Tag Archives: Viriya Lim

លម្ហមេឃនិងផ្កាយ (កំណាព្យបទ៧ព្យាង្គ)

ឃើញលម្ហមេឃដេកលែងលក់
ឃើញផ្កាយគម្រក់រះព្រោងព្រាត
ផ្គរលាន់ឥតភ្លៀងល្អៀងខុសស្នៀត
ខ្យល់បក់ស៊កសៀតនៅតែក្ដៅ។

ឃើញលម្ហមេឃស្លេកប្រមាត់
ឃើញផ្កាយសម្ងាត់រះក្រឡៅ
ឈ្មោះដល់ទៅពីរអ្នកស្រុកដៅ
ព្រឹកល្ងាចគេហៅមិនដូចគ្នា។

ឃើញលម្ហមេឃរែកដួងចិត្ត
ឃើញផ្កាយតូចល្អិតឈ្មោះមាន់ទា
ខ្លះយាមនង្គ័លស្គាល់វេលា
ប៉ុន្តែបែរជាឥតប្រយោជន៍។

ឃើញលម្ហមេឃវែកការពិត
ឃើញកាន់តែជិតគិតដូចខ្មោច
ផ្កាយព្រឹកផ្កាយចោរប៉ប្រោល្អោច
ចុងក្រោយដាច់ដោចហោចហិនអស់។

ឃើញលម្ហមេឃជជែកគ្នា
ឃើញបទសន្ទនាឃ្លាស្រស់ៗ
គេពោលលាក់ពុតសែនស្រណោះ
អាល័យអាឡោះខ្សោះសង្ឃឹម។

ឃើញលម្ហមេឃត្រេកត្រអាល
ឃើញផ្កាយត្រកាលក្រាលបស្ចិម
រះពីព្រលប់ដល់ព្រលឹម
ទឹកភ្នែករឹមៗសង្ឃឹមខុស។

ឃើញលម្ហមេឃក្រឡេកមើល
ឃើញផ្កាយងងើលរះចម្រុះ
បង្អួតសន្ធិយាជាចំណុះ
ក្អេងក្អាងផុលផុសពេញភពខ្មៅ។

ឃើញលម្ហមេឃដេកតែឆ្ងល់
ឃើញផ្កាយហ្នឹងថ្កល់សល់ចន្ទ្រខ្លៅ
ខំរះសោយរាជ្យតកូនចៅ
ផ្កាយព្រឹកគេហៅពូជផ្កាយចោរ។

ឃើញលម្ហមេឃដេកតែព្រួយ
ផ្កាយខ្លះរលួយជ្រុះបាក់សោ
បែកបាក់ធ្លុះធ្លាយទំនាយហោរ
ម្នឹះរត់ស្លន់ស្លោព្រោះអាចម៍ផ្កាយ។
———-
វិរិយា🌸

ថ្ងៃអង្គារ ៧កើត ខែជេស្ឋ ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រីស័ក ព.ស. ២៥៦៥ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ១៨ ខែឧសភា គ.ស. ២០២១

សន្តិភាពពិត (កំណាព្យបទវង្សវិចិត្រ មេព្យាង្គ១០)

សន្តិភាពពិត ឥតក្លែងក្លាយ ឆ្ងាយមន្ទិល
ស៊ីញ៉េផ្ដាច់ផ្ដិល រំកិលជាតិ ឃ្លាតឧទ្ទាម
ម្ភៃបីតុលា សញ្ញាស្ងប់ ចប់សង្គ្រាម
រំសេវធ្លាប់ឈ្ងៀម ឈាមធ្លាប់ហូរ ប្ដូរជាស្ងប់។

សន្តិភាពពិត ឥតបន្លំ ចំគោលការណ៍
ប៉ារីសចែងចារ ថាស្រុកយើង ភ្លើងឆេះចប់
សង្គ្រាមរ៉ាំរ៉ៃ ច្នៃរុងរោចន៍ ដូចកំណប់
ដូនតាបានកប់ ខ្ចប់ពេញដី ន័យពណ្ណរាយ។

សន្តិភាពពិត ឥតមានប្រែ ថែសម្បថ
នរណាហ៊ានក្បត់ ភ្លាត់ខុសផ្លូវ ទៅរាយមាយ
ច្បាស់ជាជាប់ទោស អូសឱ្យកឿង រឿងទំនាយ
ស្មើនឹងមាក់ងាយ ធ្លាយសម្បថ ក្បត់សន្យា។

សន្តិភាពពិត ឥតមានចែង ថ្លែងរឿងបក្ស
ពោលយ៉ាងប្រចក្ស ដាក់សាក្សី ដីខេមរា
គោរពឯករាជ្យ រាជាខ្ពស់ ហួសសិរសា
បង្រួមសាសនា អហិង្សា ចារប្រពៃ។

សន្តិភាពពិត ឥតមានភ្លាវ រាវផ្ដេសផ្ដាស
សរសេរច្បាស់ៗ ផ្លាស់របប ខ្លបច្បាប់ព្រៃ
ឈប់កាប់សម្លាប់ ចាប់បណ្ឌិត រិតឱ្យក្ស័យ
គុកកម្មចង្រៃ ច្នៃមកជា ធ្លាអប់រំ។

សន្តិភាពពិត ឥតពោលដល់ ខ្វល់អត់បាយ
សម្បូរសប្បាយ ឆ្ងាយទឹកភ្នែក រែកទូលភ្នំ
គ្មានការជិះជាន់ អាសន្នរុក ទុក្ខរងំ
សើចមិនបង្ខំ នាំអំណរ អរគុណពិត។
—————

[កំណាព្យសម្រាប់រំឭកដល់ថ្ងៃខួបសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាព ក្រុងប៉ារីស ២៣ តុលា]

វិរិយា🌸

ថ្ងៃពុធ ៥កើត ខែកត្ដិក ឆ្នាំជូត ទោស័ក ព.ស. ២៥៦៤
ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ២១ ខែតុលា គ.ស. ២០២០

អាសាឡ្ហបូជា (កំណាព្យបទ៧ព្យាង្គ)

ថ្ងៃដប់ប្រាំកើតខែអាសាឍ
ត្រូវតាមក្បួនខ្នាតបុរាណចាស់
ជាថ្ងៃរំឭកនឹករឿងខ្លះ
ទាក់ទងនឹងម្ចាស់នៃសាសនា។

ហៅបុណ្យអាសាឡ្ហបូជា
រំឭកនឹកគ្រាព្រះសាស្ដា
សម្មាសម្ពុទ្ធប្រដៅថា
ព្រះធម្មថ្លៃថ្លាជាទីពឹង។

ថ្ងៃដប់ប្រាំកើតខែអាសាឍ
ជម្រះឱ្យស្អាតចិត្តដែលរឹង
ទម្លាក់មានះនៅឱ្យនឹង
សម្ងំស្មាធិ៍ស្មិងសញ្ជឹងធម៌។

វិភាគហើយគិតព្រះធម្មក្ខន្ធ
កងធម៌ណែនណាន់មានខ្មៅ-ស
សភាវៈពិតអាក្រក់-ល្អ
មានជាប់តំណគ្រប់ៗប្រាណ។

អរិយសច្ចៈបួនប្រការ
ទីមួយ ទុក្ខាតាមលំអាន
ជាប់កង់រទេះដូចជាដាន
វិលគ្មានសម្រាន្តម្ដងណាឡើយ។

ទីពីរ កំណើតនៃក្ដីទុក្ខ
វាដុតរានរុកឆេះឥតស្បើយ
ឈ្មោះហៅតណ្ហាវានេះហើយ
ចាក់ដូចកន្ត្រើយរមាស់ក្រៃ។

ទីបី សេចក្ដីរំលត់ទុក្ខ
ធម្មល្អវិសុទ្ធខ្ពស់ថ្លាថ្លៃ
ជួយយើងដោះស្រាយរឿងចង្រៃ
រស់ចាកគ្រោះភ័យន័យនិរោធ។

ទីបួន អង្រួនមគ្គសច្ចៈ
ការពិតប្រចក្សរៀងរហូត
ប្រកាន់ឱ្យខ្ជាប់កុំរបូត
ទន្ទេញហើយសូត្រ-បដិបត្តិ។

ថ្ងៃដប់ប្រាំកើតខែអាសាឍ
សូមលាងឱ្យស្អាតសង្វាតហាត់
គិតព្រះសម្ពុទ្ធ អរហត្ត
ទុក្ខរលាយបាត់ និព្វានហោង។
_______
សូមអនុមោទនា អាសាឡ្ហបូជា និងបុណ្យចូលព្រះវស្សា!
Happy Āsāḷha-Pūjā and The Buddhist Vassa Rains Retreat!

