សូមអួតខ្លួនឯងមួយ (កំណាព្យបទព្រហ្មគីតិ)

មើលខ្ញុំសមសួនទេ? អាវសង់ត្រេកំប្លេរថ្មី
ពណ៌ល្អឆើតអាល័យ នៅក្នុងព្រៃមានតែមួយ។

ខ្សែ-ក-ពីរតម្លឹង ពាក់កាលហ្នឹងមិនសូវព្រួយ
ដាំពេជ្រធ្មេញបង្គួយ ចាំងមួយៗផ្លាតបែកភ្នែក។

សក់ក្ដោបម៉ូដបុរាណ តែកុំស្មានមើលងាយពេក
កាត់ជាងល្បីក្រោមមេឃ កន្ត្រៃផ្ដេកកាំបិតហោះ។

លាបក្រែមក្រហមឆ្អៅ សើចស្ញេញទៅនៅតែស្រស់
វែនតាសមទាំងអស់ នេត្រាឆ្លុះដល់ដួងចិត្ត។

ខ្ញុំឈរថតកាច់រាង ​ ក-រាងផ្អៀងឆ្វេងបន្តិច
មន្តស្នេហ៍ខ្ចាយព្រិចៗ មុនថ្ងៃលិចគួរបេតី។

សូមផ្ញើសារទៅអ្នក ពាក្យរាក់ៗ-ឃ្លាខ្លីៗ
គ្មានបានបង្កប់ស្អី មានតែន័យបង្អួតខ្លួន។

អានហើយសូមកុំក្អួត រឿងខ្ញុំអួតតាមពាក្យចួន
ព្រោះគ្មានអ្នកថែថួន មើលមាំមួនមករៀងអាយ។

ម្ល៉ោះហើយបើមិនអួត ខ្លាចតែឆ្កួតព្រោះដេកស្ដាយ
សម្រស់-ត-ពីម្ដាយ អត់មានក្លាយកាត់ទៅណា។

ឥតមានបានកែកុន នាំយ៉ាកចុនអស់ដុល្លារ
ល្អល្អាច់ពីដូនតា លើលោកាគ្មានពីរឡើយ។
____________

លឹម វីរីយ៉ា🌸

១០ / ០២ / ២០២១

រូបថតខ្ញុំ ថតនៅតាមដងផ្លូវជាតិក្នុងខេត្តស្ទឹងត្រែង កាលពីឆ្នាំ ២០១៥

Leave a comment