីវបានយូរជាងសម័យមុន?

ពីដើមឡើយ ក្នុងរវាងទសវត្សរ៍ ១៩៩០ ដល់ ២០០០ ខ្មែរយើងរៀបការនៅអាយុប្រមាណជា ២០ ឆ្នាំ គិតជាមធ្យម។ បច្ចុប្បន្ន វ័យចូលរោងការបានអូសបន្លាយដល់អាយុជាង៣០ឆ្នាំ គិតជាមធ្យម។ តើកត្តាអ្វីខ្លះដែលបណ្ដាលឲ្យការសម្រេចចិត្តរៀបការរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ កាន់តែចាស់ទុំជាងមុន?

សូមបញ្ជាក់ថា ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកឯកទេសសង្គមវិទ្យា ឬចិត្តវិទ្យា ឬអ្នកស្រាវជ្រាវទិន្នន័យផ្លូវការណាមួយឡើយ។ គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំសរសេរនៅទីនេះ គ្រាន់តែជាបទពិសោធជីវិតដែលខ្ញុំបាន និង កំពុងតែឆ្លងកាត់ យ៉ាងវីវក់ ជាមួយនឹងគេនឹងឯង ហើយខ្ញុំយកអ្វីដែលខ្ញុំជួបផ្ទាល់ភាគច្រើន ដើម្បីស្រាយចម្ងល់ខាងលើ។ ខ្ញុំបានរកឃើញកត្តាធំៗ៦យ៉ាងដែល ខ្ទប់សេចក្ដីសម្រេចចិត្តរបស់មនុស្សសម័យថ្មីឲ្យនៅលីវបានយូរ។

undefinedរណ៍ឆ្លាតវៃ

ពីមុន ពេលដែលគ្មានអ៊ីនធើណិត គ្មានទូរស័ព្ទទំនើប គ្មានម៉ាស៊ីនថតរូបច្បាស់ល្អ គ្រប់យ៉ាងដើរទៅមុខតាមរបៀបធម្មជាតិ ឬ ហៅថា តាមប្រពៃណី ទំនៀមទម្លាប់។ មានន័យថា ការសម្រេចចិត្តរៀបការរបស់គូប្ដីប្រពន្ធ មួយគូៗ ត្រូវបានធ្វើតាមទម្លាប់តគ្នារបស់ឪពុកម្ដាយ ជីដូនជីតា។ បុរសនិងស្ត្រី ព្រមជឿតាមការណែនាំរបស់ចាស់ៗ បើគេប្រាប់ថាល្អ គឺច្បាស់ជាល្អមែនហើយ។ បន្ទាប់មក គេទៅរកហោរទាយ គន់គូរជើងលេខបន្តិចបន្តួចជាការឧបកិច្ច ឲ្យអស់ចិត្ត។ ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ភាគច្រើន បណ្ដាលមកពីឥទ្ធិពលចំណងទាក់ទងរបស់ឪពុកម្ដាយជាមុនសិន។ បើចាស់ៗបានត្រូវរ៉ូវគ្នាហើយ ការបញ្ចុះបញ្ចូលក្មេងៗជារឿងងាយស្រួលបំផុត បើទោះបីជាកូនៗមានគូស្នេហ៍រួចទៅហើយ ក៏នៅតែមិនឈ្នះអំណាចឪពុកម្ដាយដែរ។

ប៉ុន្តែរឿងបែបនេះ ប្រហែលជាមិនសូវមានទេ ក្នុងយុគសម័យឌីជីថល។ មនុស្សស្ទើរតែគ្រប់រូប មានទូរស័ព្ទទំនើបជាប់ខ្លួនគ្រប់ពេលវេលា ដែលផ្ទុកទិន្នន័យសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងដែលគេអាចទាញយកបាន ពេលដែលត្រូវការ។ បុរស និង ស្ត្រី អាចសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកដោយសេរីក្នុងលំហរអ៊ីនធើណិត។ បណ្ដាញសង្គម ដែលមនុស្សខ្លះញៀនដល់កម្រិតប្រកាសអាសន្នរបស់ពេទ្យផ្លូវចិត្ត នៅតែមានឥទ្ធិពល ក្នុងគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈ គ្រប់ស្ថាប័នការងារ ក្រុមហ៊ុនឯកជន អង្គការនានា ។ល។ បណ្ដាញសង្គម បានក្លាយជាឧបករណ៍ឆ្លុះបញ្ចាំងអត្តចរិត លក្ខណៈរបស់បុគ្គលដែលជាអ្នកប្រើប្រាស់ផ្ទាល់ បង្ហាញពីរូបសម្ផស្ស អំណាចហិរញ្ញវត្ថុ ចំណេះដឹង និង ឥទ្ធិពលផ្សេងៗទៀត ទាំងវិជ្ជមាន និង អវិជ្ជមាន។ ការមានលទ្ធភាពទទួលបានពត៌មានពីមនុស្សម្នាក់ៗ ជាពិសេសអ្នកនៅលីវ ដែលកំពុងសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកនោះ បានធ្វើឲ្យទំហំការពិចារណា ប្រៀបធៀបគ្នា កាន់តែវែងឆ្ងាយ យឺតយ៉ាវ និងអូសបន្លាយកាន់តែយូរឡើង។

បើយើងនិយាយមួយជ្រុងទៀត គឺថា មនុស្សមានអ៊ីនធើណិតកំដរ មិនសូវអផ្សុក ហើយតែងតែព្រលែងចោលពេលវេលាពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ដោយមិនសូវខ្វល់ពីសម្ព័ន្ធភាពពិតប្រាកដ ដែលអាចឈានដល់ចំណងជីវិត។

កត្តាទី២៖ ការសិក្សាអប់រំ

បច្ចុប្បន្ន ការទទួលបានលទ្ធភាពសិក្សារបស់បុរសនិងស្ត្រី កាន់តែល្អប្រសើរជាងសម័យដើម។  នៅពេលដែលម្នាក់ៗ (បុស និង ស្ត្រីនៅលីវ) រៀនបានកាន់តែខ្ពស់ មានចំណេះដឹងកាន់តែច្បាស់លាស់ ការងារក៏កាន់តែរវល់មមាញឹករាល់ថ្ងៃ។ ភាពរវល់នឹងការងារ ធ្វើឲ្យម្នាក់ៗមិនសូវមានពេលគិតគូររឿងរៀបចំក្រុមគ្រួសារ។ ភាពជោគជ័យក្នុងការងារ ធ្វើឲ្យម្នាក់ៗត្រេកត្រអាលនឹងការកសាងស្នាដៃឲ្យកាន់តែច្រើនឡើង ហើយទុករឿងរៀបការ ជាជម្រើសទី២។ ក្នុងបរិបទនេះ ឪពុកម្ដាយ ក៏មិនសូវហ៊ានមាត់កអ្វីធំដុំជាមួយកូនៗដែរ ព្រោះតែពួកគាត់ខ្លួនឯង ក៏បានឈានចូលក្នុងរបត់ផ្នត់គំនិតថ្មីនេះ តាមរយៈការសិក្សារបស់កូនៗ ដែលបង្ហាញចេញ។

ការងារល្អៗ បណ្ដាលឲ្យបុរសស្រ្តីមានប្រាក់ចំណូលប្រសើរជាងសម័យមុន។ ការមានចំណូលច្រើន ធ្វើឲ្យមនុស្សរិតតែមានមោទកភាពនឹងខ្លួនឯងកាន់តែខ្លាំង។ ភាពរឹងមាំផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុនេះហើយ ដែលធ្វើឲ្យស្ត្រីលែងនឹកនាដល់ ការរៀបការយកប្ដី បង្កើតកូន និងក្លាយជាមេផ្ទះ។ សមត្ថភាពដ៏ឈ្លាសវៃនេះហើយ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សស្រីនៅលីវបំពាក់ស្លាកឈ្មោះខ្លួនឯងថាជា ម្ចាស់ក្សត្រី ទាំងដែលភ្លេចគិតថា បុរសពូកែៗជាច្រើនផ្សេងទៀត ក៏បានចងស្លាកឈ្មោះខ្លួនឯងថាជា ព្រះរាជបុត្រ ដែរ។ ដូច្នេះ តែកាលណាទាំងសងខាង ម្នាក់ជា ម្ចាស់ក្សត្រី និងម្នាក់ទៀតជា ព្រះរាជបុត្រ ហើយ ពិតជាពិបាកចុះសម្រុងនឹងគ្នាណាស់ ព្រោះតែម្ខាងៗ ពោរពេញដោយអំណួត និងភាពមានៈរឹងរូស។

កត្តាទី៣៖ ការយល់ដឹងពីបញ្ហាសុខភាព និង សម្រស់

ពីដើម នៅតាមភូមិស្រុកនានា រួមទាំងទីក្រុងផង ស្ទើរតែរកគ្មាន កន្លែងហាត់ប្រាណកសាងរាងកាយ ហើយក៏មិនមាននរណារត់ហាត់ប្រាណនៅតាមដងផ្លូវសាធារណៈដែរ ភាគច្រើនមានតែជនបរទេស។ បើនិយាយដល់គ្លីនីកកែសម្ផស្សផង ខ្ញុំមិនដែលឮទាល់តែសោះ។  ផ្ដាសាយទៅពេទ្យ ជារឿងកំប្លែងដែលគេឮហើយសើចចុកពោះ។   រឿងទៅពិនិត្យសុខភាព បើបានឮ គឺមានតែក្នុងខ្សែភាពយន្តបរទេស។

ការមិនថែទាំសុខភាពនោះហើយ ដែលបណ្ដាលឲ្យមនុស្សជំនាន់មុនឆាប់ចាស់ខ្លាំង។ អាយុខ្ទង់ត្រឹមតែ៣០សោះ មុខមាត់ចំណាស់មនុស្សខ្ទង់៤០ប្លាយសម័យនេះទៅហើយ។ ដូច្នេះ ការប្រញាប់ប្រញាល់រៀបការ ជាជម្រើសមួយក្រោមហេតុផលថា ខ្លាចចាស់ជាងនេះ គ្មានអ្នកស្រឡាញ់ ហើយពិបាករកដៃគូជីវិត។

ដោយឡែក មនុស្សសម័យនេះ យកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងពីសុខភាពរាងកាយ សុខភាពផ្លូវចិត្ត ការថែទាំសម្ផស្ស មិនថាបុរស ឬ ស្ត្រី គ្រាន់តែរបៀបថែទាំមានវិធីខុសៗគ្នាទៅតាមចំណូលចិត្ត។ នៅពេលដែលមនុស្សនៅលីវ អាចរក្សាបានរូបសម្ផស្សឲ្យមើលទៅឃើញក្មេងបានយូរ ពួកគេលែងរាប់អាយុជារឿងសំខាន់តទៅទៀតហើយ។ ស្ត្រីនៅទីក្រុងដែលមានជីវភាពចាប់ពីមធ្យមឡើង មានរូបសម្ផសដូចអាយុខ្ទង់២០ឆ្នាំ ខណៈដែលអាយុពិត ឈានដល់ខ្ទង់៣០ ឬ ៤០ប្លាយ។ នេះជាកត្តាមួយដែរ ដែលរួមចំណែក ធ្វើឲ្យមនុស្សនៅលីវបានយូរ។

កត្តាទី៤៖ ការប្រកួតប្រជែងគ្នានៅគ្រប់ទិសទី

អង្កាល់ខ្ញុំនៅពីក្មេង ខ្ញុំកម្របានស្ដាប់ឮ ពាក្យថាពានរង្វាន់ណាស់។ សម្រាប់ត្រចៀក និង ខួរក្បាលខ្ញុំ ពាក្យថាពាន រង្វាន់ ហាក់ដូចជាមានទំហំធំប៉ុនមេឃ ហើយមានតែ១គត់ និងតែ១ដងគត់ ក្នុងប្រទេសជាតិ១។ ក្នុងរវាង២ទសវត្សរ៍មុន ពានរង្វាន់ ច្រើនតែសំដៅលើ ការប្រឡងចម្រៀង និងប្រឡងបវរកញ្ញា។ នោះ ក៏ដោយសារតែ ខ្ញុំបានឆ្លងកាត់យុវវ័យមួយដែលសង្គមជាតិ មិនសូវគិតគូរលើកទឹកចិត្តមនុស្សពូកែ។

សព្វថ្ងៃ ពានរង្វាន់ មាននៅគ្រប់ច្រកល្ហក ស្ទើរតែក្លាយជាអតិផរណាពានរង្វាន់។ ព្រឹត្តិការណ៍ចែកពាន ទូងស្គរ កើតមានស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃ និងផ្សព្វផ្សាយពាសពេញបណ្ដាញពត៌មាន។ វារួមបញ្ចូលតាំងពី គំនិតអាជីវកម្ម គំនិតជ្រោងសង្គមជាតិ សហគ្រិនភាព សិស្ស និស្សិតពូកែ អ្នកសិល្បៈក្នុងគ្រប់វិស័យ ។ល។ ម្លោះហើយ អ្នកដែលនៅលីវ ហាក់ផ្ដោតគោលដៅជីវិតទៅលើការលើកពានឲ្យបានច្រើនដងជាមុនសិន មុននឹងគិតគូរដល់រឿងការរៀបការប្ដីប្រពន្ធ។ ជួនកាល ការទទួលបានជោគជ័យផ្ទួនៗគ្នាច្រើនដងពេក ល្បីពេក ខ្លាំងពូកែពេក  គេបែរជាពិបាកស្វែងរកអ្នកដែលសក្ដិសម ឬ មានគុណសម្បត្តិប្រដំប្រសងគ្នា។

ភាពជោគជ័យជ្រុលពេក បណ្ដាលឲ្យបុសស្ត្រី ក្លាយជាមនុស្សក្រអឺតក្រទម ចំពោះគ្នានិងគ្នា។ ហើយពួកគេ ក៏ជ្រើសរើសការអូសបន្លាយពេលវេលា ដោយយកបេសកកម្មប្រកួតប្រជែងឥតព្រំដែននោះ មកធ្វើជាអលង្ការ លម្អឆាកជីវិតទៅវិញ។ បន្ទាប់មក គេបង្កើតសហគមន៍ ក្រុមអ្នកខ្លាំងៗដូចគ្នា នៅលីវដូចៗគ្នា ដើម្បីបន្លប់ស្ថានភាពនៅព្រៅនោះ។

កត្តាទី៥៖ បរិមាណដ៏ច្រើនសម្បើមរបស់ប្ដីប្រពន្ធជំនាន់មុនដែលបានលែងលះគ្នា

ជំនាន់មុន ចាស់ៗបានរៀបការដោយប្រថុយប្រថាន តាមភាសាផ្សាយពាណិជ្ជកម្មរបស់មេអណ្ដើក របស់បងប្អូនសាច់ញាតិ មិត្តភក្តិដែលបង្អាប់ ចំអន់ ហើយពេលខ្លះ ប្រថុយដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ ឬជឿតាមទំនាយហោរា ថាល្អអីចេះ ល្អអីចុះ។ ម្លោះហើយ ការរស់នៅមិនចុះសម្រុងគ្នាជាអចិន្ត្រៃយ៍ បានជំរុញជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ រហូតឈានដល់បែកបាក់ លែងលះគ្នា  ដែលបញ្ហានេះ មានអត្រា កើនខ្ពស់ខ្លាំងគួរឲ្យកត់សម្គាល់។

អង្កាល់មិនទាន់មានអ៊ីនធើណិតទូលំទូលាយ  ស្ត្រីមេម៉ាយភាគច្រើន បានក្លាយជាជនរងគ្រោះបែបប្រពៃណី។ សង្គមខ្មែរដែលកាលនោះ មិនសូវសម្បូរអ្នកចេះដឹងច្រើន បានវាយសន្ធប់លើស្ត្រីដែលលែងលះគ្នា ដោយប្រការអវិជ្ជមានផ្សេងៗ រហូតមានពាក្យដំណាលតៗគ្នាមកថា “មេម៉ាយចំណាយមាត់ញាតិ”។ ឃ្លានេះ មានសេចក្ដីប្រែសម្រាយមកថា តែកាលណាលែងលះគ្នាហើយ ស្ត្រីមេម៉ាយ ច្រើនត្រូវបានបុរសៗចំអន់លេបខាយ លេងសើចជាការសប្បាយ ព្រោះគេជឿថា ស្ត្រីមេម៉ាយជាស្ត្រីចិត្តងាយ ខុសពីនារីនៅក្រមុំ (នៅលីវ) ដែលប្រកាន់ខ្លួន។ គេច្រើននិយាយថា ស្ត្រីមេម៉ាយ ក្រៅពីមិនចេះប្រកាន់ខ្លួនប្រាណហើយ នៅបង្កបញ្ហាដល់ជីវិតប្ដីប្រពន្ធអ្នកដទៃទៀតផង។ រហូតមានមនុស្សជាច្រើន គ្រាន់តែឮថា នារីណាម្នាក់មេម៉ាយភ្លាម គេខ្សឹបគ្នាថា “ប្រយ័ត្ននាងនោះ ដណ្ដើមប្ដី” ។ តើការណ៍នេះ វាពិតជាដូចគេចោទប្រកាន់ដែរឬទេ? ទោះបីជាវាពិត ឬ មិនពិត ប៉ុន្តែជនជាតិខ្មែរ បានដក់ជាប់នូវផ្នត់គំនិតថា “មេម៉ាយ មិនល្អ”​។ ដូច្នេះ ដើម្បីបង្ការកុំឲ្យថ្លោះធ្លោយ ក្លាយជាមេម៉ាយ ត្រូវតែមើលចិត្តគ្នាជាមុន ឲ្យបានយូរឆ្នាំតាមដែលអាចធ្វើបាន។ នេះជាមូលហេតុមួយ ក្នុងចំណោមហេតុផ្សេងៗ ដែលស្ត្រីខ្មែរបច្ចុប្បន្នព្យាយាមនៅលីវបានយូរជាងជំនាន់មុន។ បើគ្មានអត្រាលែងលះដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់របស់ ប្ដីប្រពន្ធជំនាន់មុនមកទេ ក៏ប្រហែលជា វាគ្មានឥទ្ធិពលអ្វីបណ្ដាលឲ្យបុរសស្ត្រីសម័យនេះ ត្រូវនៅលីវដល់អាយុខ្ទង់សាមសែ ពេញទឹកពេញដីដែរ ជាពិសេសអ្នកទីក្រុង។