ថ្ងៃ១៥ កើត ខែបឋមាសាឍ (អាសាឍទី១) ឆ្នាំខាល ចត្វាស័ក ព.ស. ២៥៦៦ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ១៣ ខែកក្កដា គ.ស.​ ២០២២
________
វិរិយា🌸
១៤កើត ខែអាសាឍ ២៥៦៦​ – ១២ កក្កដា ២០២២

រៀនរស់ (កំណាព្យបទព្រហ្មគីតិ)

នឹកដល់កល់រឿងចាស់ មានច្រើនណាស់ ពោលពុំអស់
សើចយំក្រពុំស្រស់ ចួនធ្លោយថ្លោះ អស់ទាំងប្រាក់។

កើតទុក្ខមុខឡើងជ្រួញ​ សរសៃរួញ ទួញអួលអាក់
ភ្នែកភ្លឺដូចជាខ្វាក់ ខ្វល់ដល់ស្លាក់ ខ្ជាក់ទៅស្លែង។

កាលណោះស្រុកសាន្តត្រាណ ទ្រព្យប៉ុន្មាន ភ្លើសម្ញែង
មិនសូវកោតគេឯង ឥតបើក្រែង ដល់នរណា។

ឥឡូវខុសពីមុន ធ្លាប់ទារុណ ពន់ទុក្ខា
ច្នោះហើយទើបគិតថា លាក់អាត្មា ទើបប្រពៃ។

បានរៀននឹងព្រះធម៌ លែងខ្វាក់ពណ៌ ឃើញតម្លៃ
សត្វលោករោគចង្រៃ ព្រោះស្រមៃ ខុសតម្រា។

បានដឹងថ្លឹងធម៌ព្រះ រស់យកឈ្នះ តួអាត្មា
គឺលះដល់ចិន្ដា ល្អក្រៃណា សែនវិសេស។

បានយល់ជន្ទល់កម្ម ព្រះពុទ្ធផ្ដាំ កុំបីធ្វេស
គ្រប់ពេលមិនប្រហែស ចើងចចេស នឹងជួបទុក្ខ។

ឥឡូវដូចស្រាលខ្លួន រោគធ្លាប់ពួន លែងរានរុក
ព្រោះតែមានជង្រុក សន្សំទុក ការពារឃ្លាន។

រៀនរស់លស់ដោយកម្ម ផលវាផ្ដាំ ចាំហេតុមាន
ទុក្ខសោកលែងទន្ទ្រាន ព្រោះចែកទាន ដល់អ្នកអត់។

ដើរផ្លូវត្រូវលះបង់ ពត់តម្រង់ ផ្ចង់អំណត់
ធម៌មួយជួយលែងខ្សត់ គឺសង្កត់ ឃាត់តណ្ហា។

ពេលនេះបានយល់ដឹង ថាជាតិហ្នឹង ស្បើយទុក្ខា
ព្រោះធម៌ល្អក្រៃណា ព្រះសាស្ដា រក្សាបាន។

នឹងលែងមានបារម្ភ រស់បានមាំ សមថ្កើងថ្កាន
រហូតអាចរុញច្រាន ឈានដល់បាន ឋាននិព្វាន។
_________
វិរិយា🌸

ថ្ងៃចន្ទ ១៤រោច ខែពិសាខ ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រីស័ក ព.ស. ២៥៦៥
ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ១០ ខែ ឧសភា គ.ស. ២០២១

រូបថតនៅមុខប្រាសាទអង្គរវត្ដខេត្តសៀមរាប ថតពេលព្រឹកព្រលឹមម៉ោង៧ ក្រោយទស្សនាថ្ងៃរះចំកំពូលកណ្ដាល Equinox Day Shooting Post

ព្រះរាជលិង្គនៃព្រះសិវៈ

កំណត់ហេតុជីវិតខ្ញុំនៅក្រុងញូឌែល្ហី

ក្នុងវិន័យសាសនាហិណ្ឌូ ស្ត្រីមិនអាចធ្វើការគោរពបូជា ឬសូម្បីតែដើរទៅក្បែរសិវលិង្គបានទេ កុំថាឡើយដល់ទៅយកដៃប៉ះពាល់។ ការដែលស្ត្រី ប៉ះសិវលិង្គ គឺជាអ្វីដែលច្បាប់សាសនាហិណ្ឌូ ហាមឃាត់ដាច់ខាត។ នៅឥណ្ឌា ប្រជាជនភាគច្រើនគោរពបូជាអាទិទេព ហើយអាទិទេព មានច្រើនខុសៗគ្នាតាមតំបន់។ តំបន់ដែលខ្ញុំឈរថតរូបនេះ ស្ថិតនៅក្នុងភូមិសាស្ត្រ ជាយក្រុង ញូឌេល្ហី ជិតអាកាសយាន្ដដ្ឋានអន្តរជាតិ ឥន្ទ្រគន្ធី។ នៅទីនោះ ឃើញមានបដិមាសិវលិង្គជាច្រើនសម្រាប់អ្នកស្រុកគោរពបូជា។

រូបថតអនុស្សាវរីយ៍នៅក្រុងញូឌែល្ហី ប្រទេសឥណ្ឌា កាលពីឆ្នាំ ២០១៨ ក្នុងដំណើរប្រជុំសហគ្រិនស្ត្រី

ដោយសារតែ “ព្រះសិវៈ” មានអនុភាពខ្ពង់ខ្ពស់ខ្លាំងពេក មនុស្ស សូម្បីតែហៅ ក៏មិនហ៊ានហៅចំឈ្មោះផង គេហៅត្រឹមតែ “ព្រះឥសូរ” ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីជាការគោរពលើកតម្កើង (ដូចយើងហៅមេដឹកនាំធំៗ ត្រឹមតែងារពីមុខអ៊ីចឹងដែរ)។ អ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូ ជឿថា ស្ត្រីដែលហ៊ានល្មើសនឹងបម្រាមនេះ (ជាពិសេសស្ត្រីនៅលីវ) នឹងត្រូវព្រះឥសូរដាក់ទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ក្នុងជីវិត។ មានគេឃាត់ខ្ញុំមិនឱ្យលូកដៃប៉ះដែរ តែខ្ញុំបានតបទៅគេថា “សូមឱ្យខ្ញុំបានពិសោធមហិទ្ធានុភាពព្រះឥសូរផងចុះ តើវាជាការពិតទេ?”។

ស្រាប់តែមានភាពចៃដន់មួយបានកើតឡើង! ពេលជិះយន្តហោះពីឥណ្ឌា ត្រលប់មកផ្ទះវិញ ខ្ញុំបានដួលសន្លប់បាត់ស្មារតីលើយន្តហោះប្រមាណជា ២ម៉ោង (ក្រោយពេលយន្តហោះ បានហោះឡើងលើជាង១ម៉ោង) ពេលងើបដើរទៅរកបន្ទប់ទឹក។ បន្ទាប់ពីទទួលបានការសង្គ្រោះបន្ទាន់ពីវេជ្ជបណ្ឌិត និងក្រុមកាប៊ីនឃ្រូ នៅក្នុងបន្ទប់ពិសេសមួយ ជាមួយនឹងឧបករណ៍បរិក្ខាពេទ្យគេរួចមក ខ្ញុំក៏ដឹងខ្លួនមកវិញ។ ពេលស្រួលខ្លួនវិញបានបន្តិច មានមិត្តភក្តិខ្លះដែលរួមដំណើរជាមួយ (ជាពិសេសអ្នកថតរូបឱ្យនេះ) បានសន្និដ្ឋានថា មកពីខ្ញុំនេះមិនគោរពព្រះឥសូរ ទើបទៅជាដូច្នេះ។

