ខ្ញុំបានលង់កាន់តែជ្រៅទៅ ជ្រៅទៅ ក្នុងផេះមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯង ដែលពិបាកពន្យល់ជាទីបំផុត នៅពេលដែលរូបកាយរបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានគេនាំយកទៅដល់ពិភពថ្មីមួយពោរពេញដោយសុខសន្តិភាព និង ភាពស្រស់បំព្រងនៃធម្មជាតិ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនឹងព្រលឹងវិញ្ញាណខ្លួនឯង រកថ្លែងមិនត្រូវ ក្នុងខណៈដែលខ្ញុំកំពុងបណ្ដែតអារម្មណ៍ស្លុងស្លុយទៅក្នុងកូនផ្ទះតូចៗកណ្ដាលព្រៃដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែឮសូរមាត់មនុស្សក្បែរខាងពោលថា “ជួលទៀត ក៏មិនមកនៅដែរ! កន្លែងស្អីស្ងាត់អន្ទ្រងរកតែឡានម៉ូតូបរកាត់មួយមិនឃើញអីចឹងនុះ”។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងការបញ្ចេញអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃដែលផ្ទុយស្រឡះពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតែសុបិន។

មែនហើយ! ទីនេះ ស្ងាត់ណាស់ បើទោះបីជាវាមានផ្ទះជាច្រើន នៅបន្តគ្នាជាប់រដឹកក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែរចនាប័ទ្មជីវិតរបស់ប្រជាពលរដ្ឋសាសន៍នេះ មិនមែនជាមនុស្សក្ឌុងក្ឌាំង អ៊ឺងកង ដូចសាសន៍ចិនយួននោះទេ។ ពួកគេរស់នៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ប្រកបដោយសីលធម៌ និងការគោរពឲ្យតម្លៃបរិដ្ឋានជុំវិញ រវាងគ្នា និង គ្នា។

ខ្ញុំជាអ្នកណា? មកពីណា? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមកភ្លាត់មនោសញ្ចេតនាកណ្ដាលទ្រូងព្រៃនេះទៅវិញ? ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ខ្លាំងឡើង នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានផ្ដល់ជម្រើសសម្រាប់ ជីវិតរស់ក្នុងសុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួន។

ពីមួយថ្ងៃ ទៅមួយថ្ងៃ ខ្ញុំកាន់តែស្អប់ខ្ពើមភាពអ៊ូអរ ខ្ញុំរអើមនឹងហ្វូងមនុស្ស ដែលនិយមបង្អួតទ្រព្យសម្បត្តិគ្នា លើកដម្កើងគ្នាជ្រុលហួសហេតុ។ ខ្ញុំចង់គេចចេញពីហ្វូងមនុស្សដែលឲ្យតម្លៃមាសប្រាក់ ជាងចំណេះដឹង និងគុណធម៌។ ខ្ញុំចង់រស់នៅកន្លែងនេះ!!!