យប់ប្រាំមួយរោច ដូចបាត់ផែនដី

មេឃចាស់ចន្ទថ្មី  គ្មានន័យសោះឡើយ

ចង់ដៀលហ្វូងផ្កាយ តែឆ្ងាយឥតត្រើយ

ព្យុះភ្លៀងគ្មានល្ហើយ កើយទុក្ខឥតល្ហែ។

 

យប់ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍  ខ្សោះអស់ព្រលឹង

ទឹកភ្នែកថ្មើរហ្នឹង ខឹងនឹងព្រះខែ

មេឃខ្វះពន្លឺ ម្ដេចមិនជួយថែ

ព្រះសុរិយាដែរ សុទ្ធតែមានស្នៀត។

 

បើស្អែកថ្ងៃរះ  ជះដួងឆព្វណ្ណ

បើស្អែកក្រោកទាន់ គ្រាន់អាចរស់ទៀត

កំដរទ្វីបលោក ស្មោកគ្រោកចោលម្សៀត

ខ្ពើមចង់រស់បៀត  ចង់ឃ្លាតមនុស្សក្បត់។

 

ចង់ស្រែកឲ្យខ្លាំង ប្រណាំងផ្គរលាន់

ចង់ហោះលែងជាន់ ផែនដីគម្រក់

ចង់ប្ដឹងសមុទ្រ ឲ្យស្រុតនរក

ម្នឹះសត្វលង់លក់ ឈ្លក់ក្នុងសុបិន។

ដោយ លឹម វីរីយ៉ា

សៀមរាប រាត្រីព្រហស្បតិ៍ ៦រោច ខែពិសាខ ឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក ព.ស ២៥៦០ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី២៦ ខែឧសភា គ.ស ២០១៦