ខ្ញុំនៅតែហួសចិត្ត ចង់សើច តាមពិត ហេតុផលដ៏ជាក់លាក់គឺ ខ្ញុំរអើមចំណីអាហារនៅទីនោះដែលមើលទៅគគ្រិចគ្រប់កន្លែង ជាពិសេសអ្នកបម្រើម្ហូបអាហារដែលមានក្រចកដៃវែងៗ និងមានដីខ្មៅៗញ៉ុកក្នុងក្រចកនោះ។ ហើយខ្ញុំចាញ់ក្លិនការីដ៏ឆួលឈ្លក់ បរិយាយមិនអស់។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំមិនសូវផឹកទឹកបានច្រើន ដោយសារតែទឹកធុំក្លិនឆ្អាបពេក ផ្សំនឹងភាពហត់នឿយផង អាកាសធាតុក្ដៅផង ខ្សោះជាតិទឹកច្រើនពេក ទើបបណ្ដាលឱ្យខ្យល់គរ ដួលសន្លប់កណ្ដាលមេឃដូច្នេះតែម្ដងទៅ។ សព្វថ្ងៃ អ្នករួមដំណើរជាមួយខ្ញុំខ្លះដែលនៅតែមានជំនឿលើលទ្ធិអាទិទេព នៅតែនិយាយដើមខ្ញុំ ថាព្រះឥសូរចាប់មួលក្បាលខ្ញុំ ឱ្យប្រកាច់កណ្ដាលព្ធដ៏​វេហាស៍… ហាហាហា! 😃

វាមិនដែលគ្រាន់តែគេប៉ះលិង្គបន្តិចសោះ តាមធ្វើបាបគេនោះ ដូចមិនសមហេតុផលទេ ព្រះឥសូរ! ក្រែងពាក្យថាព្រះ ជាសភាវៈប្រោសសណ្ដោសមេត្តាករុណាមនុស្សលោក មែនទេ? ហេតុអ្វីមកតាមផ្ចាញ់ផ្ចាលមនុស្សទៅវិញ ជាពិសេសស្ត្រីភេទ?

សំណាងណាស់ ដែលខ្ញុំមានព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ជាទីពឹង ទីរឭក… ច្បាស់ណាស់ ថាឆាកជីវិតខ្ញុំ មានដំណើរទៅមុខ ជាមួយផលដែលចេញពីហេតុ។ គឺជីវិត មានហេតុផលច្បាស់លាស់ ដែលអាចពិចារណាបាន មិនចេះតែវិនិច្ឆ័យហើយជឿផ្ដេសផ្ដាសនោះទេ។
______________

ពុទ្ធំ សរណំ គច្ឆាមិ
ធម្មំ សរណំ គច្ឆាមិ
សង្ឃំ សរណំ គច្ឆាមិ

ទុតិយម្បិ ពុទ្ធំ សរណំ គច្ឆាមិ
ទុតិយម្បិ ធម្មំ សរណំ គច្ឆាមិ
ទុតិយម្បិ សង្ឃំ សរណំ គច្ឆាមិ

តតិយម្បិ ពុទ្ធំ សរណំ គច្ឆាមិ
តតិយម្បិ ធម្មំ សរណំ គិច្ឆាមិ
តតិយម្បិ សង្ឃំ សរណំ គច្ឆាមិ
_______

វិរិយា🌸

ខ្ញុំធ្លាប់បានសរសេរ អត្ថបទខ្លីមួយទាក់ទងនឹងស្ថានភាពសន្លប់លើយន្តហោះកណ្ដាលរាត្រីកាលពី ៥ឆ្នាំមុន ចុចទីនេះដើម្បីអាន https://www.facebook.com/photo/?fbid=10214858839520961&set=a.10218483915905605

ខ្ជិលរស់ (កំណាព្យបទកាកគតិ)

ស្រុកទេសអន់ក្រ អ្នកណាគេល្អ
ក៏គេបានរស់ អ្នកតូចអ្នកទាប
អ្នកទន់ឥតឈ្មោះ ត្រៀមតែដាច់ពោះ
រស់ស្អែកទាំងបន់។

អ្នកក្នុងអ្នកក្រៅ ទោះត្រជាក់ក្ដៅ
ហៅតែអាសន្ន បូលលែងសូវឮ
ភ្លឺឡើងដូចស្កន្ទ គេពុះអង្កន់
លាបពណ៌ឆ្លាស់គ្នា។

លឿងខ្ចីលឿងទុំ ក្រហមឆ្អៅងំ
រង្គំហូរហៀរ គេប៉ាតពាសវាល
ឆ្កៀលដោយអ្នកជា គង់ស្លាប់ជុំគ្នា
កុំឱ្យអផ្សុក។

អ្នកណាចិត្តសឿង ចេញមករករឿង
រកត្រីប្រហុក ច្បាស់ជាគេរុញ
រអឹលគូទអុក ជាប់ឃុំឆ្ងាយស្រុក
ដេកឱបតែផ្តិល។

ទ្រាំបានយ៉ាងយូរ បើកទ្វារមើលទូ
សុទ្ធតែអំបិល អំបែងចានឆ្នាំង
ក្ដាំងច្រែះឡើងរឹល ដូចកើតរោគខ្ជិល
ដូចលែងចង់រស់!
______

វិរិយា🌸

ថ្ងៃពុធ ២រោច ខែពិសាខ ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រីស័ក ព.ស. ២៥៦៥ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ២៨ ខែមេសា គ.ស. ២០២១


[កំណាព្យនេះ សរសេរក្នុងអំឡុងពេលដែលយុគវិបត្តិ កូវីដ១៩ កំពុងវាយប្រហារសន្ទាប់ពេញទំហឹងមកលើជីវិតអ្នករស់នៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ កាលនោះ រដ្ឋាភិបាល បានបែងចែកតំបន់ហាមឃាត់ និងបង្កើតច្បាប់រឹតត្បិតដ៏តែងតែងខុសៗគ្នា ធ្ងន់ឬស្រាល តាមរយៈពណ៌ដែលគេគូសនៅលើផែនទីអេឡិចត្រូនិច។ កាលណោះ ពណ៌ក្រហម មានន័យថា ហានិភ័យខ្ពស់បំផុត ហាមចេញពីផ្ទះសោះតែម្ដង ពណ៌លឿងទឹកក្រូច​អាចចេញពីផ្ទះបានម្ដងម្កាល ជាដើម។]

រូបថតនៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌អាល្លឹម៉ង់ រាជធានីភ្នំពេញ ក្នុងអំឡុងពេលខ្ញុំត្រូវបានអញ្ជើញជាវាគ្មិន និយាយពីបញ្ហាការងាររបស់ស្ត្រីខ្មែរ

ពាក្យ “ស៊ី” ក្នុងភាសាខ្មែរ

មូលហេតុដែលខ្ញុំថតពាក្យនេះយកមកបង្ហោះ ព្រោះតែខ្ញុំឧស្សាហ៍ឮសំឡេងរបស់លោកវេជ្ជបណ្ឌិតដ៏ល្បី១រូប ដែលលោកតែងផ្ដល់ការពិគ្រោះយោបល់ផ្សេងៗផ្នែកសុខភាពតាមវិដេអូយូធូប។ ក្នុងវិដេអូនោះ ជារឿយៗ លោកតែងតែមានប្រសាសន៍ថា “អ្នកញ៉ាំផឹក អ្នកញ៉ាំចុក”។ ជាដំបូង សូមអរគុណដែលលោកតែងតែឆ្លៀតពេលវេលាដ៏មានតម្លៃចែករំលែកបទពិសោធ ចំណេះដឹងសុខភាព។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំចង់ចូលរួមកែកំហុសបន្តិច ត្រង់ពាក្យដែលលោកចូលចិត្តពោលថា “ញ៉ាំផឹក ញ៉ាំចុក”។

ខ្ញុំសូមពន្យល់បំភ្លឺថា ភាសាខ្មែរ ដែលពាក្យខ្លះ ហាក់ស្ដាប់ទៅដូចជា មិនសូវសុភាព តាមពិតនោះជាព្រលឹងនៃភាសា ដែលមិនអាចយើងទៅកែប្រែតាមតែចិត្តនឹកឃើញបានទេ។

