Tag Archives: វីរីយ៉ា លឹម

អារម្មណ៍ពិតមួយ…

ខ្ញុំបានលង់កាន់តែជ្រៅទៅ ជ្រៅទៅ ក្នុងផេះមនោសញ្ចេតនាខ្លួនឯង ដែលពិបាកពន្យល់ជាទីបំផុត នៅពេលដែលរូបកាយរបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានគេនាំយកទៅដល់ពិភពថ្មីមួយពោរពេញដោយសុខសន្តិភាព និង ភាពស្រស់បំព្រងនៃធម្មជាតិ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនឹងព្រលឹងវិញ្ញាណខ្លួនឯង រកថ្លែងមិនត្រូវ ក្នុងខណៈដែលខ្ញុំកំពុងបណ្ដែតអារម្មណ៍ស្លុងស្លុយទៅក្នុងកូនផ្ទះតូចៗកណ្ដាលព្រៃដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែឮសូរមាត់មនុស្សក្បែរខាងពោលថា “ជួលទៀត ក៏មិនមកនៅដែរ! កន្លែងស្អីស្ងាត់អន្ទ្រងរកតែឡានម៉ូតូបរកាត់មួយមិនឃើញអីចឹងនុះ”។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងការបញ្ចេញអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃដែលផ្ទុយស្រឡះពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតែសុបិន។

មែនហើយ! ទីនេះ ស្ងាត់ណាស់ បើទោះបីជាវាមានផ្ទះជាច្រើន នៅបន្តគ្នាជាប់រដឹកក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែរចនាប័ទ្មជីវិតរបស់ប្រជាពលរដ្ឋសាសន៍នេះ មិនមែនជាមនុស្សក្ឌុងក្ឌាំង អ៊ឺងកង ដូចសាសន៍ចិនយួននោះទេ។ ពួកគេរស់នៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ប្រកបដោយសីលធម៌ និងការគោរពឲ្យតម្លៃបរិដ្ឋានជុំវិញ រវាងគ្នា និង គ្នា។

ខ្ញុំជាអ្នកណា? មកពីណា? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមកភ្លាត់មនោសញ្ចេតនាកណ្ដាលទ្រូងព្រៃនេះទៅវិញ? ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ខ្លាំងឡើង នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានផ្ដល់ជម្រើសសម្រាប់ ជីវិតរស់ក្នុងសុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួន។

ពីមួយថ្ងៃ ទៅមួយថ្ងៃ ខ្ញុំកាន់តែស្អប់ខ្ពើមភាពអ៊ូអរ ខ្ញុំរអើមនឹងហ្វូងមនុស្ស ដែលនិយមបង្អួតទ្រព្យសម្បត្តិគ្នា លើកដម្កើងគ្នាជ្រុលហួសហេតុ។ ខ្ញុំចង់គេចចេញពីហ្វូងមនុស្សដែលឲ្យតម្លៃមាសប្រាក់ ជាងចំណេះដឹង និងគុណធម៌។ ខ្ញុំចង់រស់នៅកន្លែងនេះ!!!IMG_4703

សំបុត្រចុងក្រោយពីអ្នកគ្រូ

ជាគ្រូបង្រៀន គ្មានទេទ្រព្យ
ធ្វើការអភ័ព្វ ជាប់ក្រដាស
ដេកមិនពេញភ្នែក រែកធ្ងន់ណាស់
ជីវិតវិបល្លាស ខ្មាសអ្នកឈ្មួញ។

ជាគ្រូបង្រៀន មានតែទុក្ខ
គ្មានទេពាក្យសុខ មុខឡើងជ្រួញ
ស៊ូស្លូតមិនកាច ខ្លាចសិស្សទួញ
រហាមឡើងរួញ ជួញជំងឺ។

ជាគ្រូបង្រៀន លៀនគ្រាប់ភ្នែក
ការងារឡើងស្អេក ដេកតែឈឺ
ស៊ីអត់ស៊ីឃ្លាន គ្មានអ្នកឮ
ពេលខ្លះសិស្សឌឺ ឈឺចាប់ណាស់។

ជាគ្រូបង្រៀន ហ៊ានតែក្អក
គេលួចចំអក ឡកឡាយដាក់
សុខចិត្តខាំមាត់ ខ្សត់ប្រត្យក្ស
ជីវិតក្នុងថ្នាក់ ឆ្លាក់វិជ្ជា។

ជាគ្រូបង្រៀន ឃ្លានតែចែក
ខំប្រឹងពោលស្រែក បែកវេលា
ចង់ចែកឲ្យចេះ ស្រែះគ្រប់គ្នា
នឹងបានពណ៌នា ជាសិស្សល្អ។

ដូច្នេះបើដឹង ប្រឹងរៀនផង
កុំដើររំលង ឆ្គងសីលធម៌
បេះដូងគ្រូម្នាក់ ធ្លាក់ត្រាច់ចរ
រស់ក្រោមភ្លៀងផ្គរ ព្រហ្មលិខិត។

