ប្រាសាទពណ៌មាស ក្បៀសទុក ទំនុកសាក្សី
ចាក់គ្រឹះជាប់ដី ប្រិមប្រិយ សិរី បបោស
កណ្ដាលទីក្រុង ចិត្តស្លុង អនង្គ សណ្ដោស
សណ្ដោងស្រណោះ អាឡោះ ស្មោះស្ម័គ្រអាល័យ។

ប្រាសាទសង្ហា ភ្លឺថ្លា វេហាស្រឡះ
អ្នកថ្លើមធំណាស់ លួងម្ចាស់ ផ្លាស់កេរផ្ទេរន័យ
ដូរដោះអស់នាម ឡើងក្រៀម រងៀម ហឫទ័យ
សាងកេរ្តិ៍កាឡៃ បំភ័យ លៃឆ្កឹះគន្លឹះ។

ប្រាសាទព្រលឹង ថ្មើរហ្នឹង ដឹងច្បាស់ត្រជាក់
ចុងឆ្នាំអួលអាក់ លេបស្លាក់ ដាក់ជាន់ស្លន់ម្នឹះ
អ្នកចាញ់ទោម្នេញ ទន្ទេញ ចេញតែទង្គឹះ
ខ្សឹកខ្សួលឆួលឫស កំព្រឹស ពិសពុលពេញប្រៀប។

ប្រាសាទមាសពេជ្រ រំលេច សូរស័ព្ទរណ្ដំ
អ្នកម្នាងលៀងស្នំ សម្ងំ ខំរស់ក្នុងឃ្នាប
ខ្នះខ្នែងខែងឫក្ស នឹកឡើង ចើងម៉ើងប៉ើងលាភ
រស់ខ្ពស់ឈ្មោះទាប ទន់រាប តម្រៀបក្រៅត្រា។
———
លឹម វីរីយ៉ា
ថ្ងៃអង្គារ ៣រោច ខែមិគសិរ ឆ្នាំច សំរឹទ្ធស័ក ព.ស ២៥៦២ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ២៥ ខែធ្នូ គ.ស ២០១៨