ឧទាហរណ៍៖ ពាក្យថា “ដេកស៊ី – ស៊ីការ – ស៊ីឈ្នួល – ស៊ីលុយ – ស៊ីថ្លៃ – ស៊ីផឹក – ស៊ីចុក…។ល។” យើងមិនអាចយកវាមកកាឡៃទៅជា “គេងញ៉ាំ – ញ៉ាំការ – ញ៉ាំឈ្នួល – ញ៉ាំថ្លៃ – ញ៉ាំផឹក – ញ៉ាំចុក” បានទេ។ ព្រោះខ្លឹមសាររបស់ពាក្យ “ស៊ី” នីមួយៗ វាមានន័យផ្សេងៗពីគ្នា គ្រប់គ្រាន់ដែលបញ្ជាក់ឱ្យពាក្យខាងចុងរួចហើយ។ វាមិនមែនមានន័យប្រៀបធៀបដល់ពាក្យថា “ហូប ពិសា ញ៉ាំ ឆាន់” ដែលអង់គ្លេសប្រែថា eat នោះទេ។

ក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរ បោះពុម្ពឆ្នាំ ១៩៦៧ ត្រង់ទំព័រលេខ ១៣៥៦ – 1386 បានពន្យល់ថា “ស៊ី” (កិ.) ប្រែថា ទទួលទានអាហារ បរិភោគភោជនាហារ។ ដូច្នេះ ពាក្យមួយម៉ាត់នេះ វាក្ដោបជារួមថា ជាសកម្មភាព ហូប – ពិសា – ញ៉ាំ – សោយ – អាហារក្នុងពិធីជួបជុំអ្វីមួយ ជាមួយគ្នានោះហើយ។ សូមកុំកែពាក្យនេះទៅជាអ្វីផ្សេងដែលធ្វើឱ្យប្រាសចាកខុសន័យដើម ដែលជនបរទេសកំពុងរៀនភាសាខ្មែរ ទៅជាវង្វេងលែងយល់។

​ប្រសិនបើយើងគិតថា ឱ្យតែឃើញពាក្យ “ស៊ី” សុទ្ធតែឥតសុជីវធម៌ ហើយត្រូវប្ដូរទៅជា “ញ៉ាំ ឬ ហូប ឬ ពិសា” ដូច្នេះ តើពាក្យផ្សេងទៀត ដូចជា “អ្នកស៊ីឈ្នួល ទឹកស៊ីជើង អ្នកស៊ីចាយ អ្នកដេកស៊ី រឿងស៊ីគ្នា តូចស៊ីតាមតូច ធំស៊ីតាមធំ ស៊ីមុខស៊ីក្រោយ អ្នកស៊ីពែ ស៊ីសំណូក អ្នកស៊ីផ្អែម ក្ដៅស៊ីរាក់ ត្រជាក់ស៊ីជ្រៅ……។ល។” គួរប្ដូរដែរឬយ៉ាងណា?

សូមត្រិះរិះតាមការគួរ និង សូមអរគុណ!

តើវត្ដអារាម មានខ្លឹមសារយ៉ាងណាក្នុងផ្នត់គំនិតជនជាតិខ្មែរម្ចាស់ស្រុក?

ពាក្យថា “វត្ដ” (ក្លាយមកពីភាសាបាលី សំស្ក្រឹត) ប្រែថា “ការកាន់នូវសីលធម៌ ឬការប្រព្រឹត្តដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីគោរព”។ ចំណែកពាក្យថា “អារាម” ប្រែថា “ទីវាលដែលមានសួនច្បារល្អស្រស់ត្រកាល និងមានកុដិដែលជាទីស្នាក់អាស្រ័យនៃបព្វជិត”។ ពាក្យ “អារាម” នេះ ពីសម័យដើមគេប្រើហៅ ដើម្បីសម្គាល់ទីអាវាសទាំងឡាយណាដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកបានទៅដល់ មានសេចក្ដីសោមនស្ស រីករាយ សប្បាយចិត្ត ភ្លេចអស់ទុក្ខកង្វល់។

ដូច្នេះ “វត្ដអារាម” គឺជាទីតាំងនៅនៃបណ្ដាអ្នកបួស ដែលត្រូវការភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដើម្បីសន្សំសីល សមាធិ ភាវនា ហើយក៏ជាទីជ្រះថ្លានៃបរិស័ទជិតឆ្ងាយ ដែលត្រូវការពឹងអាស្រ័យ ដើម្បីជម្រះភាពសៅហ្មងផ្សេងៗផងដែរ។

លុះអំណេះតមកច្រើនជំនាន់ ឆ្លងកាត់សង្គ្រាមរ៉ាំរ៉ៃ គ្រោះទុរភ្ភិក្ស ពីមួយសតវត្សរ៍ ទៅមួយសតវត្សរ៍ មនុស្សហាក់ឃ្លាតឆ្ងាយចេញពីការអប់រំ រហូតលែងដឹង លែងយល់ថា តើ “វត្ដអារាម” ជាកន្លែងសម្រាប់បដិបត្តិនូវកិច្ចប្រកបដោយសីលធម៌អ្វីខ្លះ ហើយបែរជាយល់ខុសដោយមិច្ឆាទិដ្ឋិ ថាវត្តអារាម ជាកន្លែងទៅស្រោចទឹក រំដោះគ្រោះចង្រៃ ជាកន្លែង ដែលពួកគេអាចប្រមែប្រមូលវត្ថុអាក្រក់ៗដូចជាសំរាម ទៅប្លុងចោលទៅវិញ។

ជាក់ស្ដែង ដែលយើងធ្លាប់ឃើញកន្លងមក មនុស្សខ្វះការអប់រំជាច្រើនរាប់មិនអស់ បាននាំគ្នាជញ្ជូនយក វត្ថុសក្ការបូជាប្រចាំថ្ងៃ ដែលពួកគេជឿថាអស់មន្តស័ក្ដិសិទ្ធិ យកទៅប្រោសចោលតាមរបងវត្ដអារាម ជាហូរហែឥតដាច់។ មនុស្សអគតិខ្លះ បានយកឆ្កែឆ្មា ឬសត្វចិញ្ចឹមនានា ឬសត្វកាចសាហាវ ដែលគេជឿថា ជាសត្វបង្កនូវវិនាសកម្មដល់ជីវិតពួកគេ ទៅលែងចោលនៅក្នុងវត្តអារាម។

រូបថតដែលគេបានថតបង្ហោះផ្សាយតគ្នានៅក្នុងបណ្ដាញសង្គម ហ្វេសប៊ុគ ក្នុងអំឡុងបុណ្យសែនដកជើងធូបរបស់ប្រពៃណីចិន នៅស្រុកខ្មែរ (តាមអានមតិអ្នកទស្សនា សរសេរថា ជារូបភាពនៅវត្ដទួល)

មិច្ឆាទិដ្ឋិរបស់មនុស្ស បានប៉ោងរីកភាយ រហូតដល់ថ្នាក់ ចាត់ទុកវត្តអារាម ជាកន្លែងសម្រាប់ទៅពឹងពរ រកគ្រូធ្មប់ (សង្ឃខ្លះរៀនវិជ្ជាធ្មប់ គឺវិជ្ជាសូត្រមន្តរំដោះគ្រោះ និងចារយ័ន្ដគាថា ដែលព្រះពុទ្ធហាមផ្ដាច់ និងបានចាត់ទុកជាវិជ្ជាតិរច្ឆាន) ដើម្បីពួកគេអាច ស្រោចទឹក សូមសិរីសួស្ដី សូមអំបោះក្រហម ឬសូមវត្ថុនេះនោះ ទៅតាមជំនឿដ៏ងងឹតនិងអវិជ្ជារបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។

សរុបសេចក្ដីទៅ វត្តអារាម ហាក់នៅឆ្ងាយពីសេចក្ដីល្អបរិសុទ្ធ។ វត្តអារាម ហាក់ដូចជាបានប្រែក្លាយទៅជា កន្លែងពួកធ្មប់បិសាច ដែលជ្រកក្រោមស្លាកឈ្មោះពុទ្ធសាសនា និងរង់ចាំត្រងយកឧបទ្រពចង្រៃផ្សេងៗ ទៅតាមជំនឿកខ្វក់របស់ពួកមនុស្សទ្រុស្ដសីលទៅវិញ។

