ពាក្យពិតច្រើនចត់ ច្រើនធ្ងន់សង្កត់ ព្រលាត់រឿងគេ

មនុស្សដែលមានខ្លួន មិនចង់ឮទេ ទុកមាត់ទំនេរ សូត្រមេរៀនវិញ។

——–

រក្សាសិទ្ធិដោយ លឹម វីរីយ៉ា

រំឭកឡើងវិញផាមួង-កទា

កាលយើងរាល់គ្នារស់នៅក្រក្រី

ច្នៃម៉ូដស្រស់ស្អាតផ្គាប់ចិត្តស្រីៗ

គ្រប់ពណ៌ល្បាញល្បីថ្មីចាស់មិនចោល។

 

ស្រណោះផាមួងគេល្បួងបោះបង់

កំព្រា រញង់ បង់បាត់ស្រមោល

ស្ងាត់ច្រៀបដប់ឆ្នាំរស់នៅតែលតោល

រស់ដោយប្រយោលក្នុងក្រោលតម្បាញ។

 

ផាមួង-កទា វេទនាស្ទើរស្លាប់

សូត្រសៀមចំបាប់ប៉ងចាប់បំផ្លាញ

ចាប់ចងទាំងខៀន(១) គ្មានសិទ្ធិបង្ហាញ

ស៊ូទ្រាំនៅក្រាញខ្ជិលសូញសាញឈ្លោះ។

 

ឥលូវផាមួង លួងចូលផ្សារខ្មែរ

ក្មេងចាស់ហូរហែ ប្រែចិត្តជួយលស់

ជាងដេរមានធម៌ ជួយផ្សាយសាបព្រួស

ស្ទូចយោងកេរ្ដិ៍ឈ្មោះ រស់ដោយកេរខ្មែរ។

 

ផាមួងស្រស់ស្អាត មិនខាតថ្លៃដើម

ច្នៃម៉ូដល្អឆ្នើម ពេញថ្លើមម្ចាស់ស្នេហ៍

ទោះមនុស្សមិនស្អាត គង់ចង់នៅក្បែរ

ព្រោះផាមួងខ្មែរ អប់ស្នេហ៍តាមថ្ងៃ។

 

ផាមួងខ្ញុំស្លៀកហៅពណ៌ស៊ីលាប

បុរាណប្រៀបធៀបភពពុធចរណៃ

សម្បុរសម្បកដូចត្រួយស្លឹកខ្ចី

ជួយលើករាសីអ្នកស្លៀកថ្ងៃពុធ។

 

ផាមួងស៊ីលាបចាក់ឃ្នាបគោមជើង

ពណ៌មាសរលើង ពើតពើងមោះមុត

បើបានចងក្បិនច្បាស់ល្អបរិសុទ្ធ

អ្នកមើលស្រយុតស្លុតដល់រត់ពួន។

 

ពេលនេះសូមស្លេះខ្លាចឆេះអ្នកអាន

ឡើងប៉ុស្ដិ៍ថ្មើរម៉ាន បានតែអួតខ្លួន

ណ្ហើយចាំវគ្គក្រោយតែងឲ្យហំហួន

ឡើងមកអង្រួន តាមក្បួនដដែលទៀតណា!

______

សូមចែកចាយសម្រស់ពីជ្រុងម្ខាងនៃផែនដី

ស្មេរ៖ លឹម វីរីយ៉ា

(១)-ខៀន (ន.) = សំពត់ផាឌិបឬទេស មានផ្កាចម្រុះ បោះពុម្ពពណ៌ផ្សេងៗសម្រាប់ស្លៀកចងក្បិន។