ឆ្លៀតបន្ថែមបន្តិចទៀតថា មិនមែនតែស្ត្រីមេម៉ាយទេ ដែលប្រឈមនឹងការរើសអើង ក្នុងជីវិតគូស្រករលើកទី២ សូម្បីតែបុរសពោះម៉ាយក៏ប្រឈមដូចគ្នា បើសិនជាពួកគេមានកូនដែលត្រូវចិញ្ចឹមក្រោយលែងលះ។ ហេតុអ្វី? ព្រោះស្ត្រីដែលមិនធ្លាប់រៀបការ មិនចង់បានបុរសដែលចែករំលែកហិរញ្ញវត្ថុសម្រាប់ប្រពន្ធមុន សម្រាប់កូនដើម នាំឲ្យស្មុគ្រស្មាញទេ។ វាពិតជារឿងឈឺក្បាលនឹងពន្យល់ច្រើនជាងនេះ បើសិនជា យើងវិភាគវែកញែកដល់ ប្រភេទនៃសំណុំរឿងលែងលះ ដែលមានទម្រង់ខុសៗប្លែកពីគ្នាផងនោះ។

កត្តាទី៦៖ អាពាហ៍ពិពាហ៍សម័យនេះ ចាយលុយធំពេក

កាលពីមុន ពិធីរៀបការតាមប្រពៃណីយ មិនមានភាពស្មុគ្រស្មាញផ្នែកលុយកាក់ប៉ុន្មានទេ។ សម្ភារៈផ្សេងៗ មានតម្លៃធូរល្មម ហើយពិធីទាំងមូលក៏មិនទំនើបហួសហេតុដូចសម័យនេះដែរ។  ទីក្រុងមិនសូវចង្អៀត គេអាចជិះឡាន ម៉ូតូ ដើរអញ្ជើញភ្ញៀវដល់ផ្ទះប្រកបដោយភាពស្និទ្ធស្នាលក្រៃលែង។  ម្ហូបអាហារ ពិធីការ ការតុបតែង ក៏មិនសូវសម្បើមដៃដូចឥលូវដែរ។ ក្នុងទសវត្សរ៍១៩៩០ និងដើម២០០០ រោងការមានតែប៉េងប៉ោង ដើមចេក ដើមដូង គល់ឫស្សី និងសម្ភារៈងាយៗ។ ជាងថតរូបមានតែ១នាក់ ឬ ២នាក់យ៉ាងច្រើន​ ហើយក៏មិនថ្លៃប៉ុន្មានដែរ។ ម្ហូបអាហារបត់បែនតាមស្រុកភូមិនីមួយៗ។ ភ្ញៀវដែលចូលរួម គ្មានកាមេរាថតរូបតាមខ្លួនដូចសម័យនេះទេ ដែលជាហេតុគេមិនខ្វល់ពីការតុបតែងរោងការប៉ុន្មាន។

ងាកមកមើលការចំណាយបច្ចុប្បន្ននេះវិញ  មុនរៀបការ គេត្រូវចាយលុយខ្ទង់ពាន់ដុល្លារសម្រាប់ការថតរូបបែបវិជ្ជាជីវៈ ដោយក្រុមហ៊ុនថតរូបល្បីៗ ឬ ជាងថតជំនាញ ដែលគេនិយមហៅថា Pre-Wedding Photograph។ ហើយបើគណនាត្រួសៗ គ្រាន់តែ Pre-Wedding Photo មួយ ចាយប្រាក់ប្រហែលពាក់កណ្ដាលពិធីរៀបការទាំងមូលរបស់មនុស្សជំនាន់មុនបាត់ទៅហើយ។ នេះ មិនទាន់រាប់បញ្ចូលពិធីភ្ជាប់ពាក្យដ៏ឆើតឆាយ ស្រស់បំព្រង នៅឡើយផង។ ដោយសារតែសម័យនេះ គ្រប់រូបភាព មិនអាចគេចផុតពីលំហរអ៊ីនធើណិត បណ្ដាញសង្គមនានា ដែលបានជ្រាបដល់ភ្នែកមនុស្សក្នុងពិភពលោក អីចឹងហើយ ម្ចាស់ដើមការត្រូវតែខិតខំចាយប្រាក់ឲ្យខ្លាំងអស្ចារ្យ ដើម្បីគ្រប់រូបភាពដែលអណ្ដែតត្រសែតចូលក្នុងលំហរមេឃ មានអត្តចរិតប្រកួតប្រជែងនឹងគេដែរ។

សូមមិនរៀបរាប់វែងឆ្ងាយពេកទេ ទាក់ទងនឹងបញ្ហានេះ។ គ្រាន់តែសរុបខ្លីមកវិញថា ខ្ទង់ចំណាយធំពេក នៃពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ធ្វើឲ្យមនុស្សនៅលីវ ទ្រាំពន្យាពេលរៀបការកាន់តែយូរ ដើម្បីសន្សំលុយកាក់ជាមុន។ ប៉ុន្តែ មិនមែនមានន័យថា គូស្នេហ៍មិនបានរស់នៅជាមួយគ្នាទេ។  គូស្នេហ៍កាន់តែច្រើនឡើង ជាពិសេសនៅរាជធានីភ្នំពេញ បានជ្រើសរើសការរស់នៅជាមួយគ្នាជាមុន ក្នុងឈ្មោះថាសង្សារ មុនសម្រេចចិត្តចូលរោងការពិតប្រាកដ ដែលជាដំណាក់កាលដាក់ខ្នោះជីវិតទាំងពីរនាក់ជារៀងរហូត។

អត្ថបទរក្សាសិទ្ធិដោយ លឹម វីរីយ៉ា

ថ្ងៃទី៤ ខែកម្ភ: ឆ្នាំ ២០២០

សង្ខេបភាពយន្ត រឿង RRR: Rise Roar Revolt (រុងរឿង រំជួល រម្លើង)

នេះជាអត្ថបទដំបូងរបស់ខ្ញុំ ដែលសរសេរឡើងដើម្បីសង្ខេបខ្សែភាពយន្តបែបប្រវត្តិសាស្ត្រ និងបែបជាតិនិយម របស់ Bollywood មួយ ដែលខ្ញុំទើបតែបានទស្សនាថ្មីៗនេះ គឺរឿង RRR។

ផ្ទាំងប៉ាណូផ្សាយខ្សែភាពយន្ត RRR ទាញពីអ៊ីនធើណិត

RRR ជាអក្សរកាត់ មកពីពាក្យ ៣ គឺ “Roudram Ranam Rudhiram” ហើយពាក្យទាំង៣នេះ គឺជាភាសា Telugu(1) បកប្រែមកថា“កំហឹង សង្គ្រាម ឈាម” (Rage, War, Blood) ប៉ុន្តែអ្នកអក្សរសាស្ត្រភាសាអង់គ្លេស បានបកប្រែអក្សរ RRR ទៅតាមទម្រង់ព្យញ្ជនៈដាក់ថា Rise Roar Revolt ប្រែថា “ចែងចាំង សម្រែក បដិវត្ដន៍” ដើម្បីឱ្យមានខ្លឹមសារស្របទៅនឹងភាសាដើមផង និងស្របសាច់រឿងទាំងមូលផង។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានឱកាសត្រូវបានគេសូមឱ្យដាក់ចំណងជើងរឿងនេះ ជាភាសាខ្មែរ ខ្ញុំនឹងដាក់ថា “រុងរឿង រំជួល រម្លើង”

_________

(1) Telugu: គឺជាភាសាមួយដែលត្រូវបានគេប្រើជាផ្លូវការនៅក្នុងចង្កោមភាសា Dravidian និយាយដោយប្រជាជន Telugu ដ៏ច្រើនលើសលុប ដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ត្រង់ចំណុចតំបន់ Andhra Pradesh និង Telangana ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅឥណ្ឌាភាគខាងត្បូង ស្រីលង្កាភាគអាគ្នេយ៍ និង ប៉ាគីស្ថានភាគនិរតី។

________

សង្ខេបរឿង

RRR បានបើកឆាកផ្ទៃរឿងដោយនិយាយពីគ្រួសារកុលសម្ព័ន្ធព្រៃភ្នំមួយ ជាជនជាតិ Telugu នៅក្នុងតំបន់ Adilabad ដែលជាតំបន់ធ្លាប់ស្ថិតនៅទីប្រជុំរដ្ឋឥណ្ឌា ក្នុងឆ្នាំ ១៩២០។ Adilabad កាលណោះ គឺជាសមាគតរដ្ឋ Telangana (ស្ថិតនៅឥណ្ឌាខាងត្បូង សម័យបច្ចុប្បន្ន)។

ក្មេងជំទង់ Malli កំពុងតែគូររូបសិល្បៈលើដៃរបស់ Catherine Scott នៅក្នុងភូមិដាច់ស្រយាលមួយ នៃកុលសម្ព័ន្ធ Gond ឆ្ងាយពីទីក្រុងញូឌែល្ហី និងត្រូវបានចាប់ពង្រត់ដោយទាហានអង់គ្លេស ក្រោមការបញ្ជាពី Catherine

ឈុតឆាកដំបូង ផ្ដើមឡើងដោយក្មេងស្រីជំទង់ម្នាក់ ឈ្មោះថា “ម៉ាលី” (សម្ដែងដោយ Twinkle Sharma) ជាកូនស្រីរបស់នាង Loki ស្ត្រីនៃកុលសម្ព័ន្ធ Gond (សម្ដែងដោយ Ahmareen Anjum) ត្រូវបានចាប់ពង្រត់ដោយបង្ខំចេញពីក្រុមគ្រួសារ ពីសំណាក់ពួកទាហានអង់គ្លេសមួយក្រុម ដែលដឹកនាំដោយលោកអភិបាល Scott Buxton (សម្ដែងដោយ George Raymond Stevenson) ក្រោយពីឃើញស្នាដៃរបស់ ម៉ាលី គូរឆ្លាក់ទឹកថ្នាំនៅលើដៃរបស់ប្រពន្ធលោកអភិបាល គឺនាង Catherine (សម្ដែងដោយ Alison Doody) ពោរពេញដោយសិល្បៈល្អឯកគួរជាទីពេញចិត្តខ្លាំងពេក។

អំពើចាប់ជំរិតនៅចំពោះមុខក្រុមគ្រួសារ ធ្វើឱ្យ Komaram Bheem (សម្ដែងដោយលោក Nandamuri Taraka Rama Rao Jr.) ដែលជាកូនប្រុសរបស់ Loki ហើយជាមេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធផង និងជាបងប្រុសបង្កើតរបស់ ម៉ាលី ផងនោះ ចាប់ផ្ដើមរៀបចំផែនការរំដោះប្អូនស្រីពីកណ្ដាប់ដៃពួកអង់គ្លេសមកវិញ។ ផែនការរបស់ Komaram Bheem មិនធម្មតាទេ គេបានហ្វឹកហាត់ក្បាច់គុនដល់កម្រិតកំពូល មានកម្លាំងខ្លាំងដូចជាមនុស្សដែក ហើយក្រុមបងប្អូនរបស់គេតែងតែចេញផ្សងព្រេងជាមួយគ្នាក្នុងការប្រមាញ់សត្វសាហាវៗជាច្រើន ដោយរៀបអន្ទាក់ចាប់ទាំងរស់ ដើម្បីយកទៅបង្វឹកធ្វើជាទ័ពទុកធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពួកអង់គ្លេស ក្នុងគោលបំណង រំដោះ ម៉ាលី មកវិញ។

Bheem រៀបអន្ទាក់ចាប់ប្រមូលសត្វព្រៃសាហាវៗជាច្រើនទុកយកទៅបង្វឹកទ័ពដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយទាហានអង់គ្លេស
Bheem ប្រមាញ់សត្វសាហាវរហូតដល់ថ្នឹកក្លាយជាជំនាញប្រចាំគ្រួសារ
រូបភាពផ្ទាំងផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម នៅតាមបណ្ដារោងភាពយន្តនានា | រឿង RRR

ដើម្បីរស់រានមានជីវិត និង ដើម្បីស៊ើបការណ៍ពីដំណឹងប្អូនស្រី, គ្រួសាររបស់ Loki បានផ្លាស់ចូលមករស់នៅក្នុងទីក្រុង Delhi។ គ្រប់គ្នានៅក្នុងគ្រួសារបានក្លែងធ្វើជាអ្នកជឿលើសាសនាអ៊ីស្លាម (តាមពិតពួកគេជាហិណ្ឌូ) ដើម្បីបង្វែងដានអាជ្ញាធរក្នុងតំបន់កុំឱ្យចាប់អារម្មណ៍ពួកគេ។ ហើយ Bheem បានក្លែងដាក់ឈ្មោះថ្មីមួយទៀត ហៅថា “Akhtar”​។ Bheem ឬ Akhtar ប្រកប របរ ជាជាងជួសជុលគ្រឿងម៉ាស៊ីនម៉ូតូឡានគ្រប់ប្រភេទ ប្អូនៗពួកគេធ្វើជាជាងចម្លាក់ គូរទឹកថ្នាំបែបសិល្បៈផ្សេងៗ​ ដើម្បីមានកម្រៃចិញ្ចឹមគ្រួសារ។ ជីវិតនៅក្នុងទីក្រុងញូឌែល្ហី Bheem តែងតែលាក់អត្តសញ្ញាណពិតស្ទើរតែសព្វរឿង ជាពិសេសគឺរឿងទាក់ទងនឹងភាពជាមេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធមិនឱ្យអ្នកដែលរស់នៅទីក្រុងបានដឹងទេ។

Bheem ក្រោមឈ្មោះក្លែងក្លាយជា Akhtar បើកហាងជួសជុលម៉ូតូនិងរថយន្ត នៅទីក្រុង ញូឌែល្ហី ដើម្បីស៊ើបការណ៍ពីដំណឹងរបស់ ម៉ាលី ជាប្អូនស្រី
ពេលដែលពួកអាជ្ញាធរនៅតាមមូលដ្ឋាន ក្រោមអំណាចចក្រពត្តិអង់គ្លេស វាយធ្វើបាបដោយអយុត្តិធម៌ម្ដងៗ Bheem សុខចិត្តទ្រាំមិនតដៃ ដើម្បីលាក់បាំងអត្ដសញ្ញាណពិតរបស់ខ្លួនឯង

ប៉ុន្តែ ដំណឹងនៃភាពខ្លាំងពូកែរបស់គ្រួសារកុលសម្ព័ន្ធនេះ ជាពិសេសភាពខ្លាំងរបស់ Bheem មិនអាចលាក់ជិតទេ។ ការខ្សឹបខ្សៀវពីមនុស្សម្នាក់ទៅម្នាក់ បានលេចធ្លាយដល់ពួកមន្ត្រីអង់គ្លេសបានដឹងថា Bheem គឺជាមនុស្សដ៏ខ្លាំងពូកែ គ្មាននរណាអាចបង្ក្រាបគេបានឡើយ ហើយគេបានប្រមាញ់សត្វសាហាវៗពីក្នុងព្រៃ ដើម្បីត្រៀមទុកធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពួកទាហានអង់គ្លេសទៀតផង។ ក្រោយទទួលដំណឹងនេះ ពួករាជការអង់គ្លេស ក៏បានគិតគូរដល់ផែនការតាមចាប់ខ្លួន Bheem ឱ្យបានមុនពេលដែល Bheem វាយប្រហាររដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេសនៅថ្ងៃក្រោយ។

Rama Raju អធិការប៉ូលិសបម្រើកិច្ចការងារសម្រាប់រដ្ឋាភិបាលចក្រពត្តិអង់គ្លេស បានស្នើសូមបេសកកម្មតាមចាប់ខ្លួន Bheem ដើម្បីប្ដូរយកតំណែងជាឧត្ដមសេនីយ៍ឯក

និយាយពីបុរសម្នាក់ទៀត ដែលជាកំពូលអ្នកគុននិយមដ៏ពូកែខ្លាំងអស្ចារ្យគ្មានគូប្រៀប ជាជនជាតិឥណ្ឌា ប៉ុន្តែមានតួនាទីការងារជាប៉ូលីស បម្រើកិច្ចការរាជការជូនពួកចក្រពត្តិអង់គ្លេស ដែលកំពុងដាក់អាណានិគមមកលើប្រទេសឥណ្ឌាទាំងមូល មានឈ្មោះថា Alluri Sitarama Raju (សម្ដែងដោយលោក Ram Charan)។