សូមជនជាតិខ្មែរ ភ្ញាក់រឭកឡើង! វត្ដអារាម ជាកន្លែងសម្រាប់យើងជាបរិស័ទ អាចទៅស្ដាប់ឱវាទរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ តាមរយៈព្រះធម្មទេសនារបស់សាវកព្រះអង្គ គឺព្រះសង្ឃ។ វត្តអារាម ជាកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ សម្រាប់យើងទៅធ្វើសមាធិ លាងជម្រះចិត្តដែលអាប់អួរ សៅហ្មង ឱ្យបានខ្ពង់ខ្ពស់ ស្រស់ស្រាយ និងចាកឆ្ងាយទុក្ខទាំងពួង។ វត្តអារាម ជាទីស្នាក់អាស្រ័យរបស់បព្វជិតសាសនា ដែលយើងគ្រប់គ្នាគួរទៅចែករំលែកទានផ្សេងៗ ដូចជា បច្ច័យបួន ជាដើម ដើម្បីជួយទ្រទ្រង់អ្នកបួសឱ្យមានជីវិតរស់បានល្អប្រសើរ ដើម្បីសាវកទាំងនោះ ជួយផ្សព្វផ្សាយព្រះអភិធម្ម ដល់សាធារណជន បានយល់ដឹង និងឈានដល់ការអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិ និងពិភពលោក។

បើអ្នកទៅវត្ត ដើម្បីតែទៅរកលោកសង្ឃស្រោចទឹក ឬដើម្បីរំឭកត្រឹមតែខ្មោចជីដូនជីតាខ្លួនឯងដែលចែកឋាននោះ សូមកុំទៅអីល្អជាង។ បើអ្នកទៅវត្ត ដើម្បីយកសំរាមទៅចាក់ចោល អ្នកមិនខុសគ្នាអីពីពួកប្រេតនាឋាននរកអវីចីនោះទេ។

រូបថតវត្តត្នោតជុំ ខេត្តបាត់ដំបង ថតដោយ យឹម ម៉ានីកា

តើ “សារ៉ុង” មានប្រភពកំណើត និងដំណើរដើមទងមកពីណា?

“សារ៉ុង” គឺជាពាក្យដើមនៃសំពត់ប្រពៃណីរបស់មូស្លីម ដែលរស់នៅតំបន់ស៊ូម៉ាត្រា និង ជ្វា។ ពាក្យ “សារ៉ុង” ជាពាក្យកម្ចីពីភាសាអង់គ្លេស ដើមកំណើតម៉ាឡេ សរសេរថា “Sarong”  មានន័យថា “គ្របដណ្ដប់” ឬ “ដើម្បីស្រោប”។

ពាក្យ “សារ៉ុង” នេះ គេចាប់ផ្ដើមហៅដំបូងនៅក្នុងឆ្នាំ ១៨៣៤ ដែលខ្លឹមសាររបស់អ្នកនិយាយ គឺសំដៅលើក្រណាត់ស្លៀកចាប់ពីចង្កេះចុះក្រោម ហៅថាសំពត់។ ហើយសំពត់សារ៉ុងនេះ ក៏គេកាលណោះ ផ្ដោតទៅលើតែប្រពៃណីរបស់ជនជាតិម៉ាឡេស៊ី និង ឥណ្ឌូណេស៊ីទេ។ ក្នុងភាសា ឥណ្ឌូណេស៊ី គេសរសេរជា “សារុង” (Sarung)។ ដូច្នេះ “សារ៉ុង ឬ សារុង” ជារួម ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីវប្បធម៌ដ៏ចំណាស់របស់ជាតិសាសន៍ក្នុងភូមិភាគអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ជាពិសេសអ្នកនៅប្រជុំកោះជ្វា។ វាត្រូវបានត្បាញក្នុងទំហំដូចៗគ្នា ឬប្រហាក់ប្រហែលគ្នា គឺក្រណាត់ប្រវែងស្រុងជិត១ម៉ែត្រ និង ទទឹង ២ម៉ែត្រលើសបន្តិច (0.91 m x 2.3 m)។

រូបថតដើមពី http://www.flickr.com បង្ហាញរូបថតរបស់ស្ត្រីជ្វាស្លៀកសារ៉ុង នៅក្នុងឆ្នាំ ១៩០៥

នៅឥណ្ឌូណេស៊ី គេហៅថា “សារុង” (បញ្ចេញសំឡេងធ្ងន់ជាងភាសាខាងម៉ាឡេ) លើកលែងតែនៅ “កោះបាលី” គេហៅថា “ក្រឹមបិន” ដែលប្រហែលជាក្លាយមកពីភាសាជ្វាបុរាណទាក់ទងនឹងពាក្យថា “កឹមបិន” (Kemben) ប្រែថាក្រណាត់ រុំខ្លួនរបស់ពួកជ្វា។ ហើយប្រហែលជា ភាសាឆ្លងគ្នានេះឯង ដែលខ្មែរយើងហៅក្រណាត់វែងរុំខ្លួនជិត ថាជា “ក្បិន” ដែលយើងដឹងហើយថា ពួកជ្វា ធ្លាប់ជាឈ្មួញដឹកទំនិញសព្វបែបយ៉ាង ជាពិសេស “ក្រណាត់” យកមកលក់នៅបណ្ដាប្រទេសជិតខាងក្នុងអំឡុងអតីតកាលជាង៧០០ឆ្នាំមុន។

ចម្លាក់ប្រាសាទ Majapahit នៅលើកោះជ្វា បង្ហាញពីស្ត្រីជ្វា ស្លៀក Kemben នៅក្នុង ស.វ. ទី១៤

សារ៉ុង ឬ សារុង ឬ កឹមបិន មានលក្ខណៈស្លៀកពាក់ជាបំពង់ធំវែង ពាក់ដោយបុរស និង ស្ត្រី ទូទាំងប្រជុំកោះឥណ្ឌូណេស៊ី។ ហើយវាប្រើជាពិសេសចាំបាច់ សម្រាប់បុរសមូស្លីម ស្លៀកអធិដ្ឋាន។

ក្រណាត់សារុងរបស់ឥណ្ឌូណេស៊ី ត្រូវបានដេរភ្ជាប់គ្នាដើម្បីបង្កើតជាសំពត់រាងជាបំពង់។ នៅបាលី សារ៉ុង មិនត្រូវបានគេដេរភ្ជាប់គ្នាជាបំពង់ទេ ប៉ុន្តែនៅតែជាក្រណាត់សម្រាប់រុំជុំវិញចង្កេះ ហើយដេរភ្ជាប់ជាមួយនឹងប៉ាក់។

នៅឥណ្ឌូណេស៊ី គេបែងចែកឈ្មោះសារុង ទៅតាមវិធីសាស្ត្រត្បាញ ឬ វិធីសាស្ត្របោះពុម្ពរូបផ្សេងៗទៀត។ មិនមែនហៅចូលគ្នាថាជា សារុងទាំងអស់ទេ។ ជាក់ស្ដែង មានក្រណាត់សំពត់មួយដែលគេចាក់ពុម្ពពណ៌ងងឹតៗ ខ្មៅៗ ហើយក្រឡាល្អិតៗ មិនសូវមានផ្កាភ្ញីឆើតឆាយ គ្មានពណ៌ភ្លឺស្រស់រំលេច អាហ្នឹងគេហៅថា “បាទីក” (Batik)។ បាទីក នេះ នៅស្រុកខ្មែរ យើងតែងឮគេហៅថា “សារ៉ុងមនុស្សចាស់” ព្រោះវាមានលក្ខណៈបែបចាស់ទុំ ហើយក្មេងៗមិនសូវចូលចិត្តស្លៀកទេ។

Batik របស់ឥណ្ឌូណេស៊ី
បាទិក (Batik) របស់ឥណ្ឌូណេស៊ី ដែលខ្មែរយើងនិយមហៅថា “សារ៉ុងមនុស្សចាស់”

មិនថា “សារុង ឬ បាទីក” ពួកក្រណាត់អស់នេះ ប្រសិនបើគេត្បាញចេញមកពីអំបោះធម្មតាថោកៗ គេក៏ប្រើវាសម្រាប់ស្លៀកនៅផ្ទះសម្បែង ឬធ្វើការងារប្រចាំថ្ងៃធម្មតា។ បើជាក្រណាត់ត្បាញចេញពីសរសៃសូត្រ ដែលភ្លឺថ្លាស្រស់ល្អ វានឹងមានតម្លៃថ្លៃខ្លាំង ហើយគេនឹងស្លៀកវា ក្នុងពិធីធំដុំ ផ្លូវការ ដូចជាពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ចូលរួមកិច្ចប្រជុំថ្នាក់ជាតិ អន្តរជាតិ ……។ល។

នៅក្នុងឆ្នាំ ២០១៩ លោកប្រធានាធិបតី “ចូកូ វីដូដូ” បានប្រកាសថា ប្រជាជនជ្វាទាំងអស់ នៃដែនកោះឥណ្ឌូណេស៊ី ត្រូវចូលរួមផ្សព្វផ្សាយសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពី សារុង ឬ បាទីក ឱ្យបានយ៉ាងហោចណាស់១ដង ក្នុង១ខែ ដើម្បីជាការដឹងគុណ និងតបគុណ ចំពោះសហគមន៍ សិប្បករត្បាញសារុងទាំងអស់ក្នុងទូទាំងប្រទេស ក៏ដូចជាជំរុញព្រលឹងវប្បធម៌ដ៏ចំណាស់របស់ខ្លួននៅលើឆាកអន្តរជាតិផង។

តើជាតិសាសន៍ណាខ្លះស្លៀកសារ៉ុង?