គ្រូសូមបួងសួង លួងទេវតា
ក្រែងលោកមេត្តា ចារពរពិត
បាចស្រោចពីលើ ទើរដួងចិត្ត
ក្លាយពរអម្រឹត ខិតរកជ័យ។

អនុស្សាវរីយ៍ ពីគ្រូម្នាក់
ផ្ញើជូនគ្រប់ថ្នាក់ ឆ្លាក់សិរី
កុំសោកទ្រហោ ចូរឃ្មាតខ្មី
គ្រូម្នាក់ទន់ដៃ ថ្ងៃបែកគ្នា។

អនុស្សាវរីយ៍ ទីស្នេហា
ខ្មួលខ្មាញ់សិក្សា ត្រារមនា
ពាក្យពេចន៍សាសង ក្រងកាព្យា
ចងដៃគ្រប់គ្នា គ្រាចុងក្រោយ។

លាហើយប្រុសស្រី នៃសិស្សខ្ញុំ
បើនិស្ស័យផ្ដុំ សូមដង្ហោយ
កុំភ្លេចឈ្មោះគ្រូ តស៊ូឲ្យ
ទៅសាងផ្នូរហើយ ទុកក្រាបគេង។
———-
ពីអ្នកគ្រូ លឹម វីរីយ៉ា
ថ្ងៃច័ន្ទ ៦កើត ខែមិគសិរ ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក ព.ស ២៥៦០ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ០៥ ខែធ្នូ គ.ស ២០១៦
———-
(ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃខួបកំណើតអ្នកម្ដាយខ្ញុំ បើសិនជាម៉ាក់នៅមានជីវិត កូននឹងស្មូត្រកំណាព្យនេះជូនម៉ាក់ជាចំណងដៃមិនខានឡើយ)

designed-with-proverb

ផ្កាស្មៅ

ផ្កាស្មៅ

-សារជាតិផ្កាស្មៅ ដិតដាមក្រឡៅ ដោយនយ័មាក់ងាយ 
ខំលូតប៉ុណ្ណា ក៏ខ្ពស់មិនងាយ ធម្មជាតិពង្រាយ 
ឲ្យស្មៅតូចទាប។

-ខំដុះយ៉ាងល្អ ផ្កាស្មៅបវរ មិនបាច់ចាំថែ
រស់នឹងសន្សើម សាយពូជហូរហែ គង់វង្សឋិតថេរ
ចេរកាលរៀងរាយ។

-សម្លឹងឲ្យជិត មើលហើយពិនិត្យ ពិតឃើញសម្រស់
ផ្កាស្មៅតូចមែន តែល្អងត្រសុស ភូមរាចម្រុះ
ស្រុះគ្នាក្រវែល។

-ខុសអរគីដេ ខ្ពង់ខ្ពស់ម្លេះទេ គេដាំលើទ្រើង
គេថែថ្នាក់ថ្នម បីបមទំយើ ផ្កាស្មៅងើយលើ
មើលហើយស្លុតស្លុង។

-ថ្លែងពីសម្ផស្ស ផ្កាស្មៅឆោមស្រស់ សំរស់ល្អល្អះ
ទាស់តែគ្នាតូច មិនអាចឃើញច្បាស់ ដុះមីរដេរដាស់
ក្រាលក្រាស់លើដី។

-ឩ ព្រហ្មលិខិត ហេតុម្តេចកំរិត ឲ្យផ្កាអភព្វ័
ឈ្មោះជារុក្ខជាតិ តូចទាបពុំគាប់ វាសនាផ្សារភ្ជាប់
ជាប់ឈ្មោះនឹងស្មៅ។

លឹម វីរីយ៉ា

បាយខ្ចប់ពងមាន់

បាយខ្ចប់ពងមាន់

បើគ្រាន់តែមើលសំបកក្រៅ អាហារនេះមិនជាស្រស់ស្អាតគួរឲ្យចង់ញ៉ាំប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលពិសេសនៅខាងក្នុងនោះគឺបាយដេលគេឆាផ្សំជាមួយគ្រឿងទេសន៍គ្រប់មុខ លើកលែងតែសាច់ (ព្រោះជាអាហារបួស)។ អ្វីដែលខ្ញុំកាន់តែចូលចិត្តនោះ គឺវាក្តៅជានិរន្តរ៍ ក្នុងអំឡុងពេលបរិភោគ។
មានអ្នកណាធ្លាប់ញ៉ាំដែរឬទេ?