Rama Raju បានទទួលបញ្ជាពីរាជការអង់គ្លេស ឱ្យចេញស្វែងរកតាមចាប់ខ្លួន Bheem ជាថ្នូរនឹងការតម្លើងបុណ្យសក្ដិជានាយឧត្ដមសេនីយ៍ឯកក្នុងរដ្ឋបាលអាណានិគម នៃរាជាណាចក្រអង់គ្លេស។ Raju រង់ចាំឱកាសនេះយូរមកហើយ ព្រោះការក្លាយជាមេដឹកនាំក្នុងរាជការអង់គ្លេស អាចធ្វើឱ្យគេមានសិទ្ធិគ្រប់គ្រងកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធទាំងអស់ ដូច្នេះ Raju បានស្បថថា ទោះក្នុងលក្ខខណ្ឌណាក៏ដោយ គេត្រូវតែស្វែងរក និងចាប់ខ្លួន Bheem ទាល់តែបានជាដាច់ខាត ដើម្បីប្ដូរយកតំណែងនេះ។

នាយប៉ូលិស Raju បន្លំខ្លួនចូលក្នុងហ្វូងអ្នកស្រុកភូមិ ហើយធ្វើជានិយាយស្អប់ពួកអង់គ្លេស ដើម្បីបង្កសេចក្ដីទុកចិត្តពីអ្នកស្រុក គោលដៅស៊ើបរក Bheem

Rama Raju ក្នុងអំឡុងពេលបន្លំខ្លួនចូលទៅធ្វើជារាស្ត្រសាមញ្ញនៅក្នុងទីក្រុងញូឌែល្ហី គេជួបនឹងប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់ Bheem ឈ្មោះ Lacchu (សម្ដែងដោយ Rahul Ramakrishna) ដែលមកសូមស្នើឱ្យ Raju ទៅជួយប្អូនស្រីគេ គឺម៉ាលី ដែលត្រូវលោកអភិបាល Scott ចាប់ខ្លួនយកទៅលាក់ទុកច្រើនឆ្នាំហើយ។ មូលហេតុដែល Lacchu ស្នើដូច្នេះ ព្រោះឮសូរ Raju ស្រែកជេរថាចង់សម្លាប់ Scott និងចង់សម្លាប់ស្ដេច George ដែលជាស្ដេចចក្រភពអង់គ្លេសនាគ្រានោះចោល។ Raju គ្រាន់តែឮភ្លាម គេដឹងភ្លាមថានេះជាសាច់ញាតិបងប្អូនរបស់ Bheem ប្រាកដណាស់ ទើបគេបញ្ឆោតនាំ Lacchu យកទៅស្នងការប៉ូលិស ប៉ុន្តែ Lacchu គ្រាន់តែឃើញពលបាលយាមទ្វារខាងមុខ លើកដៃគំនាប់គោរព Raju ភ្លាម Lacchu ដឹងថា Raju គឺជាប៉ូលិសអង់គ្លេស បងប្អូនគេក៏ដាក់មេប្រូចរត់រហូតទាល់តែគេចផុតពីកណ្ដាប់ដៃ Raju។

Raju បញ្ឆោតប្អូនប្រុសរបស់ Bheem គឺ Lacchu យកទៅប៉ុស្ដិ៍ប៉ូលិស ប៉ុន្តែបែកការណ៍ពេលកូនចៅលើកដៃគំនាប់ គោរពនៅចំពោះមុខ

ពេលកំពុងតែដេញរកចាប់ខ្លួន Lacchu ក្នុងថ្ងៃនោះ ប៉ូលិសសង្ហា Raju ស្រាប់តែប្រទះឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់នៅក្នុងទីក្រុង កំពុងប្រឈមគ្រោះថ្នាក់ធំ ដោយសារតែគេអណ្ដែតលើទូកឈើតូចមួយនៅកណ្ដាលទន្លេ ក្រោមស្ពានដែកធំមួយ ដែលមានរថភ្លើងដឹកប្រេងឆ្លងកាត់ ហើយរថភ្លើងនោះ ផ្ទុះឆេះកំពប់ប្រេងចុះមកក្រោម និងឆេះរាលពេញផ្ទៃទន្លេ។ អ្នកស្រុកក៏ឈូឆរ ស្រែករកគេឯងទៅជួយសង្គ្រោះក្មេងប្រុសនោះ។ ខណៈទន្ទឹមគ្នា Raju រត់ទៅឈរពីលើស្ពាន លើកដៃធ្វើសញ្ញាស្រែករកអ្នកក្លាហានរូបណា ស្មគ្រទៅជួយក្មេងប្រុសនោះជាមួយនឹងគេ។ Bheem ដែលឈរភ័យស្លន់ដែរនៅមាត់ច្រាំងខាងក្រោម បានឃើញ Raju លើកដៃ គេក៏ធ្វើសញ្ញាតប ថានឹងឡើងទៅជួយជាមួយគ្នា។

រឿងនឹកស្មានមិនដល់ដែលបានកើតឡើងក្នុងថ្ងៃនោះ ធ្វើឱ្យ Raju និង Bheem ក្លាយជាមិត្តនឹងគ្នា ក្រោយបានបំពេញបេសកកម្មរួមគ្នាក្នុងការជួយជីវិតក្មេងប្រុសកម្សត់រូបនោះ។ ការជួបគ្នាដោយចៃដន់ ហើយមានឧបនិស្ស័យក្លាយមកជាមិត្តសម្លាញ់នឹងគ្នា ល្អល្អូកល្អើន ចាក់ទឹកមិនលិច ហាក់ដូចជាការប្រទានពរជ័យពីព្រះជាម្ចាស់ និងក៏ជាឈុតឆាកដែលធ្វើឱ្យអ្នកទស្សនាមានសេចក្ដីសុខជាមួយដែរ។

សកម្មភាពសប្បុរសធម៌ ធ្វើឱ្យពួកគេបានចាប់ដៃគ្នាក្លាយមកជាមិត្តភក្ដិដ៏ល្អ

ក្នុងអំឡុងថេរវេលានៃភាតរភាព ពួកគេតែងតែជួយគ្នាទៅវិញទៅមក នៅក្នុងជីវភាពរស់នៅក្នុងកិច្ចការងារសព្វបែបយ៉ាង។ ប៉ុន្តែពួកគេទាំង២បានលបលាក់ទុកអត្ដសញ្ញាណពិតរៀងៗខ្លួន។ Raju មិនដែលឱ្យ Bheem ដឹងថាខ្លួនជាប៉ូលីសរដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេសទេ។ ហើយ Bheem ក៏មិនដែលឱ្យ Raju ដឹងថាខ្លួនជាមេកុលសម្ព័ន្ធដ៏ល្បីល្បាញនោះដែរ និងបានប្រាប់ត្រឹមតែឈ្មោះថាជា Ahktar ជាឈ្មោះក្លែងតែប៉ុណ្ណោះ។

រូបភាពផ្ទាំងផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្មនៅតាមបណ្ដារោងភាពយន្តធំៗនានា | រឿង RRR
វិរបុរសទាំង២ កំពុងស្ថិតក្នុងអំឡុងពេលនៃសេចក្ដីសុខ នាមជាមិត្តភក្តិស្លាប់រស់នឹងគ្នា ប្ដូរជីវិតជួយគ្នាទៅវិញទៅមកគ្រប់យ៉ាង
ចូលទៅរាំយ៉ាងឆើតឆាយនៅក្នុងពិធីជប់លៀងប្រចាំឆ្នាំរបស់រាជវាំងរដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេស ដែល Bheem ត្រូវបានអញ្ជើញដោយ Jenny ជាស្ត្រីនៃវណ្ណៈអភិជនម្នាក់
ផ្ទាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្មសម្រាប់ឃោសនានៅតាមបណ្ដារោងភាពយន្តនានា | រឿង RRR | ឈុតដែលមិត្តភក្តិទាំង២នាក់ រាំបទ Naacho Naacho
ចង្វាក់រាំ Desi Naach ជាចង្វាក់ប្រពៃណីឥណ្ឌាដ៏ល្បីល្បាញ ដែលអ្នករាំភាគច្រើន រមួល កជើងដួលនៅពេលរាំបានយូរបន្តិច។ ពេលរាំបទភ្លេងនេះ គេប្រកួតគ្នា អ្នកណាដែលនៅបានយូរជាងគេ ជាអ្នកឈ្នះ។ ក្នុងឈុតឆាករាំបទ Desi Naach ឬ Naacho Naacho នេះ Raju បានចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា Jenny កំពុងសម្លឹងមើលទៅ Akhtar យ៉ាងជក់ចិត្ត ដូច្នេះ Raju ក៏ធ្វើជាចាញ់ដួលទៅមុន ដើម្បីឱ្យ Jenny សប្បាយចិត្ត។ ឈុតនេះបានបង្រៀនយើងថា សេចក្ដីស្រលាញ់ពិតប្រាកដ គឺជាការលះបង់ និងព្រមចាញ់ដោយរីករាយ។
មិត្តភាពស្រស់បំព្រង គ្រប់ពេលវេលា ដូចបងប្អូន ព្រះរាមណ៍ ព្រះលក្ខណ៍
រូបភាពផ្សាយពាណិជ្ជកម្មសម្រាប់រោងភាពយន្ត រឿង RRR : Raju មានជំនាញខាងសេះ ចំណែក Bheem ជំនាញបង្ហោះម៉ូតូ

មិត្តភាពដ៏ល្អបរិសុទ្ធនេះ ស្រាប់តែបែកខ្ទេចខ្ទីអស់ នៅពេលមួយដែល Raju ចាប់ផ្ដើមរកឃើញតម្រុយថា Bheem គឺជាមុខសញ្ញាដែលខ្លួនគេកំពុងតែតាមប្រមាញ់រាល់ថ្ងៃ។

Raju ខំប្រឹងធ្វើការងារយ៉ាងនឿយហត់ទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ដើម្បីតាមចាប់ខ្លួន Lacchu និងដើម្បីស្វែង Bheem ជាបន្តពីក្រោយ
Raju បានឱ្យគេគូររូប Lacchu ដើម្បីប្រកាសស្វែងរកនៅគ្រប់ទិសទី ខណៈ Lacchu តែងតែសម្ងំលាក់ខ្លួនមិនដែលហ៊ានចេញក្រៅផ្ទះ ព្រោះខ្លាចប៉ូលីសអង់គ្លេសចាប់បាន

គេចយ៉ាងណាក៏មិនអាចផុត ទីបំផុតទៅ ប៉ូលីស Raju បានជួប Lacchu នៅក្រោយផ្ទះរបស់គេ ហើយក៏បានចាប់ខ្លួនយកទៅធ្វើទារុណកម្ម និងសួរចម្លើយ រកបងប្រុសរបស់ត្រកូលកុលសម្ព័ន្ធដ៏ល្បីនោះ គឺ Bheem, ទាំងដែលការពិតទៅ Bheem និងរូបគេ​ ដើរលេងជាមួយគ្នារាល់ថ្ងៃសោះ។ Lacchu ពូកែអត់ធ្មត់ ស៊ូទ្រាំនឹងទារុណកម្មផ្លូវកាយ មិនព្រមឆ្លើយប្រាប់ថាបងប្រុសខ្លួនជាអ្នកណា នៅទីណា។ ប៉ុន្តែទីបំផុត Raju ក៏ស្រាប់តែឈ្វេងយល់ដោយខ្លួនឯង នៅពេលដែលគេឃើញខ្សែករបស់ Lacchu ដូចគ្នាទៅនឹងខ្សែករបស់ Bheem ដែលគេតែងតែហៅឈ្មោះថា Akhtar រាល់ថ្ងៃនោះ។

Raju ឈឺចាប់និងខូចចិត្តខ្លាំង ក្រោយពេលបានដឹងថា Bheem គឺជា Akhtar ជាមិត្តកល្យាណដែលគេស្រលាញ់ដូចជាបងប្អូនបង្កើតទៅហើយ

Bheem បានរកឃើញប្អូនស្រីរបស់គេ គឺម៉ាលី នៅក្នុងរាជវាំងរបស់ពួកមហាចក្រពត្តិអង់គ្លេស តាមរយៈការជ្រាបខ្លួនចូលទៅជាមួយនឹងស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះ Jenny។ Jenny ជាក្មួយស្រីរបស់លោកសេនាប្រមុខ Scott (សម្ដែងដោយ Olivia Morris) និង Bheem បានស្រឡាញ់គ្នាដោយចិត្តនិងចិត្ត បើទោះបីជាពួកគេនិយាយគ្នាស្ដាប់មិនយល់ក៏ដោយ។ Jenny ចេះតែភាសាអង់គ្លេស ហើយ Bheem ចេះតែភាសា Telugu។ ស្រលាញ់គ្នាទាំងនិយាយស្ដាប់គ្នាមិនយល់ ពិតជាស្នេហាមហាសែនរ៉ូមែនទិក និងកំប្លែងណាស់។ សូមបញ្ជាក់ថា ស្នេហារបស់ Bheem និង Jenny រលូនទៅមុខបាន ដោយហេតុតែមានជំនួយយ៉ាងច្រើនពី Raju ក្នុងគ្រាកន្លងមក គឺគ្រាដែល Raju នៅមិនទាន់ដឹងពីសមាសភាពពិតរបស់ Bheem។

Jenny ក្មួយស្រីរបស់ Scott មានចិត្តស្រលាញ់គ្នាជាមួយនឹង Bheem ទាំងដែលនិយាយគ្នាស្ដាប់មិនដែលយល់ន័យ

ក្រោយពីមើលឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក ដឹងថា ម៉ាលី ត្រូវបានគេឃុំឃាំងនៅក្នុងបន្ទប់មួយ សម្រាប់ប្រើធ្វើជាទាសី ជួយលាបថ្នាំក្រចកដៃជើង ជូនពួកស្ត្រីអភិជនអង់គ្លេស ក្នុងរាជវាំង, Bheem បានត្រលប់មកជំរំកុលសម្ព័ន្ធវិញ ដើម្បីរៀបក្បួនទ័ពសត្វ ចូលទៅរំដោះប្អូនស្រី។

Bheem រៀបចំក្បួនទ័ពសត្វ លបចូលទៅក្នុងរាជវាំងពួកចក្រភពអង់គ្លេស ក្នុងអំឡុងរាត្រីសមោសរពួកអភិជន
រថយន្តទ្រុងដ៏ធំដែល Bheem លាក់ទុកសត្វសាហាវជាច្រើន បានសម្រុកចូលកណ្ដាលហ្វូងមនុស្ស
Bheem លោតចេញពីឡានទ្រុងដាក់ទ័ពសត្វរបស់គេ ដើម្បីប្រកាសធ្វើសង្គ្រាមជាមួយពួកទាហានអង់គ្លេស
រូបភាពផ្ទាំងឃោសនាសម្រាប់បង្ហាញនៅតាមរោងភាពយន្តនានា | រឿង RRR | ឈុតដែល Bheem ចេញច្បាំងជាមួយនឹងពលទាហានអង់គ្លេសដើម្បីរំដោះប្អូនស្រីមកវិញ

បេសកកម្មសង្គ្រោះប្អូនស្រី របស់ Bheem មិនបានសម្រេចទេ ព្រោះ Raju បានចេញមកប្រយុទ្ធនៅក្នុងសមរភូមិ ហើយចុងក្រោយ Raju បានចាប់ចងទាំងបងប្រុសនិងប្អូនស្រី ឃុំទុកទាំងអស់។

Bheem ស្រឡាំងកាំង ពេលឃើញ Raju លេចមុខមកក្នុងសមរភូមិប្រយុទ្ធ ក្នុងឯកសណ្ឋានជាប៉ូលិសអង់គ្លេសទៅវិញ
ក្នុងកែវភ្នែករបស់ Raju គឺពោរពេញដោយសេចក្ដីឈឺចាប់ដែលមិនអាចនិយាយចេញបាន ពេលដែលចាប់វាយខ្នោះ Bheem ឬ Akhtar

ដោយសារតែ Bheem ជាមនុស្សមានកិត្តិនាមល្បីល្បាញនៅក្នុងប្រទេស ពួកអង់គ្លេស មិនប្រហារជីវិតភ្លាមៗទេ ពួកគេ បានរៀបចំព្រឹត្តិការណ៍ប្រហារជីវិតជាសាធារណៈ ដើម្បីកោះហៅប្រជាជនឥណ្ឌាទាំងអស់ឱ្យបានមើលផ្ទាល់នឹងភ្នែក ដើម្បីទុកជាការគំរាមដល់អ្នកផ្សេងផង កុំឱ្យចេះតែហ៊ានងើបបះបោរប្រឆាំងរាជការអង់គ្លេសតទៅទៀត។

ពួករាជការអាណានិគមអង់គ្លេស ដើរផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានស្ដីពី ព្រឹត្តិការណ៍ប្រហារជីវិត Komaram Bheem ដែលពួកគេដាក់ងារថាជា ជនក្បត់ជាតិ ឱ្យប្រជាជនឥណ្ឌាបានទៅចូលរួមទស្សនាផ្ទាល់នៅថ្ងៃស្អែក