“Sarong” ត្រូវបានគេយកទៅរចនាម៉ូដយ៉ាងស្រស់ស្អាត សម្រាប់ជាឯកសណ្ឋានរបស់បាហុនិកា

 ប្រទេសដែលស្លៀកសារ៉ុងក្នុងទម្រង់សាមញ្ញទូទៅច្រើនជាងគេ (គឺស្លៀកដោយច្បិចក្បាលក្រណាត់យកមកបត់ឆ្នុក ចុកក្រោមរន្ធផ្ចិត) គឺប្រជាជនក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ (មានច្រើនជាងគេ) រួមមានដូចជា៖ ប្រ៊ុយណេ ឥណ្ឌូណេស៊ី ហ្វីលីពីន ម៉ាឡេស៊ី សិង្ហបុរី និង កម្ពុជា។

ចំណែកថៃ ដែលស្ថិតនៅកៀកក្បែរគ្នាជាមួយបងប្អូនអ្នកស្លៀកសារ៉ុង ច្រើននិយមប្រើសារ៉ុងសម្រាប់តែការផ្លាស់ងូតទឹក ឬ សម្រាប់ស្ប៉ា ស្ទីម តែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះថៃមិនសូវមានទម្លាប់ចុកឆ្នុកសារ៉ុងទេ។ បើជាសំពត់ក្រណាត់ផ្សេង គេច្រើនដេរទំពក់ ឬដេរកៅស៊ូឱ្យជាប់មាំ។

នៅប្រទេសថៃ គេប្រើសារ៉ុង សម្រាប់តែការផ្លាស់ងូតទឹក និង ស្ប៉ា ឬ ស្ទីម តែប៉ុណ្ណោះ
រូបថតសិល្បៈរបស់ថៃ បង្ហាញពីទំនៀមទម្លាប់ក្នុងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ដោយប្រើសារ៉ុងផ្លាស់ងូតទឹក

ឯលាវ វិញ គេត្បាញកំណាត់សំពត់ដោយសរសៃអំបោះប្រភេទផ្សេង មិនចាក់ពុម្ពផ្កាស្រស់ឆើតឆាយដូចសារ៉ុងទេ ហើយក៏គេមិនស្លៀកវែងដល់កែងជើងដែរ។ លាវ គេប្រើសំពត់សឹង ស្លៀកដោយដេរគន្លឹះទំពក់ខ្ទាស់ ហើយកំណត់ស្រុងចុះត្រឹមក្រោមជង្គង់ ដែលជាវប្បធម៌ដាច់ដោយឡែកផ្សេងមួយទៀតសម្រាប់កំណត់អត្ដសញ្ញាណជាតិសាសន៍មិនឱ្យច្រឡំនឹងគេ។

រូបថតរបស់ http://www.ockpoptok.com បង្ហាញស្ត្រីលាវនៅសហគមន៍តម្បាញសិង ដែលជាសំពត់ប្រពៃណីរបស់ពួកគេ (លាវមិនស្លៀកសារ៉ុងទេ)

ឯភូមា ស្លៀកសំពត់ចុក តែបុរសភេទទេ ហើយក៏មិនមែនប្រភេទសារ៉ុងផ្កាដូចម៉ាឡេដែរ តែជាក្រណាត់សំពត់សូត្រគោមក្រឡា។ ចំណែកស្ត្រីភូមា ច្រើនស្លៀកសំពត់ដែលត្បាញដោយសរសៃសូត្រឬអំបោះក្នុងតំបន់ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយដេរទំពក់ខ្ទាស់ ដូចទៅនឹងថៃ លាវ ដែរ។

រូបភាពបុរសភូមា ស្លៀកសារ៉ុង ដែលជាតម្បាញផ្ទាល់របស់ជាតិសាសន៍ពួកគេខ្លួនឯង ហៅថា “Longyi”
រូបថតស្ត្រីជនជាតិភូមាស្លៀកសំពត់ ដែលត្បាញដោយអំបោះ និង សូត្រ ហើយមានដេរទំពក់ថ្ពក់នៅចង្កេះ ហៅថា Longyi

ចុងក្រោយ គឺវៀតណាម ដែលរាប់ថាជាសាសន៍មួយ ដែលមិនចេះស្លៀកសារ៉ុង ឬ សំពត់សោះតែម្ដង។ វៀតណាម ស្លៀកខោ ឬ រ៉ូបវែង ដូចប្រពៃណីចិន។ តែបើជាសំពត់ ទាល់តែសំពត់ដេរដូចម៉ូតមកពីអ៊ឺរ៉ុប។ ខ្ញុំធ្លាប់ទៅលេងតំបន់កម្ពុជាក្រោម (ខេត្តព្រះត្រពាំង) ខ្មែរក្រោមដែលបានរស់នៅលាយឡំនិងវៀតណាមប៉ុន្មានរយឆ្នាំកន្លងមកនេះ មិនចេះស្លៀកសំពត់ទៅវត្តទេ។ គ្រប់គ្នាទាំងស្រី ទាំងប្រុស គឺគេស្លៀកខោ។ ចំណែកខ្ញុំដែលទៅពីស្រុកខ្មែរ ស្លៀកសំពត់បត់ផាមួង ក៏ត្រូវបានគេចំអន់លេង ដោយហៅថា “ក្រមុំកម្ពុជា”។ អ្នកនៅទីនោះ ពន្យល់ខ្ញុំថា ពួកគេឱ្យតែឃើញស្ត្រីរូបណាស្លៀកសារ៉ុង (ឬសំពត់បត់ដាក់ទំពក់) គេនឹងដឹងភ្លាមថាយើងនេះមកពីតំបន់កម្ពុជាកណ្ដាល ដូច្នេះហើយ ទើបគេចំអន់លេង ហៅថា “ក្រមុំកម្ពុជា” ឬជួនកាលហៅថា “អ្នកភ្នំពេញ”។

ដោយឡែក សារ៉ុង ក៏ត្រូវបានប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយដែរ នៅប្រទេសស្រីលង្កា ដែលស្ថិតនៅតំបន់អាស៊ីខាងត្បូង និងប្រទេសមួយចំនួនទៀតដែលនៅក្នុងឧបទ្វីបឥណ្ឌា ប៉ុន្តែវាត្រូវបានគេប្រើសម្រាប់តែបុរសប៉ុណ្ណោះ។

រូបភាពតារាបង្ហាញម៉ូដរបស់ប្រទេស ស្រីលង្កា ដែលបង្ហាញម៉ូដសារ៉ុង ដែលត្រូវបានតម្បាញក្នុងទម្រង់មួយខុសពីនៅកោះជ្វា

នៅមានរឿងរ៉ាវវែងឆ្ងាយច្រើនរាប់លានករណីផ្សេងទៀត ដែលយើងស្រាវជ្រាវរួច នឹងដឹងថា ប្រជាជាតិក្នុងតំបន់អាស៊ីភាគអាគ្នេយ៍នេះ ពិតជាមានប្រវត្តិជាប់ទាក់ទងគ្នាមកយ៉ាងជិតស្និទ្ធខ្លាំងបំផុត ទាំងភាសា សាសនា ការគោរពបូជា របាំ ភ្លេង ម៉ូដសម្លៀកបំពាក់ ម៉ូដសក់ ម៉ូដអលង្ករណ៍ ម៉ូដស្ថាបត្យកម្ម រសជាតិម្ហូបអាហារ ម៉ូដអាហារ….។ល។ ហើយប្រភពដើមធំៗ នៅក្នុងតំបន់ ជាប់ទាក់ទងគ្នាខ្លាំងរវាង ជ្វា ខ្មែរ ឥណ្ឌា និង ចិន។