អំពីខ្ញុំ

About.សួស្តីប្រិយមិត្តជិតឆ្ងាយគ្រប់គ្នាដែលបានចូលមកដល់ទំពរ័របស់នាងខ្ញុំ

វាជារឿងចៃដន្យមួយដែលបណ្តាលឲ្យខ្ញុំបង្កើតគណនី WordPress ទាំងដែលខ្ញុំមិននដឹងអ្វីសោះ សូម្បីតែបន្តិចពីវា ។ ខ្ញុំជាមនុស្សចូលចិត្តការស្រាវជ្រាវ គឺស្រាវជ្រាវគ្រប់មុខ រកប្រាកដប្រជាអ្វីមួយឲ្យច្បាស់លាល់មិនឃើញទេ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំដាក់ចំណើងជើងជាភាសាខ្មែរថា “ចំណេះដឹងទូទៅ” អញ្ចឹងទៅ គឺវាពិតជាទូទៅមែន។ និយាយលេងសើចអី ខ្ញុំបង្កើតគណនីមួយនេះមកយូរដែរហើយ ប្រមាណជាជិត១ឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែ មិនសូវខុសអីពីមនុស្សមិនចេះអក្សរអង្គុយអានសៀវភៅឡើយ ។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែអង្គុយសម្លឹង សញ្ជប់សញ្ចឹង រៀងរាល់ពេលដែលខ្ញុំ Log-in​ ចូលមកម្តងៗ។

ជារ៉ើយៗ ខ្ញុំតែងតែ បើកមើល WordPress របស់គេឯងផ្សេងៗដែលមានការរចនា យ៉ាងប្រណិតស្រស់ត្រកាលគួរឲ្យគយគន់ ហើយចេះតែឆ្ងល់ថា គេចុចតាមណា តាមណី បានជាគេរៀបបានស្អាតម្លេះ ចំណែករបស់ខ្ញុំវិញ មើលទៅ ក្រឡុញឆិ ដូចសំបកប៉ោតទទេ ទាំងដែលខ្ញុំស្រេកឃ្លានក្នុងការចែករំលែកយ៉ាងខ្លាំង។ មិនអស់ចិត្តសោះ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំអង្គុយមុខកុំព្យូទរ័របស់ខ្ញុំអស់រយៈពេលរាប់ម៉ោង និង រាវរកទាល់តែឃើញកន្លែងដែលខ្ញុំកំពុងសរសេរនៅទីនេះ ដែលមិត្តកំពុងតែអាននេះហើយ។

នេះគ្រាន់តែជាការណែនាំខ្លួនត្រួសៗប៉ុណ្ណោះ មុននឹងមិត្តឈានទៅដល់ការរាវរកពត៌មាននានាក្នុងទំពរ័នេះ ប៉ុន្តែប្រហែលជាត្រូវចាយពេលយូរបន្តិចហើយទំរាំតែខ្ញុំអាចបង្កើតជា លំហរពត៌មានសំបូរបែបសំរាប់មិត្តទាញយកបាន នៅយូរណាស់!!! (ព្រោះឥលូវនេះជាប់ការងារច្រើនផង)។

អូរ! សូមដកឃ្លាបញ្ជាក់បន្តិចថា មិនមែនខ្ញុំជាមនុស្សសំបូរចំណេះដឹង ចេះច្រើន អីទេ គ្រាន់តែថា ចង់ចែករំលែកអ្វីដែលបានដឹងជាភាសាខ្មែរសំរាប់ជំនួយដល់ការងារស្រាវជ្រាវរបស់ក្មេងៗទៅថ្ងៃក្រោយតែប៉ុណ្ណឹងឯង ។

មួយទៀត! អ្វីដែលចង់ចែករំលែកជាពិសេសនៅទីនេះ គឺរូបថតណា៎។ ខ្ញុំចូលចិត្តវិសយ័ថតរូបណាស់ ចូលចិត្តថតទេសភាព ថតផ្កា ថតមនុស្ស ថតទីក្រុង ហើយចូលចិត្តលួចឆ្មក់ថតទិដ្ឋភាពប្លែកៗក្នុងសង្គមមនុស្សយើងនេះទៀតផង។ ខ្ញុំមានកាមេរ៉ាកាណុង 60D មួយដែលជានិច្ចកាល តែងតែស្ពាយជាប់នឹងខ្លួនក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចទៅតាមតំបន់នានា។ ក្នុងបរិបទនេះដែរ ខ្ញុំក៏សូមខន្តីអភយ័ទោសដល់បងប្អូនប្រិយមិត្តដែលបាន ទាញយករូបខ្ញុំទៅប្រើហើយសូមរំលឹកនឹកដល់ម្ចាស់រូបថតផង ហើយបើមិនបាននឹកដល់ទេ សូមតែកុំយកទៅកាត់ watermark របស់ខ្ញុំចោល ដាក់ឈ្មោះអ្នកថ្មីទៅបានហើយ។ បើខ្ញុំបានឃើញនិងដឹង នុះ ខ្ញុំនឹង “ឈឺចាប់” ! សូមកុំធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់អី…

យីស! សរសេរៗបែកអូរហូជាស្ទឹងសង្កែឯណាឯណីឆ្កុយទៅ! ណ្ហើយបញ្ចប់ត្រឹមណ្ណេះចុះ កុំឲ្យគេថាគ្រាន់តែ អាំងត្រូដាក់ស្យុងសោះ វែងអន្លាយឆ្ងាយហួសជើងមេឃទៅហើយ។

ជួបគ្នាក្នុងវគ្គក្រោយទៀត……

សូមជូនពរសំណាងល្អ គ្រប់ពេលវេលា ដល់មិត្តគ្រប់គ្នាដែលបានអានមកដល់ជួរនេះ….​ 🙂

ពីខ្ញុំ វីរីយ៉ា