មុនថ្ងៃប្រហារជីវិត Bheem, Raju ត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេសប្រកាសតែងតាំងជានាយឧត្ដមសេនីយ៍ឯក ដែលជាតំណែងមួយដែលអាចគ្រប់គ្រងឃ្លាំងអាវុធ និងសិទ្ធិចុះហត្ថលេខា ក្នុងការដឹកជញ្ជូនអាវុធពីចក្រភពអង់គ្លេសមកប្រទេសឥណ្ឌា ដើម្បីរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រទ័ព។ ពេលនេះ សុបិនដ៏ធំធេងមួយរបស់ Raju បានក្លាយមកជាការពិតហើយ​ ប៉ុន្តែ Raju ត្រូវក្បត់នឹងមនសិការខ្លួនឯង ក្លាយជាមនុស្សដ៏ទុយស៌បំផុត គឺក្បត់នឹងកល្យាណមិត្ត គឺ Bheem ដែលជាអ្នកធ្លាប់ទាំងជួយជីវិតគេពីគ្រោះថ្នាក់អាក្រក់បំផុតថែមទៀតផង។

Rama Raju ទទួលបានការតម្លើងតួនាទីភារកិច្ចបន្ទាប់ពីចាប់ខ្លួន Bheem បានសម្រេច

នៅក្នុងឃ្លាំងផ្ទុកអាវុធគ្រប់ប្រភេទ នៃរាជវាំងចក្រភពអាណានិគមអង់គ្លេស នៃទឹកដីឥណ្ឌា Raju ក្នុងឯកសណ្ឋានជានាយទាហានលំដាប់ខ្ពស់ បានរំឭកសតិខ្លួនឯងទៅដល់អតីតកាល១៥ឆ្នាំមុន…

[រំឭកអតីតកាល នៅ Andhra Pradesh ដែលជាស្រុកកំណើត]

Venkata Rama ឪពុករបស់ Raju ធ្វើជាទាហានបង្កប់នៅក្នុងកងពលរបស់ចក្រពត្តិអង់គ្លេស

កាលពីនៅវ័យកុមារ Raju គឺជាកូនប្រុសរបស់នាយទាហានម្នាក់ ដែលមានស្មារតីជាតិនិយមខ្ពស់។ ឪពុក Raju ឈ្មោះ Venkata Rama (សម្ដែងដោយលោក Vishal Veeru Devgan) បានចូលធ្វើជាទាហាននៅក្នុងរាជការអង់គ្លេស ដើម្បីស៊ើបការណ៍សម្ងាត់ និងដើម្បីមានឱកាសលួចយកអាវុធពួកអង់គ្លេសមកបង្កទ័ពនៅក្នុងព្រៃ ដែលជាតំបន់ឆ្ងាយដាច់ស្រយាលពីទីក្រុង។ Rama Raju ដែលអ្នកស្រុកកំណើតនិយមហៅថា “Ram” ជាកុមារដែលមានភាពឈ្លាសវៃ ខ្លាំងពូកែ និងមោះមុត ស្រួចស្រាវ ដូចជាឪពុក។ គេហាត់ក្បាច់គុនតាំងពីតូច ហើយមានជំនាញបាញ់កាំភ្លើង និងបាញ់ព្រួញធ្នូត្រង់បំផុត។

ជាអកុសលអី ថ្ងៃមួយពួកអង់គ្លេសបានស៊ើបដឹងថា Rama ជាជនបង្កប់ និងក្បត់រដ្ឋាភិបាលអាណានិគម ពួកអង់គ្លេសក៏បានរៀបចំទ័ពចេញមកប្រយុទ្ធ ដើម្បីបំផ្លាញសម្បុកទ័ពព្រៃរបស់ Rama។ ការប្រយុទ្ធយ៉ាងសាហាវនិងស៊ីសាច់ហុតឈាម រវាងទ័ពព្រៃរបស់ Rama និង ពួកទាហានអង់គ្លេសបានប្រព្រឹត្តទៅច្រើនថ្ងៃ រហូតដល់ស្លាប់ស្ទើរតែអស់អ្នកភូមិ ក្នុងនោះសូម្បីតែ ប្អូនប្រុសរបស់ Raju ម្ដាយ និងឪពុកគេក៏ស្លាប់ដែរ។

មុននឹងស្លាប់ Rama បានលះបង់ជីវិតខ្លួនឯង ដើម្បីបំផ្លាញទ័ពអង់គ្លេសក្រុមនោះ គឺគាត់បានចងគ្រាប់បែករុំជុំវិញខ្លួនឯងលាក់ពីក្នុងខោអាវ ហើយលើកទង់ចុះចាញ់ដើរទៅចូលហ្វូងទាហាន បន្ទាប់មកបញ្ជាឱ្យកូនប្រុស គឺ Raju ជាអ្នកបាញ់ពីក្រោយខ្នង ដើម្បីបំផ្ទុះ។

ដោយដឹងថាខ្លួនរស់ក៏មិនបានប៉ុន្មានម៉ោងទៀតផងនោះ Rama ដែលជាឪពុក Raju បានបំផ្ទុះពលទាហានអង់គ្លេស តាមរយៈការចងគ្រាប់បែកអត្តឃាត
សោកនាដកម្មរបស់អ្នកភូមិ និងក្រុមគ្រួសាររបស់កុមារ Raju ពីសំណាក់កងទ័ពអង់គ្លេស

មុននឹងសម្រេចចិត្តធ្វើអត្ដឃាដកម្ម Rama បានរបួសសុះសាច់ និងធ្ងន់ធ្ងរណាស់ទៅហើយ ហើយគាត់ដឹងថា មិនអាចរស់បានយូរទៀតទេ។ គាត់បានផ្ដាំកូនប្រុស ឱ្យបន្តបេសកកម្មនេះពីខ្លួន ទោះជាត្រូវរង់ចាំប៉ុន្មានជំនាន់ទៀតក៏ដោយ ឱ្យតែអាចរំដោះប្រទេសឥណ្ឌា ចេញពីអាណានិគមអង់គ្លេសបានសម្រេច។ Raju ក្នុងភាពជាកុមារដែលឃើញមរណភាពរបស់ ជនរួមជាតិ ការរំលោភបំពានសិទ្ធិសេរីភាពសព្វគ្រប់បែបយ៉ាង និងជាពិសេសការស្លាប់របស់ម្ដាយ របស់ប្អូនប្រុស និងអត្ដឃាដរបស់ឪពុក ដើម្បីបុព្វហេតុជាតិមាតុភូមិ ធ្វើឱ្យកុមារតូច ដុះចេញនូវឆន្ទៈដ៏មោះមុត និងពុះកញ្ជ្រោល។ កុមារតូចទទួលយកបណ្ដាំឪពុក ដែលផ្ដាំថា៖

“ដើម្បីអាចរំដោះប្រទេសឥណ្ឌាបាន ដំបូងកូនត្រូវជ្រាតខ្លួនចូលទៅក្នុងរដ្ឋាភិបាលអង់គ្លេសជាមុនសិន ហើយកសាងខ្លួនឱ្យដល់ចំណុចមួយដែលអាចគ្រប់គ្រងទ័ព និងគ្រប់គ្រងអាវុធទាំងអស់នៅក្នុងដៃ ទើបអាចធ្វើបដិវត្ដន៍រំដោះប្រទេសជាតិបាន”

នេះជាផែនការណ៍យុទ្ធសាស្ត្ររយៈពេលវែង ហើយត្រូវតែមានអំណត់ ព្យាយាមជាទីបំផុត។

ក្នុងអំឡុងទទួលទានអាហារជុំគ្នាក្នុងក្រុមគ្រួសារ ឪពុករបស់ Ram (អ្នកភូមិស្រុកកំណើត តែងហៅឈ្មោះកណ្ដាលរបស់ Raju ថា “Ram”) តែងតែពន្យល់កូនពីតម្លៃនៃការសង្គ្រោះប្រទេសជាតិ

“ដើម្បីអាចរំដោះប្រទេសជាតិបាន កូនត្រូវតែក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងអាវុធរបស់ពួកអង់គ្លេសជាមុនសិន” បណ្ដាំរបស់ឪពុក Raju ឬ Ram
សុបិនអាក្រក់ដែល Ram តែងតែរឭកនឹកឃើញជារឿយៗមិនដែលភ្លេច

ហាក់ភ្ញាក់ពីសុបិនអតីតកាលដ៏សែនជូរចត់ខ្លោចផ្សាបំផុត Rama Raju ក្នុងឯកសណ្ឋានជានាយឧត្ដមសេនីយ៍ឯក នៃចក្រភពអង់គ្លេស ឈរធ្មឹងនៅក្នុងឃ្លាំងអាវុធយុទ្ធភណ្ឌ ដែលអាវុធទាំងអស់នេះ ស្ទើរតែអាចបំផ្ទុះឱ្យឆេះប្រទេសទាំងមូលបាន។ Raju កំពុងតែតឹងតែងស្ទើរថប់ដង្ហើម ខណៈដែលគេ នៅមិនទាន់អាចត្រៀមខ្លួនធ្វើសង្គ្រាមរំដោះប្រទេសជាតិ តែត្រូវត្រៀមខ្លួនប្រហារជីវិតកល្យាណមិត្តខ្លួនឯងនៅថ្ងៃស្អែកទៅវិញ។

នាយឧត្ដមសេនីយ៍ឯក Rama Raju ក្នុងឃ្លាំងស្ដុកអាវុធយុទ្ធភណ្ឌគ្រប់ប្រភេទរបស់ចក្រភពអង់គ្លេស

ស្អែកឡើង ប្រជាជនឥណ្ឌាពីគ្រប់ទិសទី បានមកប្រមូលផ្ដុំគ្នាណែនណាន់តាន់តាប់ ដើម្បីមកមើលជីវិតចុងក្រោយរបស់ Komaram Bheem ដែលនឹងត្រូវគេសម្លាប់ជាសាធារណៈនៅក្នុងទីក្រុងឌែល្ហី។

Bheem នៅលើទីលានប្រហារជីវិតកណ្ដាលទីក្រុង ញូឌែល្ហី
ប្រជាជនឥណ្ឌាកកកុញ មកមើលព្រឹត្តិការណ៍ប្រហារជីវិតវិរបុរសរបស់ពួកគេ

ពេលមើលដល់ចំណុចត្រង់នេះ ខ្ញុំក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ ជ័យលាភីនៃរង្វាន់ណូប៊ែលអក្សរសីល្ប៍បារាំងដ៏ល្បីល្បាញជាងគេបំផុត របស់អ្នកនិពន្ធ Albert Camus ក្រោមចំណងជើងថា “L’Étranger” (ត្រូវបានបកប្រែជាភាសាខ្មែរថា “មិនចុះសម្រុងនឹងជីវិត” បោះពុម្ពដោយ កម្ពុមេរា) ដែលក្នុងសាច់រឿងនោះ ចុងក្រោយទៅ តួអង្គឯកបែរជាត្រូវគេនាំយកទៅកាត់-ក យ៉ាងព្រៃផ្សៃ ជាសាធារណៈកណ្ដាលទីក្រុងប៉ារីស ដោយគ្រាន់តែមិនបានយំស្រក់ទឹកភ្នែកក្នុងពិធីបុណ្យសពម្ដាយ និងផឹកកាហ្វេ ជក់បារី ពេលបុណ្យសព ដែលគេចាត់ទុកជាអំពើថោកទាបគួរសម្លាប់ចោល។ កាលខ្ញុំអានសៀវភៅនោះដល់ភាគបញ្ចប់ ខ្ញុំឈឺចិត្តចូលតួឡើងស្រក់ទឹកភ្នែក ឈឺចាប់នឹងច្បាប់ទម្លាប់ប្រទេសជាតិដ៏សែនយង់ឃ្នងព្រៃផ្សៃ ដែលតែងតែប្រហារជីវិតមនុស្សគ្មានកំហុសជាច្រើននាក់រាប់មិនអស់ ដើម្បីបង្អួតសក្ដានុពលអំណាចរបស់ពួកឈ្លានពាន ពួកល្មោភវង្វេងនឹងឋានៈយសសក្ដិដែលពួកវាគិតថានោះជាពរជ័យទៅវិញ។

Bheem ក្នុងសភាពដៃនិងជើងជាប់ខ្នោះ ហើយត្រៀមព្យួរ ក នៅលើឆាកមរណៈដ៏ធំមួយ ត្រូវបានគេសរសេរស្លាកឈ្មោះហៅថាជា ជនក្បត់ជាតិ ដែលតាមពិត ប្រទេសជាតិរបស់គាត់ទៅវិញទេ ដែលពួកសក្ដិភូមិអាណានិគមបស្ចិមលោកស្អីអស់នោះមករំលោភបំពានជិះជាន់អស់រយៈកាលជិត១រយឆ្នាំ។ ប្រជាជនរួមឈាមឥណ្ឌារាប់ម៉ឺនសែននាក់ កំពុងឈរសម្លឺងមកកាន់ Bheem ក្នុងក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយកំហឹងក្ដៅដូចភ្លើង។ មិនមែនពួកគេខឹងនឹងវិរជនបដិវត្ដន៍ដ៏អង់អាចនេះទេ គឺពួកគេខឹងក្ដៅក្រហាយនឹងរបបផ្ដាច់ការរបស់ពួកចក្រពត្តិអង់គ្លេស ដែលកំពុងប្រមាថជាន់ឈ្លីជាតិសាសន៍ឥណ្ឌាយ៉ាងគឃ្លើន។

Ram កាន់រំពាត់ខ្សែតី ត្រៀមវាយវាត់ទៅលើ Bheem ដើម្បីបង្ខំឱ្យលុតជង្គង់សូមទោសរាជការអង់គ្លេស ជាថ្នូរនឹងការដោះលែងជីវិតទាំងទឹកភ្នែកស្រក់ចុះមកដោយមិនដឹងខ្លួន

ដោយមិនអាចទប់កំហឹងដ៏ពុះកញ្ជ្រោលបាន ប្រជាជនឥណ្ឌាទាំងអស់ បានសម្រុកចូលទៅវាយកម្ទេចឆាកប្រហារជីវិត រហូតដល់មានសភាពចលាចលកើតឡើង។ Bheem ត្រូវបានយកទៅដាក់ក្នុងគុកសាជាថ្មី ដើម្បីរង់ចាំឱកាសល្អនឹងប្រហារជីវិតម្ដងទៀត។

កំហឹងប្រជាជនឥណ្ឌាផ្ទុះកក្រើកឡើង រហូតដល់មានការរុញច្រានបំផ្លាញពិធីប្រហារជីវិតមិនឱ្យសម្រេចទៅបាននៅក្នុងថ្ងៃនោះ

Raju បានសម្រេចចិត្តថានឹងចាប់ផ្ដើមបេសកកម្មរំដោះប្រទេសឥណ្ឌាទៅហើយ ប៉ុន្តែ គេធ្វេសប្រហែសបន្តិច ធ្វើឱ្យមេទ័ពកំពូលរបស់រដ្ឋាភិបាលចក្រភពអង់គ្លេសដឹងពីល្បិច។ ពួកអង់គ្លេស ក៏បានចេញយុទ្ធនាការណ៍តាមសម្លាប់ Raju វិញម្ដង។

Rama Raju យប់មួយពិភាក្សាកិច្ចការងារសម្ងាត់ជាមួយនឹងពូរបស់គេដែលធ្វើការងារក្នុងរាជការអង់គ្លេសជាមួយគ្នា | ពូម្នាក់នេះហើយជាមនុស្សតែ១នាក់គត់ដែលដឹងសមាសភាពពិតរបស់ Raju ហើយតែងជួយការពារក្មួយទៅតាមលទ្ធភាព ដើម្បីសម្រេចគោលដៅរួមក្នុងការរំដោះប្រទេសជាតិ

លើកនេះ Bheem ត្រូវបានគេយកទៅប្រហារជីវិតនៅកន្លែងស្ងាត់កណ្ដាលវាលរហោដ្ឋានមួយក្បែរស្ទឹង Yamuna ប៉ុន្តែសេចក្ដីស្លាប់នៅតែមិនអាចយកឈ្នះលើ Bheem បាន ព្រោះលើកនេះ Raju បានទៅជួយទាន់ ទាំងដែល Raju ខ្លួនឯងនោះមានរបួសធ្ងន់ណាស់ទៅហើយ។

ទីលានប្រហារជីវិតនៅក្បែរស្ទឹង Yamuna ដែល Bheem ត្រូវបានរំដោះដោយស្នាដៃ Raju ជាមិត្ត
Raju ត្រូវរបួសធ្ងន់ដោយស្នាដៃរបស់ Scott ចំណែក Malli ត្រូវបាន Raju លួចដោះលែងឱ្យបានទៅជួបជាមួយបងប្រុស

ដោយគេចមិនផុតពីកណ្ដាប់ដៃសំណាញ់របស់ពួកអាណានិគម Raju ត្រូវបានគេចាប់យកទៅដាក់ឃុំឃាំងនៅក្នុងគុកក្រោមដីមួយដែលមានទំហំតូចប៉ុនទ្រុងឆ្កែ រហូតដល់គេត្រូវអង្គុយអោននិងទញ់ជង្គង់រហូតដល់មានបញ្ហាជង្គង់ធ្ងន់ខ្លាំង។

