ជាគ្រូបង្រៀនប្រៀនអ្នកក្រ
រស់ទាំងត្រដរកំដរស្អែក
សង្ឃឹមធូរធារជារឿងប្លែក
សូមត្រឹមតែស្អែកមានបាយឆី។

ជាគ្រូបង្រៀនគ្មានមាសប្រាក់
ទឹកភ្នែកអួលអាក់ស្លាក់អាល័យ
ធ្វើការធ្ងន់ពេកដូចរែកដី
កម្លាំងល្ហិតល្ហៃឆីតែសៀង។

ជាគ្រូបង្រៀនរៀនតែស្មោះ
ស្ម័គ្រត្រង់បង់អស់ដោះពាក្យទៀង
ចុះបើទ័លម្លឹងប្រឹង ក ផ្អៀង
ទោះខំស្រែកច្រៀងក៏ឥតន័យ។

ជាគ្រូស្រុកស្រែ ថែសាលា
គិតគូរអាសា ត្រាមិនថ្លៃ
បោះពុម្ពក្រយៅដៅដប់ថ្ងៃ
គេទុកធ្វើហីមិនខ្ចីពាល់។

ជាគ្រូបង្រៀនស្មៀនត្រឹមកាព្យ
សរសេរកំណាព្យក្រាបមិនដល់
មិនចេះបញ្ជោរបន្ទរផ្ទាល់
ការទូតគូថទាល់ស្គាល់តែក្រ។

ជាគ្រូបង្រៀនប្រឹងរៀនរស់
ក្រែងស្លាប់ជាប់ឈ្មោះហួស ក ខ
មិនដូចគេក្រុងស្លុងអំណរ
ជាប់ជាតិល្អៀត-ត ល្អឡើងភ្លឹង។

ជាគ្រូស្រុកស្រែ ក្បែរគល់ត្នោត
គេដៀលថាឆោត កោតតែប្រឹង
លក់ស្រែមួយហិច ៣តម្លឹង
បើក្រម្លឹងៗ ដឹងយ៉ាងណា។

ចង់បន់ព្រះជួយ រំអួយខ្លះ
ក្រែងព្រះអង្គម្ចាស់ ឆ្លាស់វាសនា
បានកាន់ការងារជាមហា
មានទាំងប៉ាកា ចារបានលិឍ។

តែណ្ហើយ! បំភ្លេច ធ្មេចដេកសិន
ទាំងថ្ងៃសុបិន មិនអាចពិត
ព្រហ្មលិខិតចារ ត្រាអម្រឹត
បានចែងរឿងពិត ដិតពេញក្រាំង។

ជូនពរខ្លួនឯង ថ្លែងដោយស្មោះ
សូមឆាប់រំដោះ អស់ពៀរច្បាំង
ឈ្មោះជាគ្រូម្នាក់ លាក់កំបាំង
រស់នៅប្រឆាំងនឹងការពិត។

សូមឲ្យខ្លួនឯង ដូចខ្លែងឯក
មានសៀងដូចដែក ស្រែកគេគិត
មានរូបនៅរស់ ឈ្មោះប្រណីត
ស្លាប់ទៅឲ្យស្ថិត ដិតផ្នូរមាស។
——–
លឹម វីរីយ៉ា
ថ្ងៃពុធ ៨កើត ខែមាឃ ឆ្នាំរកា នព្វស័ក ព.ស ២៥៦១ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ២៤ ខែ មករា គ.ស ២០១៧