លឹម វិរិយា

រូបភាពបង្ហាញពីទំនៀមទម្លាប់ខុសគ្នា នៃការប្រើប្រាស់សារ៉ុងរបស់ជាតិសាសន៍នីមួយៗក្នុងតំបន់អាស៊ាន

ប្រវត្តិបទចម្រៀង “Bengawan Solo”

ខ្មែរយើងស្ទើរគ្រប់គ្នា គ្មាននរណាដែលថាមិនធ្លាប់ស្ដាប់ឮបទមួយនេះទេ គឺ “បឹងហ្គាវ៉ាន់ សូឡូ” បកស្រាយដោយតារាចម្រៀងស្ត្រី ជាតិខ្មែរកម្ពុជាក្រោម សំឡេងច្រឡំគ្នាជាមួយនឹង ប៉ែន រ៉ន គឺ “ឈុន វណ្ណា” កាលពិអំឡុងទសវត្សរ៍ ១៩៦០។ កាលខ្ញុំនៅពីតូច ស្ដាប់បទចម្រៀងនេះម្ដងណា ក៏ឆ្ងល់ដែរ ចង់ដឹងណាស់ថា តើ អា “បឹង” មួយហ្នឹង ឈ្មោះអីក៏ចម្លែកម្ល៉េះ? ហើយវានៅឯណា? តាមការពិត នេះមិនមែនជា “បឹង” ទេ វាគឺជា “ទន្លេ” ដ៏វែងអន្លាយមួយនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍យើងនេះឯង។

រូបថតជ្រុងមួយនៃទន្លេសូឡូ ពី Wikipedia

នៅក្នុងភាសា Bahasa របស់ជាតិសាសន៍ជ្វា (ភាសាផ្លូវរដ្ឋរបស់ពួកឥណ្ឌូណេស៊ី) ពាក្យថា “Bengawan” ប្រែថា “ទន្លេ” ចំណែកឯពាក្យថា “Solo” គឺជាឈ្មោះទន្លេវែងជាងគេ និងទទឹងអាងធំជាងគេបំផុតក្នុងទឹកដីប្រជុំកោះជ្វាភាគខាងលិច ដែលមានប្រវែង “២0៩0 គីឡូម៉ែត្រ ឬ ១៣០០ ម៉ៃល៍” ហូរកាត់ខេត្តចំនួន២។

ផែនទីទន្លេសូឡូពីក្នុង Google Map

ចម្រៀងដ៏ពីរោះរណ្ដំនេះ ត្រូវបាននិពន្ធឡើងដំបូងនៅឆ្នាំ ១៩៤០ ជាទម្រង់កំណាព្យ ពោលគឺក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ដោយកវីជ្វា ឈ្មោះ “Gesang Martohartono” ពេលដែលគាត់អាយុ២៣ឆ្នាំ។

ខ្លឹមសារនៃចម្រៀងជាភាសាជ្វានេះ ជាការពិព័ណ៌នាអំពីសម្រស់ធម្មជាតិ ដ៏ស្រស់បំព្រងនៃទន្លេ “Solo” ដ៏វែងអន្លាយក្នុងប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី។ បទនេះត្រូវបានគេផ្សព្វផ្សាយលើកតម្កើងជាបទចម្រៀងជាតិ បន្ទាប់ពីប្រទេសនេះ ទទួលបានឯករាជ្យក្រោយសង្គ្រាមលោក។

សូរស័ព្ទសំឡេងតន្ត្រី ចង្វាក់ភ្លេងយឺតៗរបៀបច្រៀងបង្អូសដល់គល់កន្លើត និងរបៀបបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមទាំងបិទមាត់ឱ្យឡើងខ្ទរដល់សោតឥន្ទ្រីយារម្មណ៍ រៀបរាប់ ផ្សំនឹងសំឡេងច្រៀងប្រកបដោយទឹកដមស្រទន់ផងនោះ ធ្វើឱ្យបទចម្រៀង “Bengawan​ Solo” ល្បីរន្ទឺឆ្លងព្រំដែនសីមាពាសពេញតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ និងឆ្លងទៅដល់តំបន់អាស៊ីខាងកើត និងផ្នែកខ្លះនៃតំបន់អឺរ៉ុបក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍នោះថែមទៀតផង។

បទនេះ ក្រោយពីល្បីខ្លាំង ក៏ត្រូវបានគេយកទៅនិពន្ធ ជាភាសាផ្សេងៗខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែរក្សាបានអត្ថន័យដើមឱ្យនៅដដែល គឺការច្រៀងរៀបរាប់ពីសម្រស់ដ៏ត្រកាលនៃ “ទន្លេជ្វា” រួមទាំងលំហូរទឹកឡើងចុះក្នុងរដូវប្រាំង រដូវវស្សា កម្ពស់ទឹក ខ្ពស់ទាប មានទេសភាពភ្នំវែងអន្លាយព័ទ្ធជុំវិញ ជាខ្សែទឹកសម្រាប់ផ្លូវចរាចរដឹកទំនិញតូចធំ ជា មគ្គទេសក៍ពាណិជ្ជកម្ម ចលនានៃខ្សែទឹកដែលបានហូរចុះចាក់ចូលទៅដល់សមុទ្រជ្វា…។ល។

ក្នុងអំឡុងពេលដែលឥណ្ឌូណេស៊ី កំពុងស្ថិតក្រោមការត្រួតត្រារបស់ពួកចក្រពត្តិជប៉ុន បទចម្រៀង “Bengawan​ Solo” ហាក់បានដើរតួនាទីជាអ្នកស្រែករំពងសំឡេងអំពាវនាវបន្ទន់ចិត្តកងទ័ពជប៉ុន ហាក់ដូចជាអ្នកដែលស្រែកអំពាវនាវស្វែងរកការបញ្ចប់សង្គ្រាម និងបង្កើតសន្តិភាព។ ឥទ្ធិពលនៃចម្រៀង “Bengawan​ Solo” បានធ្វើឱ្យវរសេនីយ៍ឯកជប៉ុនមួយរូបឈ្មោះ តាកាហាស៊ី កូរីយ៉ូ (Takahashi Kōryō) សរសេរអត្ថបទចម្រៀងថ្មីជាភាសាឥណ្ឌូណេស៊ី តបទៅនឹងបទភ្លេង “Bengawan​ Solo” នោះវិញ នៅក្នុងបទមួយដែលមានចំណងជើងថា “Negeri Sekutu”។ វរសេនីយ៍ជប៉ុន សរសេរបទ “Negeri Sekutu” នេះ ដើម្បីប្រឆាំងនឹងខ្លឹមសាររបស់ “Bengawan​ Solo” ដែលហាក់ដូចទាមទារចង់ឱ្យមានការដកទ័ពជប៉ុនចេញ ចង់ឱ្យមានការដោះលែងអ្នកទោសនយោបាយ និងហាក់ដូចជាចង់បានសន្តិភាព។ ថ្វីដ្បិតតែវាមិនមានច្រៀងរៀបរាប់នៅក្នុងខ្លឹមសារបទចម្រៀងនោះពិតមែន ប៉ុន្តែគេដឹងច្បាស់ថា វាបង្កប់ខ្លឹមសារស្វែងរកសន្តិភាព។ ដូច្នេះបទ “Negeri Sekutu” ពេលនោះ គឺច្រៀងរៀបរាប់ លើកសរសើរពីពួកអាណានិគមជប៉ុន ដែលគេនិយមហៅថាជាសម្ព័ន្ធមិត្ត។ ពាក្យសម្ព័ន្ធមិត្តកាលនោះ គឺមានន័យស្មើនឹងពួកអ្នកដើររំលោភជិះជាន់គេនោះឯង។

រូបភាពទន្លេសូឡូ ថតពីលើអាកាស (រូបភាពពីក្នុង Pinterest)