ក្រោយពីឃើញថា Rama Raju នៅតែមានថាមពលខ្លាំង មិនចុះខ្សោយ, Scott បានបញ្ជាឱ្យគេសែងយក Raju ទៅបង្ឃាំងក្នុងកូនទ្រុងតូចមួយដែលមានទំហំប៉ុនខ្លួនមនុស្សអង្គុយចុះតែប៉ុណ្ណោះ ដែលនេះគឺជាទារុណកម្មដ៏សាហាវយង់ឃ្មងបំផុតរបស់ពួកអាណានិគមបស្ចិមលោកកាលពីសម័យមុន

ពួករាជការអង់គ្លេស​ បានផ្ញើសំបុត្រទៅក្រុមគ្រួសាររបស់ Rama Raju នៅ Andhra Pradesh ដើម្បីជម្រាបជូនដំណឹងស្ដីពីការកាត់ទោសប្រហារជីវិតរូបគេ ហើយស្នើសូមសាច់ញាតិឡើងមកទទួលយកសាកសពទៅធ្វើបុណ្យ។ ដោយហេតុតែ Raju បានបាត់បង់សាច់ញាតិអស់ទៅហើយ ទើបគូដណ្ដឹងរបស់ខ្លួននៅឯស្រុកកំណើត គឺ Sita (សម្ដែងដោយ Alia Bhatt) ជាអ្នក ឡើងមក។ នៅក្នុងដំណើរមកទីក្រុង Sita បានជួប Bheem និងក្រុមគ្រួសាររបស់គេដោយចៃដន់ ក្នុងសាលាសំណាក់មួយ ខណៈដែលគ្រួសារ Bheem រត់ពួនជ្រក គេចពីការតាមចាប់ខ្លួនរបស់ក្រុមទាហានអង់គ្លេស។ ក្រោយពីរៀបរាប់សវតារៀងៗខ្លួនដឹងគ្នាមក Bheem មានវិប្បដិសារចិត្តក្រៃលែង ដែលខ្លួនបានគុំខឹងស្អប់មិត្តខ្លួនឯង ទាំងមិនដឹងសមាសភាពពិតរបស់ Raju ជាអ្នកណា។

Sita រៀបរាប់រឿងរ៉ាវទាំងមោទនភាពចំពោះគូដណ្ដឹង ប្រាប់ទៅក្រុមគ្រួសារ Bheem
ក្រុមគ្រួសារ Bheem លើកដៃសំពះអរគុណ Sita ដែលបានផ្ដល់អាហារ និងជួយការពារពួកគេពីទាហានកំណាច

ក្នុងថ្ងៃដែល Raju ទៅជួយ Bheem ពីទីលានប្រហារជីវិតទី២នោះ Bheem មិនទាន់ដឹងរឿងពិតនៅឡើយទេ ម្ល៉ោះហើយ គ្រាន់តែឃើញក្រឡេកឃើញអតីតកល្យាណមិត្តភ្លាម Bheem បានវាយសំពងមកលើ Raju យ៉ាងចាស់ដៃ ហើយថែមទាំងទុកគេចោល រហូតដល់ពួកទាហានអង់គ្លេសចាប់ Raju យកទៅដោយសម្រេច។

ជាមួយនឹងទំនួញខ្សឹកខ្សួលនៃចិត្តដែលសោកស្ដាយស្រណោះ ក្រោយដឹងរឿងពិត Bheem បានពោលនៅចំពោះមុខ Sita ថា៖ “ខ្ញុំតស៊ូយ៉ាងស្វិតស្វាញដើម្បីរំដោះប្អូនស្រី ប៉ុន្តែ Raju តស៊ូតាំងពីតូចដល់ធំ ដើម្បីរំដោះប្រទេសជាតិ”។

Bheem មានវិប្បដិសារចិត្ត យ៉ាងខ្លាំងក្រោយបានដឹងការពិតពីសមាសភាពរបស់មិត្តសម្លាញ់ខ្លួន

គេក៏ងាកទៅសន្យានឹង Sita ថាខ្លួនគេនឹងទៅជួយស្រោចស្រង់ជីវិតរបស់ Raju ឱ្យបានសម្រេច។ ដោយហេតុតែ Bheem កើតមកជាកូនកុលសម្ព័ន្ធ ហ្វឹកហាត់ស្ទាត់ជំនាញទៅនឹងជីវិតដែលលំបាកវេទនាបំផុត ការលបចូលទៅក្នុងរាជវាំងពួករាជការអង់គ្លេស វាមិនពិបាកសម្រាប់គេទេ។ Bheem បានស្នើសូម Jenny ឱ្យជួយផ្ដល់ផែនទីភូមិសាស្ត្រលម្អិត ទាក់ទងនឹង កន្លែងលាក់ទុកអ្នកទោសនយោបាយ នៅក្នុងមហាប្រាសាទដែលមិនងាយមានអ្នកណាអាចចូលដល់។ Jenny បានលបលួចយក ឯកសារសម្ងាត់ ប្លង់គុកងងឹតក្រោមដី និង ព័ត៌មានផ្សេងៗដែលជួយឱ្យ Bheem អាចការពារខ្លួនបាន។

ឆ្លងកាត់តំបន់ដ៏មហាសែនគ្រោះថ្នាក់ ដើម្បីទៅរំដោះមិត្តភក្ដិជាទីគោរពស្រលាញ់ស្មើជីវិត
Rama Raju ដែលកំពុងអស់សង្ឃឹមទៅហើយ ស្រាប់តែឮសូរសំឡេងគោះដីជាចង្វាក់៥តង់ជាប់ៗគ្នា ដែលសញ្ញានេះ ពួកគេធ្លាប់បានដឹងគ្នាកន្លងមកជាយូរហើយ ធ្វើឱ្យ Ram ត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះបានដឹងថាជាសញ្ញារបស់ Bheem

ទីបំផុត Bheem ពិតជាអាចជួយយក Raju ចេញពីក្នុងគុកងងឹតទំហំជាងកន្លះម៉ែត្រ៤ជ្រុងបានសម្រេច ប៉ុន្តែជើងទាំង២របស់ Raju ដែលអង្កុញអស់ពេលជាច្រើនថ្ងៃក្នុងទ្រុង មិនអាចដើរបាន ទើប Bheem ត្រូវអៀវគេ ដាក់លើស្មា ដើម្បីភៀសខ្លួន។ ការរត់ភៀសខ្លួន មិនបានទៅដោយរលូនដូចគម្រោងទេ ពួកទាហានអង់គ្លេសដែលយាមល្បាតដូចស្រមោច ជាមួយនឹងអាវុធគ្រប់ដៃ បានដេញតាមវាយប្រហារមិត្តសម្លាញ់ទាំងពីរយ៉ាងវីវក់ ស្ទើរព្រលឹងចុងសក់។

មិត្តសម្លាញ់បានជួយសង្គ្រោះគ្នាទាំងត្រដាបត្រដួល

Bheem អៀវ Raju រត់រហូតទៅដល់ក្នុងព្រៃតូចមួយដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីបន្ទាយរបស់ពួកសត្រូវ។ មកដល់អាស្រមមួយ Bheem បានដាក់កំពូលជនបដិវត្តន៍ដ៏អង់អាចក្លាហានជាយុវមិត្តចុះនៅលើកម្រាលឈើ ក្បែរទីសក្ការៈបូជានៃព្រះរាម ក្នុងលទ្ធិហិណ្ឌូ។ រូបបដិមាព្រះរាម មានទំហំប៉ុនតួខ្លួនរបស់ Raju ល្មម។ Bheem បានបូតស្លឹកស្មៅរុក្ខជាតិផ្សេងៗ ដែលគេស្គាល់ច្បាស់ថាជាថ្នាំ មកបុកស្អំ ព្យាបាលជើង និងរបួសរាងកាយរបស់មិត្តសម្លាញ់ រួចហើយ យកស្បង់លឿងដែលគេហាលចោលក្បែរអាស្រមនោះ មកហែកចងជាសំពត់ក្បិនឱ្យ Raju ជំនួសសម្លៀកបំពាក់ដែលរហែករយ៉ៃអស់ទៅហើយ។ មុនចេញទៅលុបមុខ ដើម្បីប្រុងនឹងសម្រាក Bheem បានយកមេដៃផ្ដិតល័ក្ខណ៍ក្រហម១ឆ្នូតយ៉ាងវែងនៅលើថ្ងាស Raju ដែលគេបានយកចេញមកពីជើងបដិមាព្រះរាម។

Bheem ជួយប្រសិទ្ធិពរជ័យជូនមិត្តសម្លាញ់ខ្លួនតាមជំនឿ ហិណ្ឌូសាសនា

Bheem និង Raju មិនបានសម្រាកច្រើនប៉ុន្មានទេ ព្រោះកងទាហានរបស់ពួកអង់គ្លេស បានដេញតាមប្រមាញ់ជីវិតពួកគេយ៉ាងប្រកៀកប្រកិតបំផុតដល់ក្នុងព្រៃ។ វិរបុរសទាំង២នាក់ ទីបំផុត បានរួមដៃគ្នាប្រយុទ្ធជាមួយនឹងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធអង់គ្លេស ដោយប្រើត្រឹមតែធ្នូរ ជាមួយគ្រាប់ព្រួញ ដែល Raju យកមកពីបដិមាព្រះរាម។

Ram ប្រើធ្នូ និង គ្រាប់ព្រួញបាញ់ទៅលើសត្រូវ ប្រកបដោយមហិទ្ធានុភាពខ្លាំងពូកែរកគូផ្ទឹមគ្មាន
ផ្ទាំងផ្សព្វផ្សាយសម្រាប់ដាក់បញ្ចាំងនៅតាមរោងភាពយន្ត ដែលមានភាពល្បីល្បាញបំផុត | រឿង RRR | ឈុតមួយដែលទស្សនិកជនគ្រប់គ្នានៅឥណ្ឌាបានប្រសិទ្ធិនាមហៅថា Lord Ram ឬ Lord Rama (ប្រែថា ព្រះរាម)
រូបពីបណ្ដាញសង្គម ក្រុម RRR Fans Club និងជារូបដែលត្រូវបានក្រុមអ្នកគាំទ្រ Ram យកទៅតាំងក្នុង Profile បណ្ដាញសង្គម ច្រើនបំផុត

ក្នុងសមរភូមិប្រយុទ្ធ Raju មើលទៅដូចជាព្រះអាទិទេពអ្វីមួយនៅក្នុងលទ្ធិហិណ្ឌូខ្លាំងណាស់។ គេខ្លាំងមហិមា ដូចព្រះសិវៈ រហ័សរហួនដូចព្រះរាម។ ជ័យជម្នះរបស់ Raju និង Bheem ទៅលើពួកខ្មាំងសត្រូវអស់នេះ មិនទាន់សម្រេចគោលបំណងរបស់មិត្តទាំង២នៅឡើយទេ ជនបដិវត្តន៍ដ៏អង់អាចក្លាហាន បានប្រថុយចូលទៅកម្ទេចដល់ឃ្លាំងស្ដុកអាវុធនៅក្នុងរាជវាំងថែមទៀតផង។ ការបំផ្ទុះបានឃ្លាំងគ្រាប់រំសេវ ប្រៀបដូចជាការបំផ្ទុះកម្ទេចអាណាចក្រ របស់ពួកអាណានិគមអង់គ្លេសទាំងមូលដែរ។ អគារនៃមហាប្រាសាទ បានស្រុតបែកខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់អ្វី សូម្បីតែជីវិតរបស់អភិបាលរដ្ឋ លោកសេនាប្រមុខ Scott និងនាង Catherine ជាភរិយានោះផង។

រាជវាំងរបស់ស្ដេចអង់គ្លេស លើទឹកដីឥណ្ឌាបានដួលរលំខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់
Catherine និង Scott បានស្លាប់យ៉ាងអណោចអធម នៅក្នុងរាជវាំងដែលដួលរលំ

ការដួលរលំនៃរាជវាំងរបស់ស្ដេចចក្រពត្តិអង់គ្លេស បានផ្ដល់ឱ្យប្រទេសឥណ្ឌានូវសិទ្ធិសេរីភាព និង ឯករាជ្យតាំងពីពេលនោះមក។

ការរលំរលាយទៅនៃអាណានិគមអង់គ្លេស ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៧ គឺជាថ្ងៃចាប់ផ្ដើមថ្មីមួយដែលប្រទេសឥណ្ឌាបានស្គាល់ ឯករាជ្យពេញលេញបរិបូរ។ ការណ៍នេះ វាពិតជាបង្រៀនមនុស្សលោករាល់គ្នាថា សេចក្ដីសុខ សុភមង្គលពិតប្រាកដ គឺជាសិទ្ធិសេរីភាព និង ឯករាជ្យភាព។

ខ្ញុំសូមចូលរួមចំណែកអបអរសាទរទិវា ឯករាជ្យជាតិឥណ្ឌាលើកទី ៧៥ ថ្ងៃ១៥ សីហា ១៩៤៧ – ១៥ សីហា ២០២២!

_________

លឹម វិរិយា🌸

ថ្ងៃ ចន្ទ ៣រោច ខែស្រាពណ៍ ឆ្នាំខាល ព.ស. ២៥៦៦ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ១៥​ ខែសីហា គ.ស. ២០២២

____________

*ខ្សែភាពយន្តនេះមានរយៈពេល ៣ម៉ោង

*ជាខ្សែរឿងប្រតិដ្ឋបែបជាតិនិយម ផ្អែកលើរឿងប្រវត្តិសាស្ត្រពិតរបស់ជនបដិវត្ដន៍២រូប

 *និពន្ធនិងដឹកនាំរឿងដោយ Koduri Viswa Vijayendra Prasad

*រចនាឈុតឆាក ដោយ S. S. Rajamouli

*ផលិតដោយ D. V. V. Danayya

*ចំណាយថវិកាផលិតអស់  ៧២លាន ដុល្លារអាមេរិក

*លក់សំបុត្រចូលទស្សនានៅគ្រប់រោងភាពយន្តទូទាំងពិភពលោក បានចំនួន ១៦០លាន ដុល្លារអាមេរិក

*ទីតាំងថតពិតប្រាកដ គឺនៅតំបន់ជុំវិញប្រទេសឥណ្ឌា ប្រទេសអ៊ុយគ្រែន ប្រទេសហូឡង់ និង ប្រទេសប៊ុលហ្គារី ក្រៅពីនោះ ជាឈុតឆាក Science Fiction ថតក្នុង Bollywood Studio។

*ចាប់ផ្ដើមបើកឆាកថតនៅថ្ងៃទី ១១ វិច្ឆិកា ២០១៨ និងបញ្ចប់ជាស្ថាពរ នៅថ្ងៃទី ២៦ សីហា ២០២១ (ដោយសារពន្យាពេល១រយៈធំ ព្រោះវិបត្តិ Covid19)

_____________

សូមអរគុណយ៉ាងខ្លាំងដល់ ប្អូនស្រី សែត ហត្ថា (ហៅ កូនចាបមាស) ដែលជាអ្នកជំរុញចិត្តខ្ញុំក្នុងការទស្សនាខ្សែភាពយន្តនេះ តាំងពីដើមដល់ចប់។ កូនចាបមាស បានផ្ញើ link នៃរឿងក្នុង Netflix មកឱ្យខ្ញុំកាលពីថ្ងៃទី១២ សីហា ២០២២ ហើយពោលថា៖

“រឿងនេះសក្ដិសមនឹងបងឯងណាស់ បងបានមើលហើយឬនៅ? បើនៅទេ សូមបងកុំភ្លេចឆ្លៀតទស្សនាផង ហើយបើបងបានទស្សនាចប់ហើយ សូមកុំភ្លេចសរសេរ Review រឿងនេះផង”។

រាប់ថាជាភាពចៃដន់ខ្លាំងមែនទែន ក្រោយពេលទទួលបាន link ពីព្រឹក ខ្ញុំក៏ឆ្លៀតពេលទស្សនារយៈពេល ៣ម៉ោង នៅពេលយប់។ រំលងបាន១ថ្ងៃ គឺថ្ងៃទី ១៣ ខ្ញុំសរសេរអត្ថបទព្រាង។ ថ្ងៃទី ១៤ ខ្ញុំត្រួតពិនិត្យសាឡើងវិញ ដោយផ្ទៀងផ្ទាត់ព័ត៌មានប្រវត្តិសាស្ត្រពិត ជាមួយនឹងសាច់រឿង ព្រមជាមួយនឹងការរចនារូបថតដែលថតពីលើកញ្ចក់កុំព្យូទ័រផ្ទាល់។ លុះផ្ទៀងផ្ទាត់ចប់ ទើបខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំបានបញ្ចប់កិច្ចការដ៏តូចមួយនេះ នៅចំយប់ថ្ងៃទី ១៤ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០២២ គឺមុនតែប៉ុន្មានម៉ោងប៉ុណ្ណោះ នៃទិវាបុណ្យឯករាជ្យជាតិលើកទី ៧៥ របស់ប្រជាជាតិឥណ្ឌា។

ពេលមើលខ្សែភាពយន្ត ខ្ញុំសរសើរអ្នកនិពន្ធ ដែលពូកែ រកនឹកព្រឹត្តិការណ៍ចៃដន់ ដើម្បីបង្កើតផ្ទៃរឿងដ៏គួរជក់ចិត្ត។ មានទៅនឹកស្មានដល់ទេថា ស្រាប់តែខ្ញុំខ្លួនឯង ក៏ទទួលនូវភាពចៃដន់ដូចគ្នា…… ចក្រវាលនេះ ពិតជាអស្ចារ្យមែន!

