៤ឆ្នាំចាំទុកដូចម្ង៉ៃណោះ

និស្សិតស្រីប្រុសប្រឹងតស៊ូ

ស្រវេស្រវាមិនឲ្យយូរ

ធ្វើជាគំរូអួតកូនចៅ។

 

នៅចាំមិនភ្លេច៤ឆ្នាំមុន

ពាក្យពេចន៍ស្រទន់គ្រប់គ្នាហៅ

“អ្នកគ្រូ អ្នកគ្រូ” ផ្អែមណាស់ពៅ

ពិរោះពេកទៅស្ទើរលង់ចិត្ត។

ឥលូវគ្រប់គ្នាឆ្លងផុតហើយ

ឈានជើងដល់ត្រើយដែនជីវិត

គ្រប់គ្នាញញឹមប៉ប្រឹមស្និទ្ធ

ដូចលួងទាំងចិត្តអ្នកគ្រូដែរ។

 

រីករាយខ្លាំងណាស់គ្មានអ្វីផ្ទឹម

ពន្លឺសង្ឃឹមមិនប្រួលប្រែ

បួងសួងគ្រប់គ្នាប្រសព្វតែ

បារមីតាមថែស្គាល់តែជ័យ។

រំភើបក្រៃពេក ដេករឭក

ឃើញរឿងសន្ធឹកភ្លឹកអាល័យ

អនុស្សាវរីយ៍នៅថ្មីៗ

ដូចចងនិស្ស័យមុនថ្ងៃលិច។

សូមហត្ថលេខាចារលើអាវ

ទុកតាំងរឿងរ៉ាវកុំឲ្យភ្លេច

តាំងនៅក្នុងទូមួយជីវិត

អនុស្សារពិតឥតព្រៀងទុក។

 

ឥលូវយើងបែកចែកវិថី

ទៅកាន់ទីទៃនៃបន្ទុក

រៀបចំផែនការទៅថ្ងៃមុខ

ជម្រកជង្រុកផ្ទុកមង្គល។

ក្នុងនាមគ្រូម្នាក់ជាក់សម្ដែង

ពេលខ្លះតឹងតែងក្រែងអំពល់

ខ្លាចសិស្សមិនសុខស្ដុករចល់

នាំចិត្តវិលវល់ឆ្ងល់មិនលែង។

ក្នុងនាមគ្រូម្នាក់ពឹងពាក់បាន

ពេលខ្លះរំខានក៏ប្រឹងជ្រែង

ទប់ទាំងអារម្មណ៍ខំសម្ដែង

កុំឲ្យបែកផ្សែងក្រែងនាំខាត។

 

ក្នុងនាមអ្នកគ្រូ ស៊ូកាយចិត្ត

គ្មានអ្នកអាណិត ពិតឱហាត

មិនឲ្យសៅហ្មង ត្រងនៅបាត

សុខចិត្តសង្វាត សម្អាតសិន។

 

លាហើយ លាហើយ ណ្ហើយសូមស្លេះ

នៅយូរដល់ម្លេះ ប្រេះបង្ហិន

បើសិននៅទៀត ច្បាស់ហួសឆ្អិន

ដល់ខ្លោចបង្ហិនពេលវេលា។

បួងសួងជាថ្មីក្នុងន័យស្មោះ

សូមបានឈ្នះអស់ដោះកម្មកម្មពៀរ

ជាមនុស្សខ្លាំងក្លា គ្រប់អង្គារ

ឈ្នះគ្រប់វេលា ជាអ្នកខ្លាំង។

សូមឲ្យមានឈ្មោះយសប្រិមប្រិយ

មានកេរ្ដិ៍ល្បាញល្បីរត់ប្រណាំង

សូមបានជាមនុស្សរស់តតាំង

តែនឹងអ្នកខ្លាំង ខ្លាំងរហូត!!!

—————

ដោយ លឹម វីរីយ៉ា,

សៀមរាប,

ថ្ងៃពុធ ៨រោច ខែអាសាឍ ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក ព.ស ២៥៦០

ត្រូវនឹងថ្ងៃទី២៧ ខែកក្កដា គ.ស ២០១៦