គេថា “មនុស្សគិត មិនដូចអាទិទេពគិត” នោះទេ។ ទីបំផុតទៅ ការដួលរលំនៃសង្គ្រាមពិភពលោកដែលឆេះដាច់ដោចស្ទើរតែផុតពូជមនុស្សលើផែនដី ក៏ជាការដួលរលំនៃរបបអាណានិគមគ្រប់សព្វនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែរ។ បារាំងដកទ័ពចេញពីកម្ពុជា អាមេរិកចាកចេញពីវៀតណាម អេស្ប៉ាញចេញពីហ្វីលីពីន ជប៉ុនក៏ចេញពីឥណ្ឌូណេស៊ី និងថៃ គឺសុទ្ធតែកើតពីហេតុផលបរាជ័យនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី២ទាំងអស់ គ្មានហេតុផលអ្វីផ្សេងដូចការដណ្ដើមគុណសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នកនយោបាយរូបណានោះទេ។

ក្រោយភ្លើងសង្គ្រាមស្ងប់ទៅ មានតារាចម្រៀងជាតិជប៉ុនដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ ឈ្មោះ “អ៊ិជិរ៉ុ ហ្វុជិយ៉ាក់ម៉ាក់” (Ichiro Fujiyama) ដែលធ្លាប់បានជាប់គុកនៅកោះជ្វាខាងកើត (ច្បាប់ប្រទេសកាលណោះ គ្រប់បុរសត្រូវតែបំពេញកាតព្វកិច្ចធ្វើជាទាហានពេលប្រទេសធ្លាក់ក្នុងសង្គ្រាម)។ ក្រោយជប៉ុនចុះចាញ់ បានចំណាយពេលវេលាខ្លះនៅក្នុងគុកនៅកណ្ដាលកោះជ្វា សរសេរទំនុកច្រៀងបទ “Bengawan Solo” ជាភាសាជប៉ុន ហើយក្រោយមកពេលគេដោះលែងឈ្លើយសឹកសង្គ្រាមចេញវិញ “អ៊ិជិរ៉ុ” នៅរស់រានមានជីវិត ហើយបានយកបទនោះទៅច្រៀងនៅជប៉ុន រហូតបង្កើតបានភាពល្បីល្បាញដល់កំពូល ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៧។

រូបគំនូរទន្លេសូឡូ តាំងនៅសារមន្ទីរ Maritiem ក្នុងទីក្រុង Rotterdam ប្រទេស Netherlands (ហូឡង់)

១០ឆ្នាំក្រោយមក បទនេះត្រូវបានលើកយកទៅច្រៀងក្នុងភាសាកុកងឺ របស់ប្រជាជនចិន ភាសាម៉ាឡេទំនើប របស់ពួកម៉ាឡេស៊ី (តាមពិត ភាសារួមតែមួយ ពីដើមឡើយ គឺ បាហាសា ជាភាសាផ្លូវការរបស់ម៉ាឡេ និង ជ្វា) ភាសាតាហ្គាឡុក របស់ហ្វីលីពីន និងក្រោយៗមកទៀត មានជាភាសា ប៉ូឡូញ រុស្ស៊ី ហូឡង់ ថៃ វៀតណាម និង ខ្មែរយើងផងដែរ ដែលច្រៀងដោយ “ឈុន វណ្ណា“។ ឈុន វណ្ណា ក្រោយពីបែករបបប៉ុលពត បាននៅរស់រាន មានជីវិត ហើយនិរទេសខ្លួនចេញទៅនៅ សហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងឆ្នាំ១៩៨១ តាមរយៈអភ័យឯកសិទ្ធិជនរងគ្រោះសង្គ្រាម ភៀសខ្លួននៅជំរុំ ខាវអ៊ីដាង ព្រំដែន ខ្មែរថៃ។ គាត់បានធ្វើមរណកាលនៅ ខាលីហ្វរញ៉ា សហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងអាយុ ៨០ឆ្នាំ ដោយរោគាពាធ។

នៅដើមទសវត្សរ៍ ១៩៦០ មានកំណែប្រែជាភាសាអង់គ្លេស ដែលមានចំណងជើងថា “By the River of Love” រៀបចំផលិតដោយផលិតកម្មថាសចម្រៀងមួយនៅហុងកុង ច្រៀងដោយតារាស្រីហុងកុងដ៏ស្រស់ស្អាត ឈ្មោះ Rebecca Pan។ ក្នុងកំណែប្រែជាអង់គ្លេសនោះ គេបានកាឡៃខ្លឹមសារបន្តិចទៅជា ការច្រៀងរៀបរាប់ពីរាត្រីដ៏ផ្អែមល្ហែមមួយ នៅក្រោមផ្កាយភ្លឺចិញ្ចាច។ បន្ទាប់មក បទនោះ បានយកទៅប្រើក្នុងខ្សែភាពយន្តមួយ ដែលមានចំណងជើងថា “In the Mood for Love” ក្នុងឆ្នាំ២០០០។

រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ បទចម្រៀងរៀបរាប់ពីដងទន្លេសូឡូ ត្រូវបានលើកយកទៅច្រៀងឡើងវិញ ដោយសិល្បករច្រើនរាប់មិនអស់ នៅទូទាំងពិភពលោក។ ហើយបទចម្រៀងមួយនេះ បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងគ្រប់របៀបវារៈក្រុមមគ្គទេសក៍ទេសចរណ៍ ដែលនឹងត្រូវមានដំណើរកម្សាន្តទៅកាន់ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី។

***ទំនុកច្រៀងច្បាប់ដើម ជាភាសា Bahasa របស់ឥណ្ឌូណេស៊ី និងបកប្រែជាភាសាខ្មែរក្នុងរង្វង់ក្រចក| “Bengawan Solo Lyrics and Khmer translation”

Bengawan Solo (ឱ ទន្លេសូឡូអើយ)

Riwayatmu ini (ប្រវត្តិរបស់អ្នក)

Sedari dulu jadi (តាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ដែលអ្នករក្សាបាន)

Perhatian insani (ជាទីទាក់ទាញនៃមនុស្សផងទាំងពួង)

Musim kemarau (ទោះក្នុងរដូវប្រាំង)

Tak seberapa airmu (អ្នកមានទឹកតែបន្តិចបន្តួច)

Di musim hujan air (ឯក្នុងរដូវវស្សា, ទឹក)

Meluap sampai jauh (ហូរជន់នាចគ្រប់ទិសទី)

Mata airmu dari Solo (រដូវផ្ការីកនៅតាមដងទន្លេអ្នក)

Terkurung Gunung Seribu (មើលទៅហាក់ដូចជានៅឆ្ងាយពីភ្នំសេរីប៊ុ)

Air meluap sampai jauh (ទឹកជោរជន់ហូរទៅសែនឆ្ងាយ)

Dan akhirnya ke laut (ហើយចុងបញ្ចប់ក៏ហូរចូលទៅសមុទ្រ)

Itu perahu (ទូកមួយនោះ)

Riwayatnya dulu (ក៏មានប្រវត្តិអតីតកាលវាដែរ)

Kaum pedagang selalu (ឈ្មួញផ្លូវទឹក, តែងតែ)

Naik itu perahu (បើកបរកាត់តាមនេះ)

A March 2018 aerial view of the Bengawan Solo river, near the town of Mendenrejo, Indonesia. The meandering river forms the boundary between East Java and Central Java provinces on the island of Java. The river is the longest river on Java island and well known for discovery of early hominid remains.

ធ្លាប់មានព្រឹត្តិការណ៍ធ្លាក់យន្តហោះ Boeing 737-300 (PK-GWA) ចូលក្នុងទន្លេសូឡូ កាលពីថ្ងៃទី ១៦ ខែមករា ឆ្នាំ ២០០២។ ក្នុងហេតុការណ៍នោះ គ្មានអ្នកដំណើរណាម្នាក់រងគ្រោះថ្នាក់ សូម្បីតែរបួសបន្តិចបន្តួចឡើយ។ ក្រុមអ្នកមានជំនឿលើអភូតហេតុ បានដាក់ការសន្និដ្ឋាន ទៅលើរឿងរ៉ាវអាទិទេព ហើយនាំគ្នានិពន្ធប្រតិដ្ឋជាសាច់រឿងប្លែកៗទៅតាមជំនឿបរមបុរាណរបស់ម្ចាស់ស្រុកដើម។