Happy 75th Independent’s Day of India, 15 August 1947 – 2022

សូមឱ្យព្រលឹងស្មារតីជាតិនិយម កើតមានឡើងដល់គ្រប់បងប្អូនរួមឈាមជាតិខ្មែរ នៅទូទាំងពិភពលោក! សូមឱ្យអំពើជិះជាន់ សង្កត់សង្កិន រលាយផុតរលត់បាត់អស់ពីភពឋានមនុស្ស ដើម្បីយើងអាចរស់នៅក្នុងសុខសន្តិភាពពិតប្រាកដជាអង្វែងហោង!

សូមឱ្យសុបិនក្លាយជាយល់សប្ដ

ហ្អា! ថាម៉េច សូមឱ្យសុបិនក្លាយជាយល់សប្ដ?

ស្ដាប់ទៅហាក់ដូចជាចម្លែកណាស់មែនទេ? ដែលលោកអ្នកធ្លាប់តែឮគេនិយាយថា សូមឱ្យសុបិនក្លាយជាការពិត។ វាមិនខុសទេ ដែលយើងនិយាយថា “សូមឱ្យសុបិនក្លាយជាការពិត” ប៉ុន្តែការពោលបែបនេះ គឺ វារំលងបាត់រលកសញ្ញាអស់១កាំ។ មុននឹង សុបិន ក្លាយទៅជាការពិតបាន ម្ចាស់សុបិននោះ បានដេកយល់សប្ដឃើញសុបិនខ្លួនឯងញឹកញាប់ណាស់ ទម្រាំតែអាចរុញវាឱ្យក្លាយជាការពិតបាន។ អ៊ីចឹង តើ “សុបិន” មានន័យថាដូចម្ដេច? ហើយ “យល់សប្ដ” មានន័យដូចម្ដេច? ហេតុអ្វីបានជាគេនិយាយថា សូមឱ្យសុបិនក្លាយជាការពិត? តែមិននិយាយថា សូមឱ្យយល់សប្ដក្លាយជាការពិត ផងដែរទៅ?

“សុបិន” គឺជារលកចិត្តដែលគិតទៅជារឿយៗជាប់ឥតដាច់ ប្រៀបដូចជារលកហ្វ្រេកង់វិទ្យុ (ដែលមានអន្តរសកម្មភាពស្របនឹងទ្រឹស្ដីនៃរូបមន្តអគ្គិសនី) ដែលជះចំហាយភាយៗ ញ័ររន្ថើនឥតដាច់ គ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់។ សុបិន រមែងកើតឡើងនៅពេលដែលយើងមានសតិដឹង គ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន។ វាមិនសូវកើតឡើងនៅពេលយើងគេងលក់ទេ។ មានន័យថា វាអាចកើតឡើងក្នុងពេលគេងលក់ដែរ ប៉ុន្តែមិនមែនកើតឡើងងាយៗនោះឡើយ។ ក្នុងមនុស្សមួយម៉ឺននាក់ អាចមានតែមនុស្សពីរបីនាក់ទេ ដែលមានក្ដីសុបិនដ៏មុតស្រួច រហូតកើនកើតពូនផ្ដុំទៅជាចំហេះថាមពលម្យ៉ាង ហើយផ្ទុះចេញជារូបភាពឡើងមកនៅក្នុងពេលគេងលក់។ នោះហើយ ដែលហៅថា សុបិនបានក្លាយជាយល់សប្ដ។

នៅពេលដែលយើងអាចយល់សប្ដឃើញក្ដីសុបិនខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ កាន់តែញឹក នោះការពិតនឹងលេចចេញជារូបរាងនៅពេលឆាប់ៗខាងមុខជាក់ជាប្រាកដ។ នោះជាការកម្រើកនៃវិញ្ញាណពិសេសមួយក្នុងប្រព័ន្ធខួរក្បាល (ឯកសារខ្លះសរសេរហៅថា វិញ្ញាណទី៦ តែរឿងនេះមិនទាន់មានឯកភាពពីអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៅឡើយទេ) ដែលប្រាប់យើងឱ្យដឹងជាមុននូវហេតុការណ៍អនាគត តាមរយៈគំហើញពេលដេកលក់។ បើសិនជាយើង អាចមើលឃើញហេតុការណ៍អនាគតខ្លីៗខាងមុខ ទាំងនៅដឹងសតិ (មិនដេកលក់) នោះជាបាតុភូតមួយផ្សេងទៀត ហៅថា Dejavu (ឯកសារខ្លះហៅថាវាជាវិញ្ញាណទី៦ដែរ)។

ការស្រាវជ្រាវពីបាតុភូត Message ជារូបភាព ឬ ជាសំឡេង នៅក្នុងស្ថានភាពដេកលក់ (យល់សប្ដ) រួចបន្ទាប់មក ស្រាប់តែវាក្លាយជាការពិតក្នុងជីវិត ជារឿងដែលមានភាពស្មុគស្មាញពន្យល់ដូចជាការស្រាវជ្រាវពីពហុចក្រវាលដែរ។

ខួរក្បាលដែលមានសមាធិជាប់លាប់ នឹងបង្កើតជារលកហ្វ្រេកង់រន្ថើនជាប់គ្នាឥតដាច់ ដូចជាចរន្តអគ្គិសនី ហើយវាអាចភ្ជាប់ទៅនឹងកុងតាក់បើកបិទម្យ៉ាងចូលទៅចរន្តមួយទៀត នោះគឺ ថាមពលនៃកំណកំណើត សេចក្ដីពិត – រូបភាពពី http://www.digitaltrends.com

“យល់សប្ដ” គឺជារូបភាពប្រតិដ្ឋដោយគ្មានមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់ លេចចេញនៅក្នុងចិត្តមនុស្សពេលដែលគេបាត់សតិ (គេងលក់)។ យល់សប្ដ គឺជារូបភាពរវើរវាយ ប្រៀបដូចជាខ្សែភាពយន្តដែលគ្មានប្លង់ច្បាស់លាស់ គ្មានភាពប្រាកដនិយម ពិបាកជឿ ពិបាកទុកចិត្តថា វាជាការពិត ឬជាភាពក្លែងបន្លំបំភាន់។ ភាគច្រើន ខ្សែហ្វីលដែលបញ្ចាំងឱ្យខួរក្បាលបានឃើញនិងចងចាំខ្លះ ភ្លេចទៅវិញខ្លះ ឬភ្លេចទាំងស្រុង ពេលភ្ញាក់ពីគេងមកវិញនោះ គឺជាលទ្ធផលនៃប្រតិកម្មគីមី Acetic Acid និង សារធាតុ Choline (Acetylcholine) ក្នុងកោសិកាប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ ដោយសារតែយើងមុនគេង មានអាការៈជំងឺផ្សេងៗ ឈឺចុកចាប់ផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយ ឈឺក្បាល មិនស្រួលខ្លួន លេបថ្នាំពេទ្យច្រើនពេក ខឹងក្ដៅក្រហាយច្រើនពេក កើតទុក្ខសោកសង្រេងពេក ភ័យរន្ធត់បុកពោះ រលស់ព្រលឹងពេក ឬរំភើបដោយតណ្ហាខ្លាំងពេក ជាដើម។

សារធាតុគីមីឈ្មោះ Acetylcholine ដែលធ្វើប្រតិកម្មក្នុងកោសិកាសរសៃប្រសាទពេលយើងគេងលង់លក់បាត់សតិ
ប្រភពរូបភាព៖ https://www.reagent.co.uk/the-chemistry-of-dreaming/

រលកសញ្ញាយល់សប្ដកើតមានឡើងជាញឹកញាប់ ប៉ុន្តែសភាពរវើរវាយផ្ដេសផ្ដាសនោះ យកជាការណ៍អ្វីមិនកើតទេ។ នៅក្នុងសង្គមមនុស្សប្រភេទខ្លះដែលញៀននឹងល្បែងភ្នាល់ចាក់លេខ គេនឹងដេកយល់សប្ដឃើញលេខជាញឹកញាប់ណាស់ ប៉ុន្តែ វានៅតែគ្មានភាពប្រាកដប្រជា បើទោះបីជាមានគេចងក្រងជាគម្ពីរកាត់យល់សប្ដនៅពាសពេញពិភពលោកក៏ដោយ។

ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកដែលនិយមតម្កល់ចិត្តមូលស្មើនៅក្នុងការគិតដ៏ត្រឹមត្រូវ ឬហៅថាគិតមានរបៀបរៀបរយ ឬនិយាយម្យ៉ាងទៀតហៅថា ការផ្ចង់គំនិតលើអ្វីតែម្យ៉ាងក្នុងរយៈពេលយូរ (ដែលយើងហៅថា សុបិន នោះ) ពិតណាស់ គឺមានលទ្ធផលច្បាស់លាស់ស្របតាមទ្រឹស្ដីវិទ្យាសាស្ត្រ ថាវាអាចបណ្ដាលចេញជាព្រឹត្តិការណ៍ពិតក្នុងជីវិត។

ពួកលោកខាងលិច និងពួកអាស៊ីកណ្ដាល ដែលយល់ដឹងរឿងនេះ បានកេងចំណេញផ្នែកមនោគមវិជ្ជាសាសនា តាមរយៈការបង្គាប់មនុស្សឱ្យតម្កល់ជំនឿលើព្រះនេះ ឬព្រះនោះ ជាដាច់ខាត កុំងាករេចិត្តទៅជឿព្រះណាផ្សេង ហើយដាក់វិន័យសាសនាឱ្យបួងសួងរាល់ថ្ងៃ រាល់វេលាជាក់លាក់ណាមួយ។ បើយើងវិភាគទៅ “ព្រះជាម្ចាស់” គឺគ្មានអ្វីក្រៅថាមពលនៃការគិត (The Power of Thinking) នោះទេ។ គិតលើរឿងអ្វីមួយ ឱ្យតែគិតដដែលៗ យូរទៅ លទ្ធផលនឹងបង្ហាញចេញពិតមែន។ ដូច្នេះ ឃើញថា គេអាចបង្កើតព្រះអាទិទេពប៉ុន្មានក៏បានដែរ ស៊ីសងលើសមត្ថភាពមនុស្សដែលជាអ្នកដឹកនាំក្រុម។

មានក្រុមខ្លះទៀត ដែលភាគច្រើនជាពួកអ្នកជំនួញជួញដូរផលិតផលនានា ដែលយល់ដឹងពីបាតុភូតនេះ បានកេងចំណេញសមាជិកក្រុមអ្នកជួយលក់ដូរ ដោយប្រើពាក្យថា “ច្បាប់ស្រូបទាញ”“ទ្រឹស្ដីនៃទំនាញសាកល” ដែលពេលខ្លះ គេវិភាគតាមរូបមន្តរូបវិទ្យា របស់ អ៊ីសាក់ ញូតុន, នីកូឡា តេស្លា, អាល់ប៊ើត អ៊ែនស្ទែន…. ជាដើមផង។

រលកហ្វ្រេកង់នៃការគិតដដែលៗជារឿយៗក្នុងរយៈពេលយូរ តាមរយៈការតម្កល់ចិត្តឱ្យខ្ពស់ នឹងធ្វើឱ្យការគិតនោះ ក្លាយជាការពិតបាន គិតល្អបានល្អ គិតអាក្រក់បានអាក្រក់ – រូបភាពពី http://www.livescience.com

សរុបសេចក្ដីមកវិញ អំណះអំណាងដែលពោលពីខាងលើបង្អស់នោះ នៅតែមានភាពត្រឹមត្រូវជាសាកល។ មុននឹងសុបិន អាចក្លាយជាការពិតបាន ជំហានកណ្ដាលរបស់វា គឺសុបិននោះ ក្លាយជាយល់សប្ដជាមុនសិន។ យល់សប្ដ ប្រៀបដូចជា តំបន់កណ្ដាល កន្លែងចែកចាយថាមពលចេញទៅពិភពខាងក្រៅមួយទៀត ដែលរឿងខ្លះជារឿងឥតបានការណ៍ ឥតបានជាប្រយោជន៍អី រំខានផ្លូវចិត្តទទេៗ ចំណែករឿងខ្លះទៀត ប្រៀបដូចជាសារផ្ញើមកពីក្នុងលំហរអវកាស ប្រាប់មកថា ការពិតជិតមកដល់ហើយ។

ក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរ សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួនណាត មានសរសេរពន្យល់បញ្ជាក់ស្រដៀងគ្នានេះដែរថា “សុបិន” ដែលក្លាយចេញមកពីភាសាបាលី និង សំស្ក្រឹត ប្រែខ្លឹមសារថាជា ការយល់សប្ដិដែលមានទំនងអាចសង្កេតបាន ឬអាចទស្សន៍ទាយបានថាវានឹងក្លាយជាការពិត ក្នុងរូបភាពណាមួយ។ ថ្វីត្បិតតែ វចនានុក្រម មិនបញ្ជាក់ថា ការពិតនោះជាព្រឹត្តិការណ៍ល្អ ឬអាក្រក់ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងទម្លាប់គិតរបស់មនុស្ស ពាក្យថា សុបិន (ឬស្មើនឹងពាក្យមួយទៀត ថា “ស្រមៃ”) ច្រើនសំដៅដល់ភាពវិជ្ជមានច្រើនជាង។ វាមិនដែលមានអ្នកណាដេកស្រមៃ ចង់ធ្លាក់ខ្លួនក្រ ចង់ជាប់គុក ចង់លំបាកវេទនា ទេ។ មនុស្សចូលចិត្តស្រមៃ ដល់ហេតុការណ៍អ្វីមួយដែលខ្ពង់ខ្ពស់ជាងបច្ចប្បន្ន ឬស្រេកឃ្លានបំពេញចំណង់អ្វីម្យ៉ាង ដែលបច្ចុប្បន្ន មិនទាន់មានលទ្ធភាពបំពេញបាន។ ដូច្នេះ យើងអាចសង្ខេបថា យល់សប្ដិដែលអាចសង្កេតដឹងថា នឹងក្លាយជាការពិតបាន នោះជាសុបិន ហើយ។ ប្រសិនបើយើង យល់សប្ដិរួច បែរជាយើងរកគិតមិនយល់ថាវាមានន័យអ្វី នោះមិនមែនជាសុបិនទេ។

សុបិន ឱ្យធំ តែបដិបត្តិពីតូចប៉ុនគ្រាប់ល្អងធូលីឡើងទៅ ហើយបន្តឡើងខ្ពស់ជានិច្ច រហូតដល់យើងអាចឧប្បត្តិក ក្ដីសុបិនទៅជា យល់សប្ដ ហើយយកអង្គចងចាំទំហំធំដែលបានពីយល់សប្ដ (Big Memory) នោះជាថាមពលពិសេស រុញឱ្យចេញលទ្ធផលពិតនៅក្នុងជីវិត។

គ្រប់ការគិតដដែលៗ ប្រកបដោយសតិ និងគិតដដែលៗក្នុងរយៈពេលយូរ គឺជាការបង្កាត់ចំហេះថាមពលអាថ៌កំបាំងម្យ៉ាង ដែលអាចជួយឱ្យលេចរូបរាងនៃព្រឹត្តិការណ៍ពិត – រូបភាពពី៖ http://www.rewireme.com

“សូមឱ្យសុបិនរបស់អ្នកក្លាយជាការពិត!” គេមិនដែលនិយាយថា “សូមឱ្យ យល់សប្ដ របស់អ្នកក្លាយជាការពិត” នោះទេ។ បើយល់សប្ដឃើញខ្មោច យល់សប្ដិឃើញធ្លាក់ពីលើយន្តហោះ យល់សប្ដឃើញខ្លាដេញខាំ គិតយ៉ាងម៉េចទៅអ៊ីចឹង?

អត្ថបទចិត្តវិជ្ជា ដោយ លឹម វិរិយា

រឿង “ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងឈប់លួច”

(អត្ថបទអក្សរសិល្ប៍ចិន)

ក្នុងសមយ័ ឈុនឈីវ គ្រាមួយនោះ “តែ យីង ជឺ” ជាមន្ត្រីប្រទេសសុង បានពិភាក្សាពីបញ្ហាការគ្រប់គ្រងប្រទេសជាមួយនឹង “ម៉ឹង ជឺ”ម៉ឹង ជឺ បានលើក យកបញ្ហាអត់ឃ្លានរបស់ប្រជាជនមកវែកញែកដោះស្រាយដោយបាននិយាយថា៖ “ក្រៅពីភយ័ធម្មជាតិ ការរាំងស្ងួត ដែលធ្វើឲ្យប្រជារាស្រ្តជួបប្រទះនឹងភាពលំបាកទៅហើយនោះ ពន្ធអាករ ក៏នៅតែជាភារៈដ៏ធ្ងន់ធ្ងរផងដែរ”។

ក្រោយការជជែកវែកញែកមួយស្របក់ធំមក តែ យិង ជឺ ក៏យល់ព្រមទទួលការពិតត្រង់ចំណុចនេះ ព្រមទាំងសន្យាថានឹងកាត់បន្ថយពន្ធអាករខ្លះៗ តែមិនអាចកាត់ផ្តាច់ភ្លាមៗនោះទេ ដោយរង់ចាំទាល់តែឆ្នាំមុខ ទើបអាចកាត់ផ្តាច់បាន។ ក្នុងឆ្នាំនេះ បានគ្រាន់តែបន្ធូរបន្ថយប៉ុណ្ណោះ។

ស្តាប់យោបល់របស់ តែ យិង ជឺ ហើយ ម៉ឹង ជឺ អង្គុយស្ងៀមមួយសន្ទុះ គេយល់ក្នុងចិត្តថា តែ យិង ជឺ គ្រាន់តែនិយាយ ឲ្យរួចពីមាត់តែប៉ុណ្ណោះ គេមិនមានចេតនា ដោយពិតប្រាកដនោះទេ ហេតុនេះ ម៉ឹង ជឺ ក៏និទានរឿងមួយឲ្យ តែ យិង ជឺ ស្តាប់ ៖

……មានបុរសម្នាក់ តែងដើរលួចមាន់អ្នកស្រុកជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ថ្ងៃមួយ អ្នកជិតខាងម្នាក់ដឹងថា បុរសនេះ ជាអ្នកលួចមាន់របស់ខ្លួន ក៏ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ កន្លងមកទៀត មានអ្នកភូមិម្នាក់ បានទៅជួយដាស់តឿនបុរសជាចោរនោះថា៖ “ការលួចទ្រព្យសម្បត្តិអ្នកដទៃ គឺជាអំពើថោកទាបគួរឱ្យអាម៉ាស់បំផុត ឯងលួចមាន់អ្នកស្រុក ចាត់ទុកថាជាមនុស្សខ្វះសីលធម៌ ហេតុនេះ ឯងត្រូវកែខ្លួនឱ្យបានល្អឡើងវិញ ហើយចាប់ពីពេលនេះតទៅ ត្រូវឈប់ទៅលួចមាន់គេទៀត”។

ក្រោយពីបានស្តាប់ហើយ បុរសលួចមាន់ក៏ឆ្លើយថា៖ “ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំបានធ្វើខុសមែន ឥលូវនេះអញ្ចេះទៅចុះ ខ្ញុំនឹងលួចឱ្យកាន់តែតិចជាងមុន ដែលពីមុនលួចរាល់ថ្ងៃ ឥលូវនេះខ្ញុំនឹងលួចមួយខែម្តង ហើយលួចតែមាន់មួយទេ ដល់ឆ្នាំមុខ ខ្ញុំនឹងឈប់លួចមែនទែនហើយ”


រូបតំណាង ដកស្រង់ពី http://www.kibescorporation.blogspot.com

ដកស្រង់ពីសៀវភៅ: “ប្រាជ្ញាជីវិត” បកប្រែនិងរៀបរៀងដោយ គឹម ចាន់ណា (អតីតសាស្រ្តាចារ្យខេត្តបាត់ដំបង), ទំពរ័ ១៦-១៨, ការផ្សាយរបស់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ, ២០០៨

——————————–

វិភាគអក្សរសិល្ប៍ ដោយ លឹម វិរិយា

“ទាល់តែដាក់ឱ្យចំៗអ៊ីចឹង ទើបមនុស្សអាក្រក់ចេះភ្ញាក់ខ្លួន”

ខ្ញុំក៏មានឧទាហរណ៍ផ្ទាល់ក្នុងជីវិត សម្រាប់លើកយកមកធ្វើជាគតិពិចារណា ទាក់ទងនឹងសាច់រឿងខាងលើនេះដែរ គឺ រឿង បដិបត្តិសមាធិ។ មានមនុស្សច្រើនរាប់មិនអស់ ដែលដឹងថា ការបដិបត្តិសមាធិ ហើយលះបង់គ្រឿងអបាយមុខ គឺជាកំណែប្រែជីវិតដ៏ល្អមួយ ប៉ុន្តែមនុស្សភាគច្រើន បានត្រឹមតែចង់កែ តែមិនព្រមកែទេ។ មានពេលមួយនោះ​ ពួកគេ ទៅហ្វឹកហាត់សមាធិ ជាមួយនឹងខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំជាមនុស្សមិនផឹកស្រាទេ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនចាំបាច់ដេកព្រួយបារម្ភខ្លាចថា សមាធិហើយ លែងបានផឹកស្រានោះឡើយ ខណៈដែល មានមនុស្សញៀនអបាយមុខគ្រឿងស្រវឹងនេះ មានសតិរឭកដឹងបន្តិចបន្តួច ចេះចង់ទៅហាត់ធ្វើសមាធិ នឹងគេដែរ (អាចថាទៅក្នុងសភាពស៊ីជោរច្រើនជាងការភ្ញាក់រឭក)។ នៅទីនោះ គេហាមផ្ដាច់ មិនអនុញ្ញាតឱ្យប៉ះពាល់គ្រឿងស្រវឹងដាច់ខាត ព្រោះវាជារបស់កខ្វក់ថោកទាប ហើយវានឹងបំផ្លាញសីលបរិសុទ្ធរបស់អ្នកបដិបត្តិផ្ទាល់។ ប៉ុន្តែហួសចិត្ត រឿងអ្នកឃ្លានចង់ផឹកស្រា នៅតែមានមុខមាត់ហ៊ានឡើងប្រកែកតវា សូមសិទ្ធិ “យូរៗផឹកម្ដងបានទេ?” ដូចគ្នាទៅនឹង តែ យិងជឺ មន្ត្រីខូចរបស់រាជវង្សប្រទេស សុង នោះឥតខុសគ្នាទេ។

រូបតំណាង ស្រង់មកពី http://www.nypost.com

“យូរៗលួចម្ដង” និង “យូរៗផឹកម្ដង” តើវាមានអីខុសគ្នាទៅ? ក្នុងសេចក្ដីអត្ថាធិប្បាយរបស់ ម៉ឹង ជឺ ដែលលើកយករឿងចោរលួចមាន់មកធ្វើជា ឧបមា នោះ គឺដើម្បីតាមឱ្យទាន់ជាន់ឱ្យចំកែង មន្ត្រីក្បាលខូចដូចជា តែ យិងជឺ នេះ។ ព្រោះមនុស្សធុននេះ មិនអាចប្រើពាក្យពេចន៍ការទូត បានទេ។ ទី១ អាចថា គេល្ងង់ខ្លាំង ស្ដាប់មិនយល់ (ព្រោះមនុស្សឆ្លាត នឹងមិនប្រព្រឹត្តិអំពើពុករលួយកេងប្រវញ្ចប្រទេសជាតិខ្លួនឯងដូច្នេះឡើយ) ទី២ ទោះបីជាស្ដាប់យល់ ក៏គេខំធ្វើជាមិនយល់ដែរ។ ក្នុងសង្គមដែលពោរពេញដោយអំពើពុករលួយហូរហៀរនៅស្ទើរគ្រប់ស្ថាប័ន បើយើងប្ដូរពីពាក្យថា “ពុករលួយ” មកហៅថា “ចោរលួច ចោរប្លន់ អំពើឆបោក អំពើក្បត់ជាតិ” ស្ដាប់ទៅវាដូចជាធ្ងន់ខ្លាំងពិបាកទទួលយកណាស់ ប៉ុន្តែ បើពិចារណាឱ្យដល់ទៅ គឺវាឥតមានខុសគ្នាអីបន្តិចទេ។

អក្សរសីល្ប៍បុរាណនេះ គេលើកនិយាយពីរឿង ពន្ធអាករ ដោយសារសម័យនោះ វិធីលួចប្លន់ជិះជាន់រាស្ត្រ គឺ ពន្ធអាករ នេះឯង។ បច្ចប្បន្ន បើទោះបីជា គេបានធ្វើវិសោធនកម្មច្បាប់ទម្លាប់ ឱ្យការបង់ពន្ធអាករ ក្លាយជាកាតព្វកិច្ច ដែលរាស្ត្រត្រូវបំពេញក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែក្នុងប្រទេសដែលមានអ្នកកាន់ច្បាប់ជាជនទុច្ចរិតស្រាប់ បញ្ហាពន្ធអាករ នៅតែជារឿងរសើបរមាស់ នៅពេលសាកសួរជីកឫសជីកគល់ ព្រោះថា ពួកអ្នកមានលុយច្រើនៗ នៅតែអាចរកស៊ីគេចពន្ធ បន្លំពន្ធ ហើយប្រឡូកក្នុងការប្រកួតប្រជែងរកស៊ីជាមួយអ្នកបង់ពន្ធពេញច្បាប់ ធ្វើឱ្យអ្នកគោរពច្បាប់ត្រូវដួលរលំអស់។ ក្រៅពីនោះ ការបង្ខំឱ្យរាស្ត្របង់ពន្ធគ្រប់សព្វបែបយ៉ាង តែមិនផ្ដល់មករាស្ត្រវិញនូវអត្ថប្រយោជន៍សាធារណៈ ក៏រាប់ថាជាអំពើចោរកម្ម លួច ប្លន់ កេងប្រវញ្ច រាស្ត្រដូចគ្នាដែរ។

ឧទាហរណ៍ រាស្ត្រត្រូវបង់ពន្ធផ្លូវប្រចាំឆ្នាំលើមធ្យោបាយដឹកជញ្ជូន គឺមានន័យថា ជិះលើថ្នល់រដ្ឋ ត្រូវបង់លុយកាក់ឱ្យរដ្ឋ ដើម្បីរដ្ឋយកទៅចាយវាយលើថ្លៃ ជួលជុល កែលម្អ ស្ដារ សម្អាត មើលខុសត្រូវដងផ្លូវសាធារណៈ កុំឱ្យមានការរំលោភបំពានផ្លូវ កុំឱ្យមានភាពរញេរញ៉ៃក្នុងចរាចរណ៍ប្រចាំថ្ងៃ…។ល។ ប៉ុន្តែសង្គមខ្លះ សូម្បីតែរាស្ត្រ ថតរូបផ្លូវខូច ឬផ្លូវលិចទឹកបង្ហោះអ៊ីនធើណិត ក៏រដ្ឋការគេ ចាប់ដាក់គុកដែរ។ ស្ដាប់ទៅ វាហាក់ដូចជាដើរបញ្ច្រាសទិសគ្នាស្រឡះ ពីគោលនយោបាយអភិវឌ្ឍជាតិ។

ឧទាហរណ៍ រាស្ត្រត្រូវបង់ពន្ធ VAT 10% លើគ្រប់ការចាយវាយផ្សេងៗ មានន័យថា បើមានលុយចាយហើយ ត្រូវចែកទៅរដ្ឋចាយផង​ ដើម្បីរដ្ឋយកលុយនោះទៅបង្កើតអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងៗតបមករាស្ត្រវិញ ដូចជា កូនចៅទៅរៀនដោយមិនអស់ប្រាក់ ឈឺទៅពេទ្យដោយមិនអស់ប្រាក់ រត់ការកាត់ឈ្មោះឯកសាររដ្ឋបាលនានាដោយមិនអស់ប្រាក់…។ល។ ប៉ុន្តែ ការពិតជាក់ស្ដែងទៅ តើរដ្ឋនោះពិតជាបានបំពេញកាតព្វកិច្ចត្រលប់មកជូនរាស្ត្រវិញដែរឬទេ? អ្នកអាន អាចឆ្លើយបានដោយខ្លួនឯងហើយ។

រូបតំណាង ស្រង់មកពី http://www.ewnews.com

បើដូច្នេះ តើ មន្ត្រីក្បាលខូច ដូចជា តែ យីងជឺ នេះ គួរតែអាចយកមកប្រៀបធៀបគ្នាជាឧទាហរណ៍សម្រាប់វិភាគមន្ត្រីផ្សេងទៀតក្នុងរបបដឹកនាំ នៃសង្គមពួកយើងរាល់ថ្ងៃបានទេ?

តើឆ្នាំណា ទើបឈប់លួច?

ផ្សែងធូបបង្កគ្រោះថ្នាក់ចំពោះសុខភាព

កន្លងមក ពួកយើងនិយមនាំគ្នាលើកតែប្រធានបទ “ផ្សែងបារី” យកមកវិភាគ វែកញែក ដើម្បីអប់រំមនុស្សឱ្យយល់ដឹង និងចេះគេចខ្លួនឆ្ងាយពីផ្សែងបារី ដែលជាសារធាតុបំផ្លាញផ្លូវដង្ហើម និងសួតរបស់មនុស្ស ទាំងអ្នកជក់ផ្ទាល់ និងអ្នកហិតផ្សែងដែលនៅក្បែរខាង។

វាជាការកម្រណាស់ ដែលមានអ្នកវិភាគពិចារណាដល់គ្រោះថ្នាក់របស់ផ្សែងធូប។ ធូប គឺជាគ្រឿងបូជាក្នុងជំនឿមើលមិនឃើញនៃលទ្ធិព្រហ្មញ ហិណ្ឌូ និងសាសនាចិន។ ធូប ត្រូវបានគេយកមកប្រើសម្រាប់ដុតបង្ហុយ ក្នុងពិធីកម្មផ្សេងៗ ដូចជា ការសែនព្រេនខ្មោច ព្រាយ បិសាច អារុក្ខអារក្សអ្នកតា អមនុស្សនានា ក៏ដូចជា ការដុតបង្ហុយយកក្លិនក្រអូបដែលគេបានផ្សំពីខ្លឹមឈើចម្រុះច្រើនប្រភេទ ក្នុងផ្ទះសម្បែង ឬ ដេញមូស ដេញសត្វល្អិតផ្សេងៗដែលបង្កក្ដីរំខានដល់ជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ជាដើម។

រូបភាពសកម្មភាពដុតធូបនៅតាមទីសក្ការៈបូជា នៅក្នុងប្រទេសថៃ (រូបយកពី http://www.sea.mashable.com )

បើនិយាយពីធាតុផ្សំរបស់ធូប ពីដើមឡើយ ប្រហែលជាគេផលិតមកពីធម្មជាតិពិតមែន ប៉ុន្តែតម្រូវការកើនឡើងពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ ស្របពេលដែល អ្នកជំនួញស្ទើរគ្រប់ជាតិសាសន៍ ក៏ផ្ដើមបាត់បង់មនសិកាទៅដែរនោះ ធូប ក្នុងប្រទេសជាច្រើន មិនត្រូវបានផលិតដោយធម្មជាតិដូចមុនទៀតទេ ព្រោះតែហេតុផលប្រាក់ចំណេញ។ ទោះជាធូប ផលិតពីអ្វីក៏ដោយ ការដុតបង្ហុយផ្សែងជាប្រចាំថ្ងៃ ហើយមនុស្សចេះតែបឺតស្រូបចូលទៅក្នុងខ្លួនញឹកញាប់ វានឹងបណ្ដាលឱ្យកើតជំងឺសួត ដូចគ្នាទៅនឹងអ្នកបឺតស្រូបផ្សែងបារីដែរ។

រូបភាពសកម្មភាពផលិតធូប រមូរដោយដៃមនុស្ស ផ្សំមកពីកម្ទេចធ្យូង អាចម៍រណារ និង ឈើឫស្សី ក្នុងភូមិមួយនៅប្រទេសឥណ្ឌា – រូបភាពពី http://www.thenewsminute.com

អ្នកស្រាវជ្រាវផ្នែកសុខាភិបាលពិភពលោក បានសិក្សាទៅលើប្រជាជនឥណ្ឌា ដែលកាន់សាសនាហិណ្ឌូ ហើយប្រកាន់ទម្លាប់ដុតទៀនធូបបូជាអាទិទេព បួងសួងសូមក្ដីសុខរៀងរាល់ថ្ងៃសីល និង ប្រជាជនចិនដែលជឿលើលទ្ធិព្រលឹង ហើយប្រកាន់ទម្លាប់ដុតទៀនធូប សែនអាហារខ្មោចជាប្រចាំ ក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ បានប្រឈមនឹងជំងឺច្រើនមុខ។ ក្នុងនោះ ជំងឺសួត និង ជំងឺភ្នែក ជាជំងឺនាំមុខគេ ក្នុងទិន្នន័យស្រាវជ្រាវ។ ចំណែកជំងឺផ្សេងទៀត ជាផលរំខានដោយប្រយោល ដែលបង្កពីការខូចខាតសួត និង ភ្នែក។ វេជ្ជបណ្ឌិត បានណែនាំ ឱ្យអ្នកជំងឺទាំងអស់នោះ ឈប់ដុតធូប១០០% ហើយងាកមកបួងសួងដោយដៃទទេ ដូចប្រជាជនមូស្លីមវិញ ក៏ឃើញថា សុខភាពរបស់ពួកគេ បានល្អប្រសើរគួរកត់សម្គាល់។

( រូបភាពពីគេហទំព័រ http://www.bhtclinic.com.tr )

បច្ចុប្បន្ន ក្រុមវេជ្ជបណ្ឌិត និងសមាគមសុខភាពនានានៅទូទាំងពិភពលោក បានខិតខំព្យាយាមអប់រំមនុស្សឱ្យផ្លាស់ប្ដូរទំនៀមទម្លាប់ទាំងឡាយណា ដែលបង្កបញ្ហាអាក្រក់ៗដល់ខ្លួនឯងនិងអ្នកជិតខាង តាមរយៈការលើកទឹកចិត្តមនុស្សឱ្យងាកមកបដិបត្តិសមាធិ រក្សាតុល្យភាពឈាម និង ខ្យល់ ក្នុងរាងកាយវិញ។ ហើយវិធីធ្វើសមាធិនេះ ក៏ស្របគ្នាទៅនឹងមាត្រាអប់រំនានាក្នុងគម្ពីរសាសនា ទាំងអស់ក្នុងពិភពលោកដែរ។

( រូបភាពពីគេហទំព័រ http://www.thebridge.in​​ )

មិនថាលោកអ្នកកាន់សាសនាអ្វីទេ ត្រូវតែប្រកាន់ខ្ជាប់ជានិច្ចថា គ្រប់សកម្មភាពដែលធ្វើឡើងនៅខាងក្រៅខ្លួនប្រាណ មិនមែនជាវិធីបង្កើតសេចក្ដីសុខឡើយ។ សេចក្ដីសុខពិតប្រាកដ គឺសកម្មភាពនៅខាងក្នុងរាងកាយទៅវិញ។ ដើម្បីឱ្យរាងកាយ មានថាមពលខ្លាំងក្លាប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេរោគគ្រប់ប្រភេទបាន ដំបូង អ្នកត្រូវហ្វឹកហាត់ធ្វើឱ្យរាងកាយអាចនៅស្ងៀមក្នុងរយៈពេលយូរ។ ហ្វឹកហាត់ទាញចិត្តឱ្យគិតពីខ្យល់ចេញចូលក្នុងខ្លួន។ ហ្វឹកហាត់សង្កេតពីរំញ័រ ចរន្ត នៅក្នុងខ្លួន។ ហើយអនុវត្តជាប្រចាំថ្ងៃ ពេញមួយជីវិត។ នោះគឺ “សមាធិ” !

សូមឈប់បំផ្លាញសុខភាពខ្លួនឯង បំផ្លាញសុខភាពមនុស្សក្នុងផ្ទះជាមួយ និងបំផ្លាញបរិស្ថាន ដោយសារផ្សែងធូបទៀតទៅ។ យើងមិនដែលឃើញអ្នកនិយមដុតធូបណា មានសុខភាពល្អទេ។

( រូបភាពពីគេហទំព័រ http://www.depositphotos.com )

ដោយ លឹម វិរិយា 🌸

បាឋកថាទិវាគ្រូបង្រៀន៖ បរិវត្តកម្មឌីជីថលនៃការអប់រំ (បំណិនសតវត្សទី២១ និងកំណែទម្រង់វិធីសាស្ត្របង្រៀន)

សូមចុច link ខាងក្រោមនេះ ដើម្បីទាញយកឯកសារជាប្រភេទ PDF

អាហារូបករណ៍ឆ្នាំ ២០២២ របស់អាមេរិកសម្រាប់សហគ្រិនស្ត្រីនៅកម្ពុជា

កម្មវិធី “សំឡេងដែកថែប” (Vital Voices) គឺជាកម្មវិធីឈានមុខគេលើពិភពលោក សម្រាប់ស្ត្រីម្ចាស់អាជីវកម្មខ្នាតតូច និង មធ្យម ដែលកំពុងក្លាយជាចំណែកមួយក្នុងកិច្ចការងារជួយសង្គមជាតិ។

កម្មវិធីនេះ ផ្ដល់ការបណ្ដុះបណ្ដាលជំនាញអាជីវកម្មផ្ទាល់ខ្លួន ការអភិវឌ្ឍភាពជាអ្នកដឹកនាំ ជំនួយបច្ចេកទេស និង លទ្ធភាពទទួលបានបណ្ដាញទីផ្សារ រួមទាំងទំនាក់ទំនងជាអន្តរជាតិនៅក្នុងប្រមាណជាង២០០ប្រទេស។

ឈានចូលដល់ឆ្នាំទី៩ របស់ខ្លួន កម្មវិធីនេះ មានគោលបំណងលើកតម្កើងស្ត្រីជាអ្នកដឹកនាំអាជីវកម្ម ដែលជាកត្តាជំរុញឱមានការផ្លាស់ប្ដូរ នៅក្នុងសហគមន៍ ក្នុងប្រទេស និងក្នុងពិភពលោក តាមរយៈលទ្ធភាពពង្រីកអាជីវកម្មរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាចូលរួមជំរុញកំណើនសេដ្ឋកិច្ចជាតិ បង្កើតការងារក្នុងស្រុកដល់សហគមន៍ខ្លួន និងការផ្សព្វផ្សាយឱ្យមានផលប្រយោជន៍ដ៏ទូលំទូលាយរឹតតែខ្លាំង។តាមរយៈវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលពេញ១ឆ្នាំនេះ សមាជិកត្រូវផ្ដោតលើយុទ្ធសាស្ត្រអាជីវកម្មរយៈពេលវែង។

អ្នកចូលរួម នឹងទទួលបានចំណេះដឹង ជំនាញ ក្នុងការធ្វើផែនការយុទ្ធសាស្ត្រ ការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុ យុទ្ធសាស្ត្រទីផ្សារ វិធីគ្រប់គ្រងធនធានមនុស្ស និងទំនាក់ទំនងសាធារណៈ។ ក្រៅពីនោះ ពួកគេអាចអាចទទួលបានជំនួយ និងការគាំទ្រផ្នែកបច្ចេកទេសដ៏មានតម្លៃ ហើយក្លាយជាសមាជិកនៃបណ្ដាញអាជីវកម្មស្ត្រី ជាសាកល ដែលមកទើសពេលនេះ មានសមាជិកជាស្ត្រីអ្នកដឹកនាំអាជីវកម្ម ចំនួន ១៨០០០ នាក់ ជុំវិញពិភពលោករួចហើយ។

កម្មវិធី សំឡេងដែកថែប (Vital Voices) សូមប្រកាសជ្រើសរើសបេក្ខជន ដែលជាម្ចាស់អាជីវកម្មភេទស្រីនៅកម្ពុជា ដើម្បីចូលរួមក្នុងវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាល ឆ្នាំ ២០២២។ បេក្ខជនត្រូវចេះសរសេរ អាន ស្ដាប់ និងនិយាយភាសាអង់គ្លេសជាផ្លូវការ!

ផុតកំណត់ទទួលពាក្យថ្ងៃទី ១៨ ខែ តុលា ឆ្នាំ ២០២១ ម៉ោង ៥ល្ងាច (ម៉ោងនៅសហរដ្ឋអាមេរិក រដ្ឋធានីវ៉ាស៊ីងតោន)

សូមដាក់ពាក្យតាមរយៈ តំណភ្ជាប់នេះ http://s.alchemer.com/s3/2022-VVGROW-Applicationសម្រាប់សំណួរពាក់ព័ន្ធផ្សេងៗ អាចសាកសួរដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ អ៊ីមែលរបស់ dalinnhean@vitalvoices.org ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងកម្មវិធីជាន់ខ្ពស់ និងជាអ្នកសម្របសម្រួលសម្រាប់បេក្ខជនដាក់ពាក្យទៅពីប្រទេសកម្ពុជា។

ឬអាចសាកសួរផ្ទាល់មកខ្ញុំ VIRIYA LIM ដែលជាអតីតសិក្ខាកាមអាហារូបករណ៍ ឆ្នាំ ២០២០ តំណាងកម្ពុជា តាមរយៈប្រអប់សារបណ្ដាញសង្គម Facebook ឬសារក្នុង Blog នេះផ្ទាល់។

សូមអាន Profile របស់ខ្ញុំ នៅក្នុងតំណភ្ជាប់នេះ https://www.vitalvoices.org/people/viriya-lim/សូមចុចទីនេះ https://www.vitalvoices.org/who-we-are/bod-2/ ដើម្បីមើលសមាសភាព ក្រុមអ្នកដឹកនាំជាន់ខ្ពស់ ឬមើលជារួមកម្មវិធីទូទៅ នៅក្នុង www.vitalvoices.org

សមាសភាពក្រុមប្រឹក្សាភិបាលរបស់ Vital Voices
បញ្ជីឈ្មោះទីប្រឹក្សាកិត្តិយសរបស់ Vital Voices
បញ្ជីរាយនាមសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាពិព្រោះយោបល់នៅជុំវិញពិភពលោករបស់ Vital Voices
លិខិតបញ្ជាក់ការសិក្សារបស់ខ្ញុំ លឹម វិរិយា អតីតសិក្ខាកាមអាហារូបករណ៍ពេញលេញ ឆ្នាំ ២០២០
Profile របស់ខ្ញុំ https://www.vitalvoices.org/people/viriya-lim/ រៀបចំដោយ Vital Voices

“មាយាដកខ្ញី” មានន័យដូចម្ដេច?

មូលហេតុដែលខ្ញុំសរសេរអត្ថបទខ្លីនេះឡើង ដោយសារតែខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីខ្មែរជាច្រើនរាប់មិនអស់ នាំគ្នាគាំទ្រ និងចែករំលែកគំនិតមួយថា “ធ្វើជាស្ត្រីកុំរឹងមាំពេក ត្រូវចេះមាយាដកខ្ញីខ្លះ ទើបល្អ”

ជាដំបូង យើងត្រូវយល់ពាក្យថា “រឹងមាំ” និងខ្លឹមសារដែលចាស់បុរាណបានទុកពាក្យ “មាយាដកខ្ញី” នេះ សម្រាប់ពិចារណា។

“រឹងមាំ” មានន័យថា មនុស្សដែលមានចំណេះដឹងគ្រប់គ្រាន់ សម្រាប់ប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតប្រកបដោយភាពថ្លៃថ្នូរ មានសុខភាពល្អទាំងរាងកាយនិងផ្លូវចិត្ត មានបញ្ញាស្មារតីភ្លឺស្វាង អាចម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង និងរស់នៅដោយមិនចាំបាច់ពឹងអាស្រ័យជំនួយពីអ្នកដទៃ។

គួរដឹងថា មនុស្សស្រីដែលគ្មានចំណេះដឹង និងមិនចេះរកស៊ី ភ័យខ្លាចភាពមេម៉ាយខ្លាំងណាស់ ព្រោះតែនាងដឹងខ្លួនថា បើអត់ពីប្ដីទៅ មិនដឹងជាទៅរកស៊ីអ្វីចិញ្ចឹមកូនឱ្យរស់កើត។ ម្ល៉ោះហើយ មានស្ត្រីជាច្រើន សុខចិត្តទ្រាំរស់នៅឱ្យគេរំលោភបំពានលើរាងកាយ និងបំផ្លាញផ្លូវចិត្តខ្ទេចខ្ទីអស់ មូលហេតុដោយសារតែនាងមិនរឹងមាំ។ មានន័យថា នាងខ្សោយ! នាងខ្សោយ ដោយសារមិនបានអភិវឌ្ឍខ្លួនពេលនៅលីវ។ នាងមិនខំរៀនក្រេបយកចំណេះដឹងមុនរៀបការ ហើយរឹតតែព្រងើយកន្តើយចំពោះសុខមាលភាពផ្ទាល់ខ្លួនថែមទៀត។ អាចមកពីពួកគេមិនហាត់ប្រាណក្រោយសម្រាលកូន មិនតមចំណីអាហារដែលធ្វើឱ្យធាត់ បណ្ដាលឱ្យនាងក្លាយជានារីដែលមានរូបរាងមិនល្អមើល មិនជាទីគយគន់។ ដូច្នេះ នាងដឹងថា អត់ពីប្ដីទៅ ក៏គ្មានប្រុសណាស្រឡាញ់និងទំនុកបម្រុងចិញ្ចឹមទៀត។ ទាំងអស់នេះហើយ ជាភាពខ្សោយ ឬហៅថា ស្ត្រីមិនរឹងមាំ។

ចុះពាក្យ “មាយាដកខ្ញី” មានន័យថាម៉េចវិញទៅ? ក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរ “មាយា” មានន័យថា មានកិច្ចកល ពុតត្បុត មានល្បិចដែលអ្នកដទៃស្មានមិនដល់។ ធម្មជាតិ បានបង្កើតភេទស្រីនិងប្រុស ឱ្យមានសភាពមាយាម្យ៉ាងៗម្នាក់ ប៉ុន្តែសង្គមវប្បធម៌ខ្មែរយើង និយមប្រើពាក្យនេះ ទៅលើស្ត្រីច្រើនជាងបុរស។ ចំណែកពាក្យថា “ដកខ្ញី” វិញ ជាប់ទាក់ទងទៅនឹងរឿងនិទានពោលប្រាប់តៗគ្នា ដូចអក្សរសិល្ប៍ប្រជាប្រិយ ដែលមានដំណាលថា៖

មាននារីម្នាក់ មានរូបឆោមស្រស់ស្អាតលើសលុប ប៉ុន្តែពោរពេញដោយសភាពមាយាគ្រប់ពេលវេលា។ នាងមានប្ដីមួយរូបដែលស្រឡាញ់នាងយ៉ាងខ្លាំង ហើយតែងតែព្រមស្ដាប់តាមបង្គាប់នាងគ្រប់យ៉ាង។ នារីនោះ បានលបលួចមានប្រុសស្នេហ៍សហាយដែលនៅជាប់របងផ្ទះគ្នា ហើយនាងតែងតែចុះឡើងទៅដេកនឹងប្រុសសហាយនោះស្ទើររាល់ថ្ងៃ រាល់យប់ មិនឱ្យប្ដីដឹង។

យប់មួយ នាងបានលួងប្ដីឱ្យផ្លុំខ្លុយបិទភ្នែក ដោយនិយាយថា “អ្នកផ្លុំខ្លុយបើកភ្នែកពីរោះប៉ុនហ្នឹង បើផ្លុំខ្លុយបិទភ្នែកទៀត តើពីរោះខ្លាំងប៉ុនណាទៅ?”។ ប្ដីនោះព្រមតាមប្រពន្ធ ដោយបិទភ្នែក ហើយបន្តផ្លុំខ្លុយ នារាត្រីក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ្រ លើគ្រែរនាបមុខផ្ទះខ្ទម។ គ្រាន់តែប្ដីនាង បិទភ្នែកភ្លាម នាងនោះក៏ធ្វើកិច្ចកលមាយា លើកជើង សើយសារ៉ុង ដើម្បីហៅប្រុសសហាយដែលនៅក្បែរផ្ទះឱ្យចូលមករួមសង្វាសនឹងគ្នានៅនឹងមុខប្ដីតែម្ដង។

នោះជាកិច្ចកលមាយាពេលយប់ លុះពេលថ្ងៃ នាងឆ្លៀតទៅប្រលែងលូកលេងនឹងប្រុសសហាយកំណាន់ចិត្ត នោះជាប្រក្រតីទៀត រហូតដល់ដួលរមួលខ្លួនច្រងាប់ច្រងិលលើដី ប្រឡាក់សំពត់អាវអស់។ ពេលនាងដើរមកផ្ទះវិញ នាងបានឆ្លៀតដកដើមខ្ញី១ដើម ហើយកាន់តម្រង់ទៅកាន់ប្ដីដែលកំពុងនៅក្នុងផ្ទះ។ ប្ដីមិនទាន់ទាំងសួរផង នាងនោះ បានចាប់ផ្ដើមប្រតិដ្ឋរឿងឡើង ប្រកបដោយកាយវិកាឆ្កាដៃឆ្កាជើងជាមួយនឹងដើមខ្ញីក្នុងដៃថា “អ្នកអើយ! មុននេះណា ខ្ញុំទៅដកខ្ញីនៅក្រោយផ្ទះ ភ្លេចមើលស្រាប់តែរអិលជើងនឹងដីស្អិតដែលវាភ្លៀងពីយប់ ដួលពីរបីត្រឡប់ ហើយងើបឡើងដួលទៅវិញទៀត ទម្រាំតែដកខ្ញីនេះបាន ដួលប្រឡាក់សំពត់អាវអស់រលីង អ្នកឃើញទេ?”

ប្ដីនោះក៏ព្រមទទួលសាច់រឿង ហើយរឹតតែអាណិតស្រឡាញ់ប្រពន្ធលើសដើមថែមទៀត។

____________

រឿងនិទាននេះ ចាស់ៗ មានបំណងទុកជាគតិប្រដៅអប់រំកូនចៅថា បើនឹងយកប្រពន្ធ ប្រយ័ត្នប៉ះចំស្រីមាយាដកខ្ញី ដែលមានសេចក្ដីថា ស្រីនោះល្មោភកាមតណ្ហាក្រាស់ឃ្មឹកណាស់ មានប្ដីមួយមិនស្កប់ហើយ ឆ្លៀតរត់ទៅដេកនឹងប្រុសឈ្មោលផ្សេងរាល់ថ្ងៃ ហើយមានល្បិចកិច្ចកល លាក់មិនឱ្យប្ដីដឹងទៀត។

សង្ឃឹមថា ការពន្យល់ដោយសង្ខេបរបស់ខ្ញុំ នឹងអាចជាប្រទីបបំភ្លឺបញ្ញារបស់ស្ត្រីខ្មែរជាច្រើន ដែលកំពុងនាំគ្នា លើកតម្កើងទ្រឹស្ដីដែលសរសេរដោយប្រភពខ្វះចំណេះដឹងថា “កុំរឹងមាំពេក ត្រូវចេះមាយាដកខ្ញីខ្លះ ទើបរស់សុខ” នោះ កែប្រែផ្នត់គំនិតចេញ។

កើតមកជាមនុស្សស្រី ត្រូវតែរឹងមាំ ត្រូវមានសុចរិតភាព ដោយស្មោះត្រង់នឹងដៃគូជីវិត ទាំងហិរញ្ញវត្ថុ និងសម្ព័ន្ធស្នេហា ទើបជាជីវិតប្រកបដោយសុភមង្គលពិត។

____________________

វិរិយា🌸