នៅក្នុងភាសាខ្មែរយើង មានពាក្យទោលដែលជាតួព្យញ្ជនៈពួកអ ឬអ៊ ដែលមានន័យគ្រប់គ្រាន់ ដូចជា “ក” ប្រភេទជានាម ប្រែថា អវយវៈដែលតពីក្បាលទៅស្មា ឬទៅខ្លួននៃមនុស្សសត្វ ។ ដូចជា “ទ” ជានាម ប្រែថា ប្រដាប់ធ្វើដោយឈើ, ឫស្សី, ដែក, ឬ ជ័រផ្លាស្ទីក សម្រាប់ដាក់រង ឬ ត្រងបង្ហូរទឹក។ ដូចជា “ង” ជាគុណនាម ប្រែថា ដែលមានរំពត់ខាងគល់ ឬ ខាងចុងងើយស្ទើតឡើង។ រួមទាំងពាក្យទោលជាច្រើនផ្សេងទៀតដែលមានន័យគ្រប់គ្រាន់តែឯកឯង ដូចជា “ត ខ គ ញ ដ ព ល ស” ជាដើម។

ជាធម្មតា ពាក្យខ្មែរភាគច្រើនយើងចំណាំតែបន្ថែមអក្សរ “រ” ខាងចុងតួព្យញ្ជនៈទោលរបៀបនេះ ដែលតាមការពិត មានព្យញ្ជនៈដែលជាពាក្យពេញលេញខ្លះ ឥតត្រូវការបន្ថែម “រ” នៅខាងចុងវាទេ។ ម្ល៉ោះហើយ អ្នកអានភាសាខ្មែរ ច្រើនតែច្រឡំភ្ជាប់អំណានប្រកបទៅនឹងអក្សរខាងដើមទៅវិញ។

ឧទាហរណ៍ដូចជា “ទូកង” ដែលមានមនុស្សច្រឡំអានថា “ទូ – កង”។ ពាក្យ “សម្បុរស” គេច្រឡំអានថា “សម្បុ – រស”។ ពាក្យ “ដាក់លើក” គេច្រឡំអានថា “ដាក់ – លើក” ដែលតាមពិតពាក្យនេះគេចង់សំដៅថា គេលើករបស់ម្យ៉ាងយកទៅដាក់ពីលើ កញ្ចឹង ក គឺអានថា “ដាក់លើ – ក” …។ល។

ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាពាក្យកំព្រាទាំងនេះ លោកអ្នកប្រាជ្ញអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ បានបង្កើតនិមិត្តសញ្ញាមួយឈ្មោះថា “អឌ្ឍចន្ទ” ដែលមានរូបរាងស្រដៀងនឹងចំណិតព្រះចន្ទ (ពេញវង់) ពាក់កណ្ដាលវង់ ផ្កាប់ចុះក្រោម (៝) ដើម្បីប្រើវាគ្របពីលើតួព្យញ្ជនៈទាំងឡាយណាដែលនៅទោលតែឯង ចៀសវាងអ្នកអានច្រឡំ។ ដូចជា “ទូកង៝, លើក៝, សម្បុរស៝, ទ៝ទឹក, លើកព៝, ដើរត៝, ដើមញ៝, ទូកដ៝, ល៝មើល, ដីស៝ …” ជាដើម។

អំណើះបន្តមក ក្រោយពីប្រើបានមួយរយៈធំទៅហើយ ស្រាប់តែមានការជំទាស់តវ៉ាយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់បណ្ឌិតបញ្ញវន្តមួយក្រុមផ្សេងទៀត ដោយហេតុផលថាវាខុសប្រពៃណីដើម។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះណាជាសញ្ញាអឌ្ឍចន្ទ វិនាសអន្តរធានចាកឆ្ងាយពីអក្សរខ្មែរ ប៉ុន្តែបន្តិចម្ដងៗ វាក៏ត្រូវបានជំនួសដោយនិមិត្តសញ្ញាគូសត្រេ (-) ដើម្បីរារាំងពីការភាន់ច្រឡំ។ ដូចជា “ទូក-ង, សម្បុរ-ស, លើ-ក, លើក-ព, ទូក-ដ” ជាដើម។

សូមបញ្ជាក់ថា អ្នកប្រាជ្ញអក្សរសាស្ត្រដែលបានបង្កើតនិមិត្ដសញ្ញា #អឌ្ឍចន្ទ មិនមែនលោកនឹកឃើញបង្កើតតាមអារម្មណ៍រវើរវាយទេ។ គឺលោកបានយកលំនាំតាមលម្អានក្នុងសិលាចារិកខ្មែរ ក្នុងសម័យបុរាណជាគំរូ គ្រាន់តែលៃកែទ្រង់ទ្រាយឱ្យងាយស្រួលគូសសរសេរតែប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងទំព័រទី៣ នៃវចនានុក្រមខ្មែរភាគ១និង២ បោះពុម្ពឆ្នាំ ១៩៦៧ សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ជោតញ្ញាណោ បានទុកសម្ដីមួយឃ្លាថា “[…] គណៈកម្មការសង្ឃឹមថា តទៅអនាគតកាល, គង់តែអស់លោកអ្នកអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ នឹងបង្កើតសញ្ញាបែបណាមួយ ជំនួសឱ្យអឌ្ឍចន្ទ នោះជាពុំខាន […]” ព្រមទាំងពាក្យផ្ដាំផ្ញើរាប់ពាន់អក្សរច្រើនទំព័រទៀត។

ក្នុងនាមខ្ញុំជាអ្នកស្រលាញ់អក្សរខ្មែរ ខ្ញុំមិនចង់ទាមទាររកសញ្ញាអឌ្ឍចន្ទនោះត្រលប់មកវិញទេ។ គ្រាន់តែសំណូមពរ អស់លោកអ្នកស្មេរ អ្នកនិពន្ធ មេត្ដាដាក់សញ្ញាត្រេខ្លី (-) ឬដកឃ្លាបន្តិចក៏បាន ពីមុខ គ្រប់ពាក្យកំព្រា ដូចរៀបរាប់ខាងលើផង ដើម្បីជួយដល់អ្នកអានអក្សរខ្មែរ ងាយស្រួលកត់សម្គាល់របៀបប្រកប និងយល់ដល់ខ្លឹមសារពាក្យពេចន៍ក្នុងប្រយោគ។

✧═══•❁❀❁•═══✧